Κεντρική σελίδα Παλαιότερα τεύχη Εκδότρια Επικοινωνία Στοιχεία τεύχους Εγχειρίδιο Ελληνικής και Ξένης   ποίησης Εξαμηνιαία περιοδική έκδοση Έτος ιδρύσεως:Ιούνιος 2000 Ιδιοκτησία/Έκδοση/Διεύθυνση:   Ασημίνα Χασάνδρα ISSN:1108-7617 e-mail:editor@delearpoetry.gr   [no comment]   ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΟΚΟΡΙΤΣΟ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ (1972) Εξαρτάται πάντοτε η κάθε άποψη σε πόσα ακρογιάλια χρειάστηκε να γίνεις _Είδωλο. Τα κτίσματα μιας απέραντης παιδικής ηλικίας και ακτής σημαίνουν το πώς θα αντικρίσεις τα εξήντα τετραγωνικά της ευτυχίας Σου. Φυσικά δεν ξεχνάς την επίσης δόκιμη ιστορία που διαπραγματεύεται την Φυσική Ανατομική, με δύο αυτοκίνητα στην παραλιακή, περασμένα μεσάνυχτα. Πρέπει να μιλήσουν οι αδυναμίες και ομιλούν πάντοτε, τα εφικτά μόνον του παρόντος για μία και μόνον στιγμή, ενός τετάρτου. Συνολικά τα πεπραγμένα ή αλλιώς πρακτικά εικοσιτετράωρα της ζωής σου σε θάλλουν για ένα σταθερό ιδιωτικό. Τα Δημόσια και Ιδιωτικά έχουν τη δική τους ωφελιμότητα στα άλγεβρα της απουσίας. Για να σε δω ...πρέπει, να Υπάρχεις. Εάν (δEν) Υπάρχεις (δEν) Υπάρχω και εγώ μέσα από Εσένα. "Άρα" (η γνωστή μέθοδος) "είμαι εσαεί ερωτευμένη με το Σημαίνον που μου δηλώνει ο χρόνος της εγκατοίκησης στα δάχτυλά Σου μια νύκτα που έγινε συνήθεια, ανεπιστρεπτί". Δεν είναι απλό. "Κατακυρθμεύω" λέει, ένας Ποιητής και εγώ απλώς κοιτάζω με μια _κάθε_ διάθεση να με ανήκει η φύση των πραγμάτων σε αυτόν τον Ποιητή. Ενίοτε τα βλέμματα απομακρύνονται. Τόλμησα ένα μετέωρο βήμα στο Κενό. Οι Πηγές όπου τα κορίτσια των εφηβικών μου αναμνήσεων, με την ίδια Λογική της συνάφειας ή των δοκιμών με έθεσαν σε ένα μεγάλο πρόβλημα. Να βλέπω και Να είμαι σε έγκεντρη τροχιά όπως τα κβάντα σε κάθε μου σχέση. Έτσι, απλώς ήξερα. Να φεύγω. Μέσα από κλωστές η προβολή γεννάται. Συγκίνηση. Και το τυχαίο, αν μη τι άλλο, περιμένει, στη γήινη σφαίρα να φθάσει με κυματάκια μυθικών προσώπων. Στα πρόθυρα μιας αυτοχειρίας με σκοτεινές γεύσεις υπέρτονων διαλυμάτων και δη η ίδια η ζωή να συνεχίζεται χωρίς καμιά απώλεια. Ο Άγγελος της εικόνας _Είδωλο_ θάλλει με μουσικές και το βλέμμα παραπατάει στα σκαλοπάτια της _μιας_ στιγμής αμηχανίας στο Λονδίνο, της δεύτερης εφηβείας Σου. Όταν ο Ποιητής σπάνια υπαγορεύει τις νύκτες Του, ένα μικρό Κορίτσι/Δελφίνι που δεν κοιμάται τα βράδια και στο Σχολείο μαθαίνει γραφή και ανάγνωση με τις δικές του λέξεις σαν να μη συμβαίνει, ποτέ η αναγνώριση της Πατριδογνωσίας και δεν θα ήθελα ποτέ να έχω την καταστροφική έγνοια Σου, να μη μιλήσει Ποτέ. Ξανά για Σένα; Το ίδιον. Αν, εάν η φωνή του "αδόκιμου" και το άγνωστο στην Αυλή της μικρής κοινωνίας των αγγιγμάτων μας και ωσάν τα αποφθέγματα της φυσικότητας, τεχνητής _Ναι!. Α, ναι θα λέγαμε ότι ό,τι ονειρεύτηκα το γεύτηκα στην ηλικία των δεκαέξι στο αμφιθέατρο της Νεοελληνικής Φιλολογίας (μια φίλη), του Πανεπιστημίου Αθηνών και να σκορπίζεσαι στα μαλλάκια που αντικρίζεις στα φωνήεντα των Ανέμων και της Ήβης των Πάντων. Σε ονειρευόμουν από όλη την προηγούμενη μου ζωή και αυτό Το γράμμα όντας ερωτευμένη θα κείται δίπλα από το μαξιλάρι και στη δεξιά μεριά Σου, που μου άφησες χτες. Σε λάτρεψα. Όπως, Σου άξιζε, της παράδοξης δικής μας οικείας Ποιητικής. Έλλογο το Όνειρο και η Φύση των Πραγμάτων ακόμη και αν στο μυαλό σκέφτεσαι σαν _Είδωλο.Πια... Δεν ξέχασα, Τίποτε. Μολονότι, όλα μου τα ψιθύριζες στα κείμενα μου μετά το πρώτο κολάζ από τα γράμματα στο τελευταίο αίτιο της Πανσελήνου στη Μύκονο, κάθε βράδυ. Το εκκλησάκι της Παναγίας της Παντοχαράς, κυκλοφορεί και καταλογίζει τα βλέμματα στα υδροχρώματα ενός τάματος, στη στεντόρεια λάμψη με κεράκι στη συνείδηση. Το ήξερα! Ασημίνα Χασάνδρα Σπέτσες, Αύγουστος 2008 Editor in chief, [since 2000] __________________________ contact: 1. asiminachasandra@yahoo.co.uk NEXT:in press DELEAR [issue 1-12],(Ελληνικά + English)   Επιμέλεια εξωφύλλου   Asimina Chasandra   ASIMINA CHASANDRA [Editor's policy] ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ...for me Να το βρίσκεις μετά την μετακόμιση της κολλητής σου στο κομοδίνο της face to face στα χέρια του χρόνου ατσαλάκωτο αλλά και χίλιες φορές μετατοπισμένο στα μάτια της και αυτό πραγματικά είναι απίστευτο δώρο για τον τόσο πόνο, κούραση και δυσκολίες που υπήρξαν όσο και οικονομική αφαίμαξη για να εκδοθεί τόση ποίηση τόσοι νέοι άνθρωποι τόσα ανέκδοτα χειρόγραφα και εξώφυλλα πάντα φτιαγμένα με μεράκι και από εικαστικούς που μαγνητίζονταν από την ιδέα της νεαρής εκδότριας –τότε 28 ετών- που με πάθος έριχνε το Δέλεαρ σαν εγχειρίδιο ελληνικής και ξένης ποίησης στον εκδοτικό χώρο της Ελλάδας και ισορροπούσε ανάμεσα στην πραγματικότητά της και το Άλλο μυστήριο που έκρυβε καλά αλλά όχι για πολύ, μια και… Ένα βράδυ κοιμήθηκα πολύ αργά ήταν δεν ήταν 4 το πρωί όταν μετά από μία λαχτάρα ξύπνησα και το ημερολόγιο έγραφε 1999 και τέλειωνα το βιβλίο μου «Νεκρός ο έρωτας» με ένα ποίημα, κόντευε πια μεσημέρι δεν δούλευα και ήταν Αύγουστος. Συνάντησα από κοντά τον Κώστα Αξελό και μέσα σε έναν πυρετό του εκμυστηρεύθηκα το πιο ακριβό μου πάθος να εκδώσω ένα περιοδικό ποίησης, είχα βρει και τίτλο «Ερευνασάτω» και το ήξερα ότι ήταν οικονομική τρέλα που ακούστηκε να χαλάς τα λεφτά σου σε περιοδικό ποίησης που δεν είχε και διαφημίσεις δεν είχε και το αναγνωστικό κοινό προετοιμασμένο, δεν είχε και εκδότη…Μηδέν σκόρπιο παντού γιατί από το μηδέν ξεκίνησα να μαζεύω ποιήματα από τους ποιητές που είχαν «κολλήσει» πάνω μου γιατί ήταν η μοναδική ευκαιρία τους να υπάρξει περιοδικό ποίησης με δικά τους ποιήματα μόνον και αυτό; Eσαεί. Κάποια στιγμή το ξεφορτώθηκα και αυτό. Δεν νομίζω ότι είναι καλή ιδέα λίγο χαζό μου φαίνεται να εκδίδεις για αυτολαγνεία τους ίδιους και τους ίδιους συνέχεια και για πάντα, άλλωστε αυτό θέλανε, να τους διορίσω και διευθυντές του περιοδικού, να τους δίνω τζάμπα περιοδικά (για να τα μοιράζουν) που τα εξέδιδα με δικά μου λεφτά, κουβαλώντας τα από το τυπογραφείο με ταξί σπίτι μου και από εκεί στα πρακτορεία διανομής, τέλος!... την επιμέλεια του ΔΕΛΕΑΡ την έκανα μόνη μου καθώς και τις διορθώσεις. Οι δημοσιεύσεις τους στο περιοδικό μου πολύ τους ήτανε, μα φυσικά μιλάω για τον «Νάνο και τις Χιονάτες του..» στο δεύτερο τεύχος με είχανε φέρει στα όρια μου και τους έκανα ρόμπα στον Ferlinghetti, τού έλεγαν ότι έχουν περιοδικό και όχι μόνον σ’ αυτόν, ότι θα τού δημοσίευαν αυτοί το ποίημά του στο ΔΕΛΕΑΡ καθώς επίσης ετοίμαζαν εκδηλώσεις, τους άφηνα να δω ποιόν ενδιέφεραν οι ματαιοδοξίες τους και μέχρι πού θα το έφταναν και τότε έγινε η ρήξη, ο Ferlinghetti δεν είδε ποτέ το ΔΕΛΕΑΡ από τα χέρια τους με το ποίημά του εδώ στην Ελλάδα, το κυκλοφόρησα εφόσον είχε φύγει για Αμερική και εφόσον είχε διακινηθεί το ΔΕΛΕΑΡ (τχ. 2) πειραματικά τότε με το πρακτορείο «Ευρώπη» σ’ ολόκληρη την Ελλάδα καθώς δεν έγινε ποτέ η εκδήλωση που με τυμπανοκρουσίες ετοιμάζανε ερήμην μου στην ΕλληνοΑμερικάνικη Ένωση σαν εκδότες του περιοδικού ΔΕΛΕΑΡ, έτσι τηλεφώνησα στην Νάντια Αργυροπούλου να μην στείλει κανένα Δελτίο Τύπου που να αναφέρει τη λέξη ΔΕΛΕΑΡ και Αντρέας Παγουλάτος (ο οποίος τότε την επισκεπτόταν καθημερινά για να οργανώσει βραδιά ποιητική με το Ferlinghetti ως «εκδότης» του ΔΕΛΕΑΡ) γιατί θα ενεργούσα ανάλογα, μάλλον της το απαγόρευσα για την ιστορία του πράγματος… Και φυσικά μαζευτήκανε! Υπήρξανε τότε διαδόσεις από «… τις Χιονάτες» ότι δεν είμαι καλά… Εντάξει λοιπόν, τα είχα πάρει κρανίο… Και ο Ferlinghetti το μόνο που τους είπε ήταν «…με δουλεύετε, που είναι το περιοδικό;» Και όλα αυτά τα ονομάζω γιατί στα δικά τους μίζερα στέκια και καφενεία τώρα λένε ότι παλιά το ΔΕΛΕΑΡ ήταν δικό τους, πολύ καλή ιδέα δεν λέω αλλά γιατί όμως δεν το ανακοινώνουν επίσημα και πως τελικά έμεινε στα χέρια της Ασημίνας Χασάνδρα; Τους εξαγόρασα; Είναι και ύπουλο είναι και ερήμην μου… Δε γράφεται η ποίηση στα καφενεία! Καλύτερα να ασχοληθούν με τις πλάτες που τους έδωσαν την ευκαιρία να έχουν έναν εκδότη και ένα περιοδικό τώρα και τους φεύγει το γινάτι γιατί είναι με το ‘να πόδι στον τάφο και δεν τους βλέπω να έχουν και πολύ μέλλον… Άραγε νομίζουν ότι προσφέρουν ποιότητα με τα αλληλολιβανίσματά τους; Εξοργίζομαι γιατί είναι άνανδρο να διαδίδουν ό,τι διαδίδουν και χτύπημα κάτω από την μέση. Αν ήμουν άνδρας και όχι κορίτσι θα το δικαιολογούσα αλλά δε θέλω να νομίσουν ότι τους παίρνει και γι’ αυτό μόνο επειδή δεν με τιμά η σιωπή αποφάσισα να τους στείλω εκτός δίκην ένα μήνυμα για την Ιστορία του πράγματος και αυτήν την επιστολή επισήμως ότι αν έστω είχαν χρηματοδοτήσει το ΔΕΛΕΑΡ σε οποιαδήποτε φάση και είχαν σχέση με την εφορία μου και τα τιμολόγιά μου θα το βούλωνα. Από τη στιγμή όμως που αυτό δεν συνέβη ποτέ δεν ανέχομαι να με διαβάλλουν... Έτσι ομιλώ! Αν έχουν αντίθετη άποψη το ίδιο να κάνει και ο Μιχαήλ Μήτρας και ο Αντρέας Παγουλάτος… Το τίμιο παραλήρημά τους που το ονομάζουν ποίηση και διαλέγονται μεταξύ τους σε μιαν εικονική πραγματικότητα που στο καφενείο του Κοραή κάθε Σάββατο αυτοαναλύουν τις εφημερίδες και μιας και οι φιλίες τους ψάχνουν να διδάξουν φθηνή «ψυχανάλυση». Ας απαντήσουν! Το 2000 τυπώθηκε το πρώτο τεύχος του ΔΕΛΕΑΡ με τον τίτλο από το αγαπημένο μου ποίημα «Δέλεαρ» του Ανδρέα Εμπειρίκου όπου αργότερα θα μου το φύλαγε για έκπληξη ο γιος του Λεωνίδας και θα μου χάριζε το ίδιο ποίημα «Δέλεαρ» σε μια παραλλαγή του πατέρα του, χειρόγραφο και ανέκδοτο για το αφιέρωμα (τχ.3) στον Ανδρέα Εμπειρίκο με εξώφυλλο τα γράμματα του ποιητή χειρόγραφα και επιμελημένα από τον Δημήτρη Καλοκύρη το οποίο επιχορηγήθηκε από το ΥΠ.ΠΟ. για το έτος του Ανδρέα Εμπειρίκου. Ήταν μια καθοριστική εμπειρία οι εκδόσεις και η έκδοση ενός περιοδικού το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν έναρξη επιτηδεύματος στην εφορία για να μπορώ να διακινώ το περιοδικό από το πρακτορείο και γενικά για να μπορώ να έχω λογίστρια και αποδείξεις ότι το περιοδικό είναι δικό μου και νόμιμο, μια και είχαν φαγωθεί οι κακοί Λύκοι ότι το ΔΕΛΕΑΡ δεν ανήκε ποτέ σε μένα αλλά στην ομάδα του Νάνου Βαλαωρίτη με πρωταγωνιστές την φιλαυτία και την κακία σε σημείο αρρώστιας και παρωχημένης φιλοδοξίας…Γιατί; [Γιατί έτσι είναι μαθημένοι αυτοί οι άνθρωποι να επιβιώνουν άφραγκοι και εκτεθειμένοι…] Πώς; Εύλογο… Ο Αύγουστος Κορτώ έγραφε κρυφά ποιήματα και μάλλον από διαίσθηση επειδή είχα διαβάσει τα βιβλία του από τον Εξάντα τού ζήτησα με e-mail ποιήματα για το «Δέλεαρ», δέχτηκε, αλληλογραφούσαμε, τηλεφωνιόμαστε και μετά αποφάσισα να του κάνω αφιέρωμα, το οποίο όταν βγήκε άδετο ακόμη από το τυπογραφείο κράτησα δύο αντίτυπα ένα για μένα και ένα για την Λώρη Κέζα, της οποίας της το χάρισα ένα μεσημέρι στα παλιά γραφεία του ΒΗΜΑτος επειδή από εκείνη είχα πρωτοδιαβάσει για τον Α. Κορτώ και είχε μπει η «αρρώστια» τού Αυγούστου μέσα μου. Πήρε το τεύχος στα χέρια της βιαστικά και εξαφανίστηκε από τότε δεν την ξαναείδα παρά μόνο σε μια εκδήλωση του Βυζαντινού Μουσείου...με τους ποιητές του «Να ένα μήλο» στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το ΔΕΛΕΑΡ ερήμην! Για να τα πάρουμε από την αρχή τα πράγματα τα τεύχη του ΔΕΛΕΑΡ είναι μέχρι στιγμής τυπωμένα 9 και τώρα ετοιμάζεται το 10. Το 2000 βγήκε το πρώτο τεύχος με εξώφυλλο από τον ζωγράφο Danil και το 2001 βγήκαν 3 τεύχη με ακόλουθα εξώφυλλα του Constantin Xenakis, του Δημήτρη Καλοκύρη στο αφιέρωμα του Ανδρέα Εμπειρίκου και του Αντώνη Κέπετζη, το 2002 βγήκε το πέμπτο τεύχος του Αυγούστου Κορτώ με εξώφυλλο από τον δίδυμο αδελφό μου Νεκτάριο Χασσάνδρα (ο οποίος συνεργάζεται με το «9» της Ελευθεροτυπίας ενώ είχε εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε ένα διαγωνισμό εκείνη την εποχή στις Βρυξέλες...και ζωγραφίζει από τότε που ήμασταν εννέα ετών). Χωρίς να είμαι δημοσιογράφος και εκδότρια με γραφεία στο Σύνταγμα... Παράλληλα με τις εκδόσεις έχουν γίνει εκδηλώσεις στη ΣΤΟΑ του ΒΙΒΛΙΟΥ με ομιλητές τον Νάνο Βαλαωρίτη όπου όντας πεπεισμένος(;) κάνει μνεία δημόσια για το ΔΕΛΕΑΡ ότι το εκδίδει ένα γενναίο κορίτσι και από την άλλη; Πισώπλατες μαχαιριές, κουτσομπολιά από την αυλή του, αυτό όχι μόνο άδικο είναι αλλά και ηλίθιο. Από την μεριά μου τον δημοσιεύω γιατί εκτιμώ την ιστορία του και δεν κρατάω κακίες γενικώς απλά μερικές φορές εξοργίζομαι λίγο παραπάνω και δημοσιεύω τέτοια κείμενα όπως αυτό τώρα για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου όταν νιώθει ότι αδικείται κατάφωρα μια τόσο δύσκολη προσπάθεια, και τόσο ανοιχτή σε νέους ανθρώπους αλλά και αξιόλογους για ένα και μόνο λόγο γιατί το ΔΕΛΕΑΡ το υποστήριξα μόνη μου. Γιατί άραγε δεν το εξέδιδε μόνη της ολόκληρη η ομάδα του Νάνου Βαλαωρίτη και δεν με παραγκώνιζε από την αρχή, τι δύναμη είχα εγώ μπροστά στο μύθο του Νάνου Βαλαωρίτη, χάρη μου κάνανε(;) και γενικά γιατί δεν έχει ούτε ένα τυπωμένο τεύχος από τα προηγούμενα ΔΕΛΕΑΡ εφόσον ήταν «...δικό τους το περιοδικό παλιά» ενώ τώρα; Τι το έκανα το έκλεψα; Δεν είχαν λεφτά! Ένα βράδυ καλοκαιρινό σαν αυτά που μ’ αρέσουν γνώρισα την Ελένη Σικελιανού μια νέα ποιήτρια και δισέγγονη του Άγγελου Σικελιανού η οποία ζει στο Colorado και γράφει στα αγγλικά, ήταν η αρχή της συνεργασίας μας μια και μεταφράζω το βιβλίο της «The book of tendons» και ενίοτε της βάζω ποιήματα στο περιοδικό μιας και μου αρέσουν πολύ, έχει κάτι το παράδοξα σκοτεινό στο βλέμμα της και στην καρδιά της αλλά δεν είναι μόνον έτσι... Ακόμη από τις εκδόσεις ΔΕΛΕΑΡ τυπώθηκε και το βιβλίο της Εύας Μυλωνά με εξώφυλλο ένα κόσμημα του Γιάννη Μόραλη. Τον Γιάννη Μόραλη τον γνώρισα στο καφενείο που συχνάζει στην Αίγινα μαζί με την Λένα Εγγονοπούλου σ’ ένα ταξίδι μου στο νησί του ένα καλοκαίρι που το λάτρεψα... Ή ήταν μοιραίο να γραφτεί το κείμενο αυτό ή έπρεπε να το απαιτήσω από τον εαυτό μου κάποια στιγμή... Μια και το πάνε γυρεύοντας! Και το δημοσιεύω εν ζωή του Νάνου Βαλαωρίτη ξέροντας ότι θα αποκτήσω εχθρούς... Για κάθε επιτάφιο! ASIMINA HASANDRA THE DEATH OF AN EQUATION [e-book] THE DEATH OF AN EQUATION by Asimína Hasándra Translated from the Greek by Yannis Goumas Ah, simple things mean more. The way a circle comes upona square and falls in love with it. And if I wait a lifetimewill you come? Yánnis Antióchou PART ONE THE DIZZY FIRST DAY 1 Suddenly, I saw my age in a tree trunk. Thirty-one years old. I also saw my death in Time. Thirty-one years old. They woke me up, and I didn’t know whether I should see the moon. The wind howled, and I sat on the back of a phoenix. Came poetry. It was you. And I couldn’t sleep. They took me away one night in November, nineteen eighty-eight. I woke up in the morning. The steepness and Angelo. It was very late. I kept swallowing, and wanted a coffee. I did my household chores. Time to turn in on myself. And it was you at the front door. You were late again. Angelo in Thessalonica and I in Athens. We met on a train, actually. He was extremely charming. Like a child. In the summer: coincidences and true escapism. Paris and Athens. The train and his fingers. His beauty was hellish. It trapped me. I, who knew so well how to retire into myself. I fell passionately in love for a body that was given me at a tender age. He enchanted me like a star. I waited for him to wake up. The island was of his choice. A while longer and we’ll split up, I’d say. We stayed together for over nine years. Household’s secret and burnt materials. He always wanted to look at me. I suffered. Once we separated, I had to surface. To breathe. To see the sun and the moon like a wild charioteer. He kept chasing me, although he wasn’t there. The wrought iron gate sagged. The courtyard reared the darkest girl. Me. She kept her identity a secret. When I saw her for the last time she burst into tears. And it was as if nothing had happened. She and I. A slight gesture under the table. She froze. A couple of months earlier I rested my head on the table for the first time. An unknown quantity filled the room. I was hiding from yet another love. But this too was a lie. Suddenly she came. I’d travel to Thessalonica every three months. Peace reigned supreme. I went through hell lately. I was ready to ascend. I wasn’t hard done by life. I stood on the wharf and waited. The waves were lapping on my feet. I was alone on Wednesday. Summer had set in by morning. And I’d leave for good. If this didn’t happen to me. I fell in love. The uncanny behaviour was the magma of arrogance that beset me as well as her. It was something I could never forgive. And she’d never come, except to have sex. She never came. But then again. No self-control. She didn’t catch on. Angelo was precious to me. My letters were late arriving, and both of them knew it. At the age of two, the child was in a bad way. And it died. I knew only too well how to be something beyond silences. I didn’t give away my heart as though it rightfully belonged to another, and that’s it. I didn’t know less! There was something feminine about his manly body. The niches in the house had mirrors. He went up and down the stairs naked. Silence - don’t tell me - and finis. Every morning he and the newspaper. We never slept for long. It was the very reason that we could see each other. His sighs had feeling, and he kept his life a secret. I didn’t realize it. And why should I? Days we never shared. We got used to it. We burnt out! That’s why I fell in love with him. He looked long and steadily at me; she didn’t exist; that was the end of me. Haughtiness and hardness. That’s why Angelo was after something terrible. To verify death in his love affairs. He’d have nightmares at night. It was too early. I can’t stand it any more. Solitude shines when she leaves. I’ll go away, I’d say, and that was it. How else say it? There’s no other way. Even though inevitable. The others shared, experienced, and breathed her. Very well! I’ll go. I was slow to catch on, but even so. Her philosophy was questionable. Her name bled in my mouth and in my dreams. “Good night” sparkled. The sense that something was happening. But no one returned. And the night perspired. It’s no longer something else. Angelo was asleep. And I wished him nothing. He had everything. He had won the past and the future. The others around were in a quandary. People are like that, aren’t they? We are together, he’d tell me. You mustn’t be afraid. Tonight I learnt what it is to pain in a lagoon of elephants. The bitterness of memory’s death. That’s why! Don’t ask me. Our locked bodies shine. They shone. They’ll shine in the absence of memory. I pray that I may forget. He laid his fingers on me and hugged me. He stays up by following me. The vowels were mouthed slowly. He adored me. In the world of giants. Words cut me. In the end no one learned about the afternoon that you came, your agony lacerating me as to whether or not I’d leave you. I shouldn’t. You had already told me so! Everything came back to me, like a vicious circle that refused to round off. It was a sore trial. Not to exist and to do away with my universe. Angelo himself was aware of the death of equalization, which scared him stiff. Beyond, the wind blew against the windows in this darkness, like love. The fire was burning in the fireplace. When you want to say your last word, let me know. And stiff as I felt leaning towards the void, so the chasm came closer and closer to me. Her gesture was quite clear. I thirsted for it. So did Angelo, and it was late when the phone rang. There was no one on the line. My hands trembled. I sat speechless in the drawing-room. Something united me with her, the inconceivably distant body that for me was complete happiness without her knowing. Passion. But… Angelo held our child in his arms. The corridor squeezed us. We were walking through a dense forest. But he never complained. The priest was chanting. After the child died, we never touched each other again, and I daren’t ask why. The shut-up room collapsed as though hit by a bomb. The courtyard darkened like a dream. The rain’s alcohol. He gave me back the child to hold. I walked up the stairs. I got lost in a world unknown to me, but he was there for me every day. He left suddenly without my knowing. And I was left in suspense with the words “you are always leaving”. The fire burnt my insides. There was something that dominated my mind, an obsession, or better still: desire. The house had old rooms, which Angelo kept locked. But what if he loved me? My last word refused to be uttered. I was driven by a mute feeling, and I was scared. Scared of being unmasked. For years the past haunted me, and yet I played ball. The tragedy of the musical scale, and music that cannot excuse faults on the conductor’s part. The empty room. Scenes from a protracted childhood. We were late. What do I want from you? I wondered. From very early it was you. The other in the mirror. Have you orientated yourself? I suffered greatly while returning every night to my office, yearning to bury once again the day’s universe. The bed awaited me, but I saw no reason for it. Angelo watched me sweating blood over it. I hid my thoughts, but he understood. It wasn’t fitting. One day the child woke up thinner and lesser. It was losing weight all the time. It had taken after Angelo, but he wouldn’t admit it. Angelo refrained from asking questions, and kept quiet. The room remained empty. The stopped pendulum fooled me that it was noon. It got dark, and my soul was bitterly cold. My child was dying. I sat beside it as though nothing was wrong. It opened its little eyes, and I cuddled it. Surely this was not happening to me. Right? Darling, All night long was truth, and if I didn’t want for us to part, if I didn’t want to leave you, this occurred because I didn’t give it much thought. I left, only to come to this. I carry you in me every second. I enter the house and feel that everything recognizes me, because in my clouds there are things of yours. Your breath is as hot as my tears, the more I think about it. I tremble in the nightmare of this ending, if in fact we have ended. At least not yet, not now that I’m in a foreign country and we wait the birth of our child. Your Angel. I went down into the drawing-room. I threw the letter in the burning fireplace. With stealthy steps I went up to the window and looked at the sea. Pale-faced. I hadn’t slept for days. His last word gnawed me, I was trapped. Something dreadful was happening. It entered the house, my body, my thought from all around. And she observed it all. I picked up myself through the cracks in the door. Reality and the marvel chased me without my knowledge… Arrogant dark that will not speak. 2 I had fallen asleep for long on the train. I was on my way to Thessalonica, and I didn’t want her to see me in such a mess, my heart’s conflagration. I had already told him: “I want something more than this.” He kept it for me in the dark. He walked up and down the room. The raindrops hit the windows. I trembled. It’s Sunday. I felt her in my throat. I woke up, and all night long I had her longingly and noiselessly, all scratches, close to me. Apparently we were in one of those old Egyptian public baths, in the buff. The water was clean. Perspiration crystalline. I waited … To die. If only I would die. She was incredibly beautiful. She entranced all about her, whatever she could stand! Me she couldn’t stand. I didn’t exist in her frigid world. I was torn to pieces, she didn’t give a damn, only at night that dimple of hers which drove me scatty when she smiled. She’d see it in bed when she looked at me and we slept like children. Angelo knew it all along. He knew I’d leave him one day but he wouldn’t give up. I never left him. I was brassed off. One evening he came and scattered on the floor, with a single movement, the box containing her letters. He wasn’t habituated from the start. He looked for better vows other than his own and that wasn’t all. When he was away I didn’t exist. Daybreak, and I’d choose the best words, thus saving him from burning in his best past. I got peeved with that little green monster that gnawed him. From Paris her bitten lips were purple on the ink and the blank page on the poem. I never understood why she had made such a choice. She had penetrated into me. My own space. I no longer recognized myself. And when, prompted by natural instinct, I neared her misty eyes, it dawned on me that we wouldn’t cut off that easily, she kept inviting me with her body. To the limits of darkness and of love. I was sinking, wrapped up in a dark feeling, which was shortening my life. And this was dense. Your bad habit of eating me with your look made my knees knock. I was obliged to tell you so. I didn’t, so you kissed me. “Don’t do this to me, best you kill me.” You didn’t listen. Confound it! Cheap summers in the Aegean. And I contented myself with chamber music, you were stiflingly close to me, though I liked it. This enraptured my aim. The way I saw what I saw. A wail rose to my throat… Little by little my breasts began to fill. With dreams and an inclination to bleed. I was relieved for a moment when at the age of five I saw death in the face; I wanted to divulge this to you and listen to your breathing. When lying on my pillow I’d see you waking me up. Ask me whatever you want… under the dream’s bedclothes. “Chase me.” I tore up what remained of her letters that was finishing me off. Whatever remained to remind me of her. My fingers got entangled in the hair. And I thought, I’m thinking. Pray, tell me. Why am I suffering hell again, and whence it came this time? And who’s wearing me naked? The curtain is unstitched. The window ledge supported despair for you held me by the arm. In fact, I was standing there. A winter, a Spring more or less, and one hundred and two summers on your islands with your body’s cavities. You were maturing and - I discovered - very near the steps. I walked up to bid you goodnight without seeing you. I didn’t find you and I still had your keys. I found only a heavy darkness and your flustered love. You never felt sorry for me. I had a failing. You. And you took advantage of it whenever desire overcame you. Sailing in the open sea… Angelo arrived at noon by plane, tight-lipped, it was winter in Paris. Our child was frozen. It felt cold on the floor. It was on top of me, I had fainted. Pale and thin that I was, I tumbled to my last joy, my past. She had phoned me. “Have pity on me, and I still love him,” I told her. Yannis was in the know but he kept mum, he knew everything that to me was impossible. It was she who decided to split up, what was I to do? I didn’t want to see anyone anymore. My mother was taken aback; once again I took to turning in on myself, I was a grown girl, had reached the age of nineteen, when in August I fell into a coma, and the only thing I remember were nightmares; well, this I saw, it recurred, because I couldn’t breathe without you, I needed to see you. I put down the phone in a hurry, she was alone in the house, she was sleeping next door. “And why I never found you in my bed again?” she said. Nothing. I was always somewhere else. Better dead, I thought, and Yannis observed fiendishly the shadow of my eyelids, my anxiety to pass away! No one made a single move, everyone was petrified, even I, before such blight. Time shifted back and forth, and the child was dead. Blood filled my mouth and I watched it blued filling my blood-stained sheet with lost years, bits of nostalgic paces in the city lights. My fingers gone to the bottom. I was sinking. A shiver ran through me and I was in a cold sweat. The woman stared at me. No one felt sorry for me… “You’re a pin in the mouth,” I said and he laughed. So much irony, so much vanity is unbearable. So much despair? Essential mourning removed me from my story. “When will you think of Angelo?” my mother yelled. Yannis hugged me. The woman crossed herself. While the other tore my heart to bits. All this happened on a night of war panting. Leave me! Let me get drunk, let me bleed before the mirror and the mountains of Helicon. Let me die. The sky was darkening. Your languorous body leaned over. I took a shower. The sun was shining. Marks of pregnant kisses on my body. You had returned to my life, again and not only like this. The woman dressed in black sang Angelo’s praises and I didn’t dispute her right, besides I didn’t care two hoots. The ice was melting on the table. You were sleeping sweetly on the sheets and I was looking at the ceiling. You were away for years. Don’t tell me again. Hands gently holding the child. Silences between us. It can’t be only like this. A frenzied clatter of feet was heard outside the house. There was no one there. A blank look on my face. A profound ill was approaching, I knew it. Kisses on the breasts and bursting pain in my insides. You slipped and I just managed to hold you. Besides, Circe always awaits in the depths. And she’s been waiting for years! 3 I returned from Thessalonica and didn’t know where I was going. I missed you and didn’t wait for you long enough. The woman in the house kept staring at me, but I paid no attention. I was afraid of trouble. Now all three of us were sunk deep in the ocean. She remained motionless. For hours. The dream was shining and I had to hide that she would forget me. Much as I wanted to, it was futile. Yannis came like a stranger into the story, what was self-evident. The angles of his body were approaching and he came towards me from the stairs, another reason and another moon in my soul. I turned abruptly and the weight rooted me to the spot from the waist down. I felt the woman staring at me like a ghost. The bedcovers hid me in the room. Silence, and you bade me to approach. I wouldn’t. She got up, her fluff naked. It reminded me of the years in salinity, again the dawn of love and the tempest. Choking between your legs. I wanted to. And the woman kept staring at me. She stared even as I was leaving. I held the letter in my feeble hands. The hour was approaching. She started shouting. Thunderbolt tears fell to the floor. A wild beast. I tossed about in my embitterment. Only the night remained. But I was taken apart when Angelo appeared in my life, the past and the world emptied. Harshness and flaunting superiority struck me heartlessly. Evil. Enough. I dressed quickly and went out. I had difficulty in looking at the future. The woman looked fixedly at her death. She didn’t want me anymore! Paradoxical exaggeration. She stood between me and the wall. She wept. She winced with pain. Your image sealed my gaze. We were two slaves. Summer suffocated. Chilly emotion, our hands a turn to the table. I burst into tears. My shattered body could hold nothing. Dreams resemble nightmares. I woke up to have coffee. You were away. The woman stared at me. The room was upside-down, sweltering and rigid with sexuality. I bent my legs. I could hardly walk. I fell down. The carpet was a muddle of clothes. You drew near. You went to lift me up. I avoided you and you passed on. That was it. Your queries were answered at once. There was no space for you. The woman kept on staring at me. How callous… Angelo unlocked me and entered my heart. I was just a remnant. In my room I could cry. But I didn’t. There was no need. Although I was suffering then, I never told her. That’s why the woman kept on staring at me in the room. It was a bad time. Once again she visited me in my room. Unasked, just when I had explained to Angelo that I was through with her. Let me be. The mysterious woman caressed my face, my hands. She kissed my mouth once I was tired. I was thinking of the child. Ah, poor child. Only his smooth skin was visible. Angelo was getting ready for the funeral. I jumped up. Again the woman looked at me fixedly. And again it was to no avail. I didn’t know why. I got dressed. I couldn’t get the sight out of my mind. I was overcome with passion. I took the tram. Sunday is painted deep purple. All relations are gathered together. I can’t bear it. She bursts into tears. Angelo is sipping brandy - the woman stares at me. This woman has ruined half of my life. The mirror is broken. She is hiding her indifference. The crime had been committed in absentia. At night she shampooed her raven hair passionately and waited, she always waited for who knows what! At the time basil blossomed in the garden. She’s a beautiful woman. Inflexible years. Years that collect me for some years now. Years that live in me. The woman - now I know - will stare at me till she breathes her last, to her declining years. This woman levitates. 4 Tears fall to the ground. Floods of tears. It’s a bad time. The mountain wanders in the mind. Outside the rain is consenting. Memory’s magic imprint on the luggage is sprouting in the Garden. The eyes are deeply set. Children surround the garden. They play some odd games for two or three players. They chase each other at the station around the trees. They whoop with joy. Jerky hours. Jerky movements… The train is leaving. My flesh is aflame. I’m a mental wreck, in bits and pieces. She knows. I don’t know whether she can help. She doesn’t want to. Unfortunately. Coal-black darkness is what looks to me eternal in the room with the windows. She is sitting still by my bed. I’m afraid of her dying. She longs for me. I’m bleeding. Helpless. Suffering hell for breathless expectation. She is sitting still. And waits. She is sitting for a long time, thinking only about yourself. “Keep away!” I tell her. A teardrop on Pasiphaë’s body. On Sunday everything will be white. Like a white poppy! Everything white. Everything white, I tell you. Night was coming on. Yet again I woke up needing. The irresistible was approaching. All day long I went back and forth the room. Angelo was away. The child was asleep. “I was sitting on the sofa in a tangle with her legs, and I could feel her hot breath on my neck. I began perspiring. To burn. She put her mouth gently on my fingers, and whereas I had trouble breathing, I felt her tongue swallowing me. I hugged her tightly. It was me.” The woman came up to me, bent forward and took the paper. A thousand pieces. Blue moon in my sleep. That’s what I’m afraid of. Dawn’s bedding. Love had again bewitched me. The way I didn’t know it and never did know. That’s what I want. I wake up, I don’t eat, I’m not hungry, I don’t want you, and here we are together again. The depth of laboured breathing. The sleeping child. Sleeping an eternal sleep. The woman standing by, the voice another voice, and the children in the Garden. Hullabaloo, racket, and I was the other - me. The eyelids petrify and she miles away. Dreamland’s Pasiphaë, the scales turning at midnight in the rain. Of dreams? “You’re in the wrong place,” tells me the woman in black. And at the wrong time, I muse. Incalculable pain. Opposite her an empty armchair. The depth hyaline. The little fish in my dreams are countless and they tear me up, they swim around the Labiatae. Do look at me. I’m burning. Melting. Only for a moment, as darkens falls, do I want to see you. Is it too late? At night one opposite the other. In summer I sink in the past. I fall ill. I fall into the void. I feel dizzy. No one understands me. Around me shine stardust, the meadows and the wind. The pin piercing my dreams and making them bleed, but with what aim to make you my own, absorb you in a glance. Love that’s on the wing. Angelo is away again and again and yet again and never again. Noontime, and the stars are resting on my hands, if that’s possible! I’m creating something with little stones on the table. In the photograph the nude body of a girlfriend from an ancient postcard with an 18th century painting of one Van Deel in the office so that no one asks why I’m always the first to leave. The instant she was in the house I could see the dream in our bodies. Before I started crying. We separated and the entire universe separated from fear of the flame and its strength. With Angelo we would make up again, but that’s another story. I fall sick. The nightmare burst into my insides and I’m suffocating. The child is sound asleep, only then do I exist and think. My reasoning floats on feeling. Love that cannot be controlled crushes out… And this is something else. What if this body belonged to me? Me either way! Paradise is too near for us to ignore it, suffice it that we bite the right flesh with its “poison”. That we are born again with the elixir of equation’s death. Joint bodies, a must, rather, perhaps I don’t even know! My embrace is in the light. Ample in the room… His face prevails. His smooth face and my mistakes. I look at you… how very much my poisons have darkened you. My Angel always leaned patiently on my sorrow. The door opened. He didn’t see me. He came in and looked fixedly at the baby’s empty bed. “Where is it?” asked the Void. (the Void answers) “It was sacrificed!” And if the room is deafeningly and completely empty, small, and too dark to contain my worship. Wake up - that’s as far as it goes. “Go on… I’m ready to hear it all” her voice is barely audible. The Void is playing its own game. The black-haired woman is suffering, she tries to look at me again after the death’s announcement, she refuses to accept it as fact and will not look it in the face, she refuses… What’s happening. The child is in ward 504, first bed on the left. The nurse is asking much. “Please, only a few visitors and the next of kin should remain in the ward. Where is the mother?” Silence. Angelo is not absent. I release my face from my hands. I get up and go in. The ward looked immense, the child hasn’t yet turned two, it was christened after Saint Simon, and for its sake is being built an entire thought memorial, and it is leaving miles away without asking anything or being asked by anyone. Isn’t it how it usually happens? Am I asking too much? I can’t breathe. I sit on the wooden chair as if nothing was happening. The rust on the chair sticks on my fingers and I carry it everywhere. I wipe my hands on a paper hankie… My mother is dressed in black and giving way to tears. And I’m the reason why she hasn’t broken down. I lean for a while against the wall and it’s as if my heart has experienced nothing. Truly, how much feeling and devotion give these fingers strength! There’s a strange smell in the ward. The hospital is situated in southeast London and we don’t know anyone here… Is the child asleep? It looks as if it’s asleep. It no longer begs for a caress, a hug. Here we are again… Its hands hang on ours and Angelo is talking to himself. I get up to leave. Endless nights will follow when again and again the same crime will be committed in my soul! I lock myself in sorrow. I’m burning with death’s fever and I don’t know what to do… I’m not there though I am, only breaths away from the body’s mental logarithm, which connects us with our second life. And not the only one… I try not to look and I’m not there. A steel wall rises around me. And yet my heart trembles… “Go!” I tell Angelo. He embraces me. Silence in the ward. Entire grief unfurls in the eyes of the morning landscape. The trees are shedding their leaves and its drizzling outside. It’s as though the sky is weeping. Everyone is getting ready for the funeral and the body’s transportation to Thessalonica. The plane is leaving that same afternoon and the district hospital is in contact with British Airways for transportation by ambulance. Everything seems weird to me. I let Angelo take care of the stretcher, and I leave. My mobile phone rings strangely now. I’m not expecting any message from her. Besides, she waits for me to return to Athens as if nothing had happened. She’s oblivious. “The stretcher is ready,” Angelo called. The door opened and I’ll never forget the sight. My entire past darkens and, as I’m told, whatever strength I concealed at the first sight, nevertheless I passed out. 5 The black-clad woman comes up for the second time. She takes a position. Weak. I’d gone off early. It’s the one and only time I’d see her so beautiful. She is dolled up, my mood is unresponsive and she floats on such ecstasy, you’d think she’s sick… The sea in the harbour is sick, and so am I sick... I left her picture there and ran like mad. I realized there was no other way. Once upon a time there was a woman with a fierce look who went after flowers and herbs, who cherished the medieval legend because she was a witch, whereas now the legend floats on formalin. The receptable fills with ashy words. I drink formalin to forget. She relaxes. “It’s nothing,” I tell her. I set out again and feel the cold ground on the mind’s curb. Each time she same cause and the same reason. The scene - an ocean. The night accompanies our conversation. I cup my hands which are full of hair. I want to cry. I can’t. The days - aeons. And aeons the end of the road. Not true. I grow up both happy and unhappy on the sailboats of a rhythm of yours. And the ocean a sweetness. I just want to sleep. “You’ve been away from the room for some time and I’m wondering!” says Angelo. The world is a pillow and it too grows. Pews in the evening and I hear my mother crying her eyes out. I don’t know. I want to get away from this lie. My heart - Jonathan the seagull. I think only of her so intensely, the black-haired woman, that is, my mind’s red page. Like a stroke. I’m scared! PART TWO IN THE DARK OF PASSION 1 I’m looking out of the window. I see a skyscraper pertly entering my mind and playing havoc with my memory. I don’t know where to look. It’s because I feel sorry… The early morning is like the one on Spetses last May. Right across is a big ship sailing on the open sea. The ship appears again and again in my dreams. I don’t know where to look. The ship takes me like silk fabric from my pillow and anchors me close to you. I don’t know where to look at you. And it’s an afternoon in the past. Memory keeps mum. The room stages a grievance. The paper is wet with tears. I look outside and see nothing but a dumb, oppressive darkness. I wake up on the high sea and you are my imaginary pilot. I mourn. She is sitting beside me; she doesn’t speak; she feigns nothing; and it’s as if she’s uncomprehending. The landscape smells of ether and is full of gauzes. The building has been renovated, and in it I seem to be hanging in the air. I don’t know what to do. It’s almost daybreak. I pick up the letter and look at it. I daren’t open it. I have just received it and once again I find myself unprepared. Outside it’s raining and she has arrived holding a black umbrella. I wouldn’t be surprised if it started snowing. She lies down on the couch and looks at me sitting tight-lipped at the desk. For me this affair is over, but I don’t want to push things too far. I don’t know whether it’s early or late. The child is still fresh in my memory… I leave the letter on the table. “Aren’t you going to open it?” she asks. And she has such an enigmatic look, I forget I must leave shortly. I endure in the same enigmatic look and don’t respond. It is both early and late. The letter must be long, written on paper with a vellum finish, for it looks like pouring out of an azure watercolour envelope. She knew very well that this would not leave me unmoved. And yet after the last trip to England, even then I daren’t imagine she’d still have feelings for me. Ah well. You never know what the next day will bring… “I must go,” I utter in a faint voice. I get up and go to the large grey window; this is no time for effusions; I try to be quite clear. Those sleepless hours at night are beginning to exhaust me. Her look, too, is beginning to exhaust me. Angelo comes down the stairs and is astonished to see Sophia sitting on the couch. No one speaks. It’s the right moment for me to speak, but I don’t get the chance to make a move. Sophia gets up, snatches the letter out of my hand, and makes for the door. I just manage to get hold of her hand, and she shrugs a shoulder. “We need to talk,” I tell her, and once again is heard her impetuous exit in the morning, and here am I not knowing if she even heard me. I’m soaked through. Truth is, my eyes are again clouded with tears. I don’t know what to do. Angelo is looking at me sympathetically; he is suffering but won’t show it. “This is a disease, it’ll ruin you one day, it’ll put an end to you, don’t you realize it?” That’s what he seems to want to say, though I’m anticipating him. I’m taking his place without his knowing… and I remain hanging in the air. The hour passes. The train for Thessalonica leaves in thirty minutes. A block of ice between us. For the first time she keeps her distance from me. Maybe this was the case all along without my realizing. My feelings swamp me before I see her; that morning is so fresh, I want to believe that tonight, also tonight, it’ll be something different. I don’t know what to say to her; I’m muddling my words; and truth is something apathetic and even more confusing. I get this feeling to escape, as though not having sorted out this question, which is still in suspense. A nonchalant Sophia is sitting at the desk. She places her hand on the papers and the papers start leaving her hands. Her hands are trembling. There’s a smell of ether in the air, and that of a strong perfume, a strong perfume for men. She gets up the moment she sees me. “It’s OK,” she says, “I was taken aback because I didn’t expect us to meet. Do sit.” I swallow with difficulty, I haven’t the strength to say anything, actually I never expected her to be so friendly. She is wearing something light although it’s getting chilly up here in Thessalonica; it’s not yet noon and my reply is hazy. “I wanted to see you.” and I clenched my fingers on my shoulders. I feel so helpless. I’m shivering. I’m in a state of panic. I’m in distress. My hands weaken, so do my knees, and I can’t think. It’s as if the doves are coming to nest in my body and I grow wings. I go round the room immaterially, as if my entire past was chasing and crushing me. I can’t look her in the eyes, as if something strange was happening. As if that black-clad woman looked at me when my child died. And as if everything was happening at once, everything I thought of telling her and are so easily written off… The landscape is blueing! For a long time I’ve been trying to change the scenery around me and forget. But that’s not it. Well, it is or rather things must change. A deceptive feeling springs up that everything is fine, but this is hardly the case. Sophia understands more than she shows, and I feel - yes, I feel - that she’ll embrace me. “I don’t want only this,” she whispers. The nightmare is flickering. Things will start all over again. I’m shaking. From the end of the corridor I see the architectural desk in her study with the mirror a breath away. She comes towards me. She’s not what she used to be; now she’s more resolute. Her black blouse makes her a child in my eyes. She puts on Bryan Ferry’s song “Slave to Love”, and the whole season seems to magnetize the midday sun. The room is shining in my eyes with that light of hospitals which doesn’t provide clear-cut information if it’s morning, afternoon or midnight. I burst into tears. And try to get out of here. We allowed coincidences to spoil feelings. “I feel nothing; I don’t know what’s wrong with me; why I came and what I want from you,” I tell her sobbing. She hugs me! The atmosphere runs wild, or rather the environment, everything darkens; she turns off the lights; what I was afraid of was happening. We remain on the tips of the Universe and the deadly water flows. She holds me tightly, her clothes are soaked with tears. Never before have I mourned so much. Something inside me was uprooted. The child awakes in my most agitated dreams, and I’m wondering what I would do without Sophia. I don’t speak. I don’t know what’s happening to me. Everything is awhirl, as though I’m in the centre of a cyclone, the maelstrom of death. As though something beyond my strength was calling me. I don’t think this love will ever die. And I close my eyes. I’m whacked. She helps me to the couch and fastens herself on me. It’s as if a new day is dawning. Suffice it that I see her, as long as my organism can’t stand her, and I relax. I close my eyes… 2 Sophia has a friend. I know nothing about her except that she’s in Germany. I don’t know where she lives, only that they were inseparables since their childhood days. And they talk about everything… I know that in the evening, especially on Fridays, she prepares a small travelling bag and goes off to see her. This occurs when she must decide about her career and her private affairs. So she was just preparing to go. And I was next to her, touching and smelling her. That strong perfume for men was hers, and she seemed to have had it for long, because in a lighter atmosphere I smelled it in Athens and Strasbourg - our only holidays together - seeing that she wore it when she was up in the morning after we shampooed each other, playing with the water and the soaps as though another day was dawning. And now I couldn’t look in her eyes. It wasn’t worth pestering her with an affair that would only cause her affliction. I didn’t want that. Angelo would get out of my life; we had failed as parents; Yannis didn’t know how to save the situation; and the black-clad woman was out of this world. Never mind… It was an endless game. Her car was parked a block away from the office. She suggested going for a ride. The hours empty our shelters; the windows shut and barred; and I so emotional, what could I do. Day and night nothing but tears, writhing with pain, and the body tortured in the absence of love! I hadn’t said anything to her… Angelo had abandoned his latest intention. And that was it. For my part, I had become a pendulum. Sophia hived off. Rarely. We are born like statues and become another’s love unwittingly. And even if we do consent, it’s a flash in the pan. We go different ways. The sky is dark. The images are imaginings. The stars were falling gently on the pillow. I felt so good that moment. The dream is sailing slowly. It twists and turns. Becomes the cosmos. Methinks it’s enough for this love to become significant. 3 She - for she is the issue as always and surely elsewhere - unmoving. With a deep blurred sorrow. And I am she. I can’t stop laughing - I’m the only one - everyone is looking at me, and then Yannis puts his arms round me! Hands and colours and deadly questions. I was the first to leave, and the gathered bodies a shower. The same thing every night… Oh leave me alone! You are not the woman, the dark woman with the kerchief in the open sea. Before and whenever you come it’s always night and the fact is utter despair… I couldn’t find you anywhere. She is happy and I am she! It is night supposedly and she’s far away. In my frequency vowels stick in my throat… and my oxygen is running out and each time I die… and that’s all! I have avoided lots of natural things and here am I heaped in your sadness… You still feel sorry, even when I saw you suddenly on awaking… For the first shy touches, his strength of how a dream would be together… and how I avoided it all my life! Life’s witness, who recognizes me, comes out one night and, young and handsome, goes to church to light a candle and pray. The children and the boy have left the churchyard. The door banged shut and it was you. Angelo loved this child very much, along with the church of his youth, because the child was himself and the church the most beautiful one he’d ever seen. A chapel atop a rock before you turn seaward and walk on the stones that you so wish in your morning trips to the coast, and which chapel is situated opposite the island of Spetses. Too near to be true… A thousand times I went as far as the sky and returned real in the depths of hell. I suffered, and you weren’t you, but some other moment: my most secret pursuit of happiness that’s nothing more than your smile, which I sorely miss! It was absent, and the future which absorbed you upped, disregard-embroidered… I was in hell, I can tell you. I’d look at you those mornings as though nothing had happened, and you were the reason why I couldn’t utter a word. Love bewilders you. And - yes - this too is another matter. My heart touches you in the shape of the body that adduces you. Yesterday I spoke with Yannis. Like another image that holds Luck’s pomegranate in one hand and the stole that covers the breast, thus setting off a woman’s whiteness that she rebuffs and everything around is crumbling with the word that narrates. The path leading us to the inconceivable is in a dream’s light where only love prevails. Lasting integrity is nothing more than silence which possesses the bodies in the morning before the poets speak and smell life out. And you are my dream. In happily-fixed tears and low-voiced for the first time everyone looks at me speechless. How can you? I miss you when it’s dark and all is vowels. Your sound shatters the eardrums as it comes and implies the fog between us. Your face, so smooth and so distant, doesn’t seem to stem from current reality, but to come from far away like your Luck’s knot of truth. You slept and I didn’t wake you. I avoided you from the start, and when I set eyes on you I felt everything would slide like an avalanche. But nothing happened between us. For the first time in my life I didn’t have what I had fallen in love with. And it was inevitable. What I can’t endure now rows… 4 That night I slept elsewhere. You were he… Our touches were a myth in the lake that spread on our bed and you brought me springtide for the moment you first talked to me. Love was another matter when in front of me you clutched the letter as if it were for you. You had indeed written me a letter, but this too is another matter. I read it after we had a chat, and anyway I had to go away in order to find it neatly arranged among my papers. Your entire self was a letter! Sophia came into the house and looked in a strange way at my sick body curled up at the bar. I was drinking and your tobacco-smelling self spread throughout the house. I couldn’t bear that this unsuitable honesty of mine should drain me again, and having to wait for rain to fall at the wrong moment of our parting. She came next to me, left her keys on my face, my hands clasping a glass. I must have looked a mess each time you glanced at me. I let myself go. I was drenched, I must have had a high fever. In my girlhood I was an avid reader of poetry. I refused to adhere to any social responsibility and my friends were but a few. This cost me when I came of age. I was more alone than others imagined and I suffered as a result. I went through terrible agonies, and when at the age of thirty I thought I could make out, I denied my two greatest loves, Sophia and Angelo. Until a dream came in the night to change me, enabling me to look deeper into the bodies that conversed with me! It was too late; I had fallen in love with the past and this was no cure. Sophia persisted, and Angelo was the young man who charmed me, and Yannis was my best friend. I couldn’t back out, my very life was missing, and she was in a small orchestra. I’ll divorce him! I said and left the office, his well-nigh alcoholic power mesmerizing me… Circe enjoyed me, formal medicine against death and even if you were to be in my place, good luck to you. I was stupid to vanish and we were stupid to waste ourselves in strange lives, even if I had taken after your anger. And your choices. If you think of it, you can’t change or be reborn in my arms, and it’s futile… Official loneliness! It’s better this way. I woke up yet again with anguish on my chest and that’s it. I was lost. My decision next day involved the other life’s vain Universe. Sophia came and sat next to me and I talked to her. “I’m so close and you throw me away… just as I was beginning to understand. You’re very sick... You take away my life and the chapters begin. My love for you is a season in hell! I’ll leave but you’ve ensnared me…” She didn’t answer. Alcohol was burning my mouth and I wouldn’t stop drinking. Sophia no longer had a name, no specific body, her hair was unclear, and I was in murky darkness. No one paid any attention to me and it was a bad time. Night found me with a high temperature, my voice was very strong, and as a woman I bore pain like sensual pleasure since I caused and provoked it… This and my grief. Fatally. My whole body awoke on the sheet with Sophia next to me… I spoke and the creature fell asleep, and this is more or less how my panic subsided… Like a full moon in her look, just this way. 5 We were lost. I was lost on the rock of absence and the lake in my bed. It was night when I dreamed that you were flying in the sky with universal wings, opening out in my eyes with wind in your gaze. And one of your tears fell on one of those small vases of sweets we keep as souvenir for me to sweeten. I was sweetened by both your erotic and friendly disposition, and I fell in love with your two azure wings embracing me in the sky. You were my guardian angel, the star falling into our arms. I was returning dead-tired from a steep slope when I found you waiting on the parapet of my house and I spoke to you. I imprisoned you. Never before had I sat so close to a rivalry out of the blue. I felt as if God was listening to me. And coming towards him was heard the brilliance of my footsteps, the night I couldn’t sleep a wink for weeping. I loved you on tiptoe, though not destined so… My angel unlocked himself in Paradise, divulging my absence and making a dream of all. He danced in my heart, and a tear of yours that I was keeping I placed on the table with the spices and adorned it, for this tear was shed for my own sorrow, and I loved it as my own. The most probable “after”. You came for a while, and on my forehead rested the hand lost among the sheets of sea and the saltiness in the summer just frozen. So be it. A secret sign. That I woke up with a taste of hypertonic solution in my mouth, a taste of the newborn body in the vibration of the last rock… Saltiness in fact. In the room, the music of Manos Hadjidakis, “The Era of Melissanthi”, came full circle. The circle I passionately watched locking me. The beauty of a word bounding me in my mouth and refusing to come out… Afterwards it rained on the floor pieces of sadness. Angelo plunged into the sea and the strong waves drowned my last sigh, not unexpectedly. He loved me. And what dawned was yet another stormy deep blue wall in his stead. I was trapped! PART THREE THE WOMAN I FELL IN LOVE WITH 1 The woman flowing between the trees and the omnivorous Lake stared at me from across, and for a moment I forgot my name… The dark penetrated into me, absorbed me, and it was the woman flowing, changing, drifting deeply in the blue, and relying on her strength. She upset my reasoning; she made me look for that mysterious glance whenever I woke up; and she compelled me to want her at my side and especially in my bed… but how? I unwound memory’s ball of string and went way back to my childhood days. It was this woman who held my hand when I was ill with a raging fever in the huge bed, sweat scoring the sheets. I grew to love this woman very much. She was the now flowing woman. And I simply thought I was still a child when an ordinary cold brought her near me. Although she was missing from my Universe, nevertheless she came and dominated it. I hurt a lot when I left. In the small shut room I observed the flowing woman and her movements, and I frantically locked my body lest I should touch her and break her, fragile that she was! Be they my look and my heart imprisoned in her fateful movement, flames that warmed me at night… And she forgot me, she wrote me off, she killed me. The previous night I saw the flowing woman in my dream, saw her as the mother of an angel dressed in crimson haze; the sun was setting and her voice washed the angel’s hair with such tenderness that I became jealous because I came to love her as if she were life itself. The water was crystalline hidden passion on my fingers, and I felt the day was over. Your body only just yours! How much you resemble my dilemmas; but never mind, my love. Ah, how much you resemble my imagination’s flowing waters, and the circle comes and goes and leaves and rises. I still have your odour in my mouth from first having talked to you, he and you everywhere, the flowing woman. By chance poetry’s tempest had hemmed me in a permanent present, and I lived the instant like fancy and like a small kite that you fly and are alarmed the higher it rises, lest the string should break and the kite is lost forever in the universe of the good day. And yesterday was a very good day. Darling Angelo was opposite my lips when I spoke to him about the flowing woman. And he paid special attention to the vowels and consonants readible on me thanks to her and so be it… I was smashed to smithereens, heart-broken and crying with roses that burnt my face. “You must dare!…” he hid the word, and a voyage began on his body. My life darkened and it rained vowels in the house. I felt sad and walked up yet another step on the open seas. Wuthering heights. The waves raised me to the tip of his tongue and my hand was caught in his mouth. Afterwards he fell asleep. Truth is, I find it difficult to speak to her in the singular of my arrhythmia, and the more she realizes this I panic and can’t even utter how much I want to spend the night on her body. I want to feel her electrocardiograms on my fingers, and I die when I think how much I love her, and the myth continues. My thought was attached to her pain and I couldn’t wait - and why for that matter? I didn’t expect to be sleepless so many days and nights. So close, her voice begged to pass away on my face and my shoulder was obstructed by her hands. I didn’t suffer, although I let so much dust cover my romance. I left the next day, because I felt the frightened goggling of muddy makeup stare encircling me on the panel of public life, and such it was… I gave you a call! 2 Tell me a word… “A word, I just can’t find this word. Why is that?” It was the voice on the other side of the phone. Puzzling voice. Emotions are strange: now this and now that. I find this very odd. The most durable night was lying on the floor and I betrayed myself for real. How walk up the stairs of my sadness on the horizon of your ocean? Poetry penetrated me, overcame me, and ever since it was fated that I should live my deepest midnights… A heavy sea, and I was wholly drained of my passion. Sophia left for Asia. Angelo may still have loved me… The flowing woman gleaned my past thoroughly and was next to me from a truly endless, distant and safe, parallel road. The black-clad woman was now wearing an elegant costume with a snow-white blouse and lace collar. She was smiling and tears streamed as blood. Yannis was an angel in my amorous heaven. My whole life was one of beauty and happiness, regardless of my concern for my child’s sea, my most diseased low-voiced absent-mindedness. To forget death’s open space in me and in his laughter. The gloom of seriousness! The flowing woman is always reticent; she speaks only when she wants you to fall in love with her and talk to her in despair. The light was vacant, then it leaned to the ground and became nocturnal. I was in the Grande Bretagne Hotel drinking coffee at the bar. The darkness had an abrupt atmosphere, my face glowed, so did the Dunhill Lights cigarette dangling from the fingers of my right hand. I wore a gold ring with my initials carved on it, ring bought in New York. “Have you something to say to me?” And her face darkened somewhat. I had resolved to repeat the word that characterized me in my life’s intact landscape, thus falling for you! I fell madly in love with you… I was embedded in the future of my silence, and this affair came to a tragic end. I felt something lethal inside me, so I unbuttoned my blouse, passed my hand over my breast and felt so soothed that I wrapped myself in the aortal bow as if wearing a scarf. At length I rested in the pitch-black earth. The earth reddened and believe me I couldn’t get you out of my mind, not then and not now. You jilted me! And one Saturday I was lost deep down the world. I ached… Lake Acherousia dictated something to me, and where the day was coming to an end the white of blackness opened up, at midnight, as I was sitting on the settee and my interred mortal body phosphoresced on the crumpled sheets, seeing that it never returned safe from the mind’s wanderings. I could stay up all night. And think of my happiest summer nights overcome by passion and falling ill as a result. My interred mortal body… 3 “Tell me what?” she whispered in the car and her body moved leisurely whilst Yannis turned back his journey to the maximum, coming at me… in my mind imagination folded up and I must tell you that I fell in love with the moment I did the most proper thing. Leave almost for good, I avoided you! I cried and the north wind pulled me apart; I was torn to a thousand pieces and I returned to you, to your neighbourhood, you had no need of me. As I had told you. How small is our great big world. You never loved me, although I was destined that you should show me round the curves of the World, to get to know a Universe, and to pretend I’ve forgotten your nameday. You were the woman flowing in the Moon’s whiteness the night I fainted and went blind on the veranda, unable to think anymore. We were two beloved nights, the black-clad woman in Yannis’ look and Angelo sick. And if I want you and your absence languishes me. I quit… The signs and omens are sleeping side by side and I, sweetheart, can’t see them! My movements are bleeding… they extended and found you nowhere. My wanting only you, and you perhaps somewhere. I fell ill. I never forgave myself for imprisoning that sweet expectation. My life away from you was theatre of the absurd. To be more succinct, my gaze had acquired a mystery and a darkness. In his eyes I saw the future and I was troubled. I was everywhere and nowhere. He loved me. Worship was in my mouth and I was reborn. The double meaning of the unknown, the equation that can never be solved. Sorrow cast a shadow over my face; what was happening to me was terribly unfair. The flowing woman - who can doubt it? - lived always at my side. It was fate struggling to come outwards; it was me and it was she, breath of the beyond. The poet’s exact equation. In the afternoon I heard a confession, the supernatural’s confession. And I was embittered. I felt awful. It was you when in the past I was involved in an iniquitous affair, you absorbed me! I was blinded… I don’t know, my heart tried its best to be literal, and inevitably so. I couldn’t manage and it was you, never setting, in my closed mouth. The shore of no significence to the present, and God rained vowels from on high. I made a night of it. Opposite me a voice, the omen’s human voice, and I all in white. The enchantress of Physical Anatomy. I was a landscape, an open book, and I grew alarmed… When I rang you picked up the phone and, as usual, the few times became absolutely nothing. Besides, you seemed to be elsewhere, ignoring me! I had been blinded… Poetry and clumsy handling struck again the keyboard which vibrated against memory, and that’s it… I spoke to the silk of your skin and you fell asleep beside me, to birth’s trauma. That’s how it is; I had my heart in my mouth and the slaughtered wood became a voyage in the future, sex on the desk, and the two lovers suffering the greatest sorrow… 4 The path to find me is a crystal that clasps the floor, the sweaty floor and the final sun. Divine Justice brought your queries to my heart the moment - what are you saying? - we parted after almost nine years, and parallel affairs in my mortal dream. The shooting range, yes, a murderous habit on the pillow’s journey to Hydra and our bodies full of marks… it was so early, the kiss wept carnivorous on the mouth. The secrets I kept in my head from my youth passed before me like winged reptiles and difficult men and women lovers, that I opined the End must be much easier. Angelo’s attempted suicide after the death of little Simon came undone from the past as though I envied yesterday itself. “You and me” was the issue. I or she, he or me, I or he, and this took me on a trip to the future, which I imagined like the Moon in the room my relation with metaphysics, fated to come across on the island where I learnt the flesh’s Logic. The grief of lonely poets bogged down. You were in me imperceptibly, like a little carpenter, although I hadn’t embraced you. My blood flowed like a woman, it slid in the blood vessels, in the vascular system, like a snake and like the tentacles of an octopus. It continued throughout the body, and it took only a moment for the look to deaden and thus frigid to gaze at you from the infinity of your world. I’ll look at you afterwards as well, you said. Guilt fulfilled me like a coup de grace. Summer declared itself abundant and if I needed you that was something else. Little by little the amorous knot rose to my brain and I was losing weight, I had no appetite whatsoever… I fell ill, and in my panic I changed my mobile and phone numbers. My reasoning was desperately hot. Afterwards I slept… Finally the cloud sagged down and at long last I entered your mouth’s cave. You were alone and went past me, but this had no bearing on what I assumed and made up. It was sickness! Little Simon, who went and hid in the woods, loved me once and planted himself on my face. It was a mercy and death boiled inside him, whereas at night, that particular night, he ran a temperature, was delirious and his childish sheet smelled of sweat… The flowing woman was in America at the time and didn’t even know that I existed; but it was written that her unusual voice would win me. I didn’t know how, but she held a parcel of drinks with an awkwardness that her loveliest smile gave away. In the office, her hands were so smooth that just gaping at them sufficed. One day, when she carried her body into the courtyard, the whole Universe lit up like a fairy tale. At dusk, she suddenly sat up in the duty doctor’s bed on hearing the telephone ringing from afar. She didn’t answer… I stubbed out my cigarette. The day and the gravel in the courtyard chafed my soles, so I lay down that they may win back my imagination. My eyes were brimming with tears and my shadow harassed me. I never believed in you. You wrote me off at one go. My pride was reduced to a rag. I never forgave you, right though you were. Everything happened all at once. Sweet expectation ruined me, my constraint was instantaneous. I didn’t expect it. And although from the very start I wanted to come back, this didn’t save matters. She stood in fear of me. But there was another way. 5 And even if iced tea provided the reason, we did go out to have a talk. The corridor was never so empty and so unwrinkled, unfulfilled dream, serenade by the pillow… I begged her, I kept telling her “don’t go,” and the black-clad woman squeezed my arm - “let’s go!” - and I cried… My frightened look was unnatural. I was only twenty-one, my hair waved in the breeze, and the tight-fitting pair of jeans, together with the top I wore, made me look prettier, so… Certain less steps in the future, and I promised myself never to do it again, at long last to give myself to Angelo who kept running after me, and live together. My childish shoulder was bare and I didn’t know how to tell him; death’s boat and the cellophane-wrapped carnations; the large empty settee… The touch’s contortion made me fall in love with him, there, on the station platform. It was never the same as the model of city life. I was used to inhale love in confined adolescent rooms that listen to music and nothing else, that read poems and lean on a past as provocative as visions. But again nothing... Angelo was coming down the mountain and nothing of him was visible, only the echo of his voice was audible. Even if a few years earlier I’d believe something was going on, but this was also nothing… Nothing in fact was happening… The flowing woman was next to me and listened to my voice during the intervals she was with me, we drank our coffees as though nothing had happened between us, and that’s how it was… My fingers touched her breasts unwittingly and I drew back instantly. Maybe this wasn’t the proper thing to do, but then again it was unintentional… She stared at me as if begging for this touch. In a flash I thought of Angelo. I feigned lateness and left without finishing a sentence, left as though chased… “Is something wrong?” asked the black-clad woman who was sitting on the settee at the time, but since I didn’t reply, she presumed that no. Then, tired out, I went to bed. The cup shook in my hands. It was precisely this, a story that departs and its place is taken by absence, and afterwards the same voice again… Absence visited our night, fated as it was, but explain this to a dying girl… Motionless, I imagined that something was wrong with adolescent years. That I’d wait to join a ship far from ordinary people. So I took the letter, wrapped it, and ever since I’ve been trapped without my showing. Tell me, could you love me for winter’s song? Could you touch me in the future? No response. And everything was so fateful, I never understood why! The morning you invented an excuse to have coffee with me, I had been up all night and felt bashful that you should take an interest in my body; in how I fell bodily against the door to open it; and in how I handed you a pen while holding your fingertips in the office. I’m talking about some old amorous prescriptions… It’s nothing… PART FOUR A MOMENT LIKE ANY OTHER 1 Rarely did I drive, and when I did, I paid due attention to the music and the dangerous bends, the glances of passersby and the other drivers, and naturally the mobile phone near the windscreen - the “hermaphrodic” age! You were telling me “fragrant feelings and we apart, as if the entire earth was missing from the Vega galaxy”. And I fell sleep on the table, whilst reading your poems. Yannis paid much attention to the unpriviledged and knew the flowing woman long before me. The flowing woman had a peculiar name which got tangled up in my mouth and my travels. One day I said: “Everyone missed me…” and withdrew as though nothing had happened. And she stared at me impatiently. Ah, my love! My love had been wronged. And was angered by birth. Suddenly I asked for a second chance and, of course, a distressing work arose in my writings and I never saw her again. Shores of infinity, chit-chat and past games and sorrowful manias… Sophia was relieved, because she knew she was killing me. My anger was like the last adieu of separating couples, and thus I vanished from the face of the earth. Nor did she see me again. I remained with an incontestable longing flaying my body to rend the wrong path with the machinations of impetuous spectators. And of course she knew nothing. Angelo couldn’t stand it any longer and burst into tears in my room, eavesdropping on my soul, why did I come back… He took my hand. “I’m dying can’t you see?” he whispered on my mouth, and a crystalline tear reminded me of our child, and the deadly memory… With the new year I prayed for the gift that children have to pass into the adjoining scenery. Sunday’s scenery in the house where wakeful and rounded I travelled over the floors, shuffling along, and in my mouth I had as a wish only happiness, sadness, joy and sensuality, with fear and superiority as if you still wanted me! Really, how far from the truth was I. Sophia waited for me at the front door, we were to go for a night stroll in Zappeio under the stars. How am I to save my body from despair, I kept thinking in a fit of temper. “Tell me the truth,” answered Angelo in the room with the toys. Because I was afraid, I also made the wrong moves which justified nothing, and more often than not the future’s challenge reached a peak. There was nothing between us. And she leaned more towards me, until finally we slept together after the stroll. But I never answered her as to why so much fuss, passion burning us again! My dead friends … came back to life and took their place with their death masks by the French window along with the flowers or, rather, the flowing woman’s hanging gardens. And I was left looking straight at Phaliron bay with amazing understanding. I had no other option. We kissed each other… 2 My melancholy inundated his breathing. And it was only to be expected because in fact I didn’t know how to protect him. We sat in a dim bar and imagined that the snow outside was the whitest black that could hide our pain. And sensuality rose to the top, and the seat kept sinking as I was sinking, until a sudden movement in the air reminded me that it was only a dream, and my fingers played an unrecognizable melody in the garden on the table but it was he who made an exit from life’s snapshots… Elena, who knew from the word go how to deal with the burning question of her love affair, came in without warning and sat back on the settee… As he was about to leave the drawing room, Angelo took her by the hand, led her out of the house, under the wooden steps, and after listening to her breathing, my melancholy dispersed in his body’s universe. He slept in a hotel. That night I knew I had won a flower and a note under the pillow, and why the floors were strewn with petals and summer dei ex machina. I wasn’t aware of anything else. The date of her arrival was xx/xx/xxxx. When she left alone for Milan no one waited for her at the airport, let alone her house. I didn’t know how to deal with the situation, seeing that I, too, was bleeding for an answer to a question I had never posed, and thus simply winter life continued. Until a sudden shiver ran through me like an electric shock. I longed to write and write I did and still write. I’m in a darkness, I am darkness and I am blind. At night I turned on a small light above my bed and opened to read the last letter I wrote. I’d never send it if it weren’t for my fateful despair, so I had no option. All at once I heard my latest wish to live free whatever the cost… She must have realized this afterwards, but the car was involved in a crash and left lying around, which was a good reason for me to go to Thessalonica to find her but again. I don’t know what haunted me and to what avail! In the sea, right on a wave, he pressed himself to me. I felt the water undulating way below the legs, on a level with the backbone, and I kissed his fair-haired chest. Angelo was thrilled with delight and held me gently… He had a hard-on which he kept rubbing on the bushy pubic triangle in spite of its being soaked in the salty sea. We went to a remote place where there weren’t many people about, rocks everywhere. Whatever he enjoyed was aglow in his dimples with laughter and sexuality. I lied down under from his kisses; I could hardly breathe, for his tongue licked my face and my fingers which went deep inside his mouth. Suddenly, I turned my head, and what did I see? I saw his Adam’s apple throbbing and all his arteries and veins bulging. He was drinking sea water, thus letting go of my waist. I stood up, I blinded and he dead… His entire body was swollen, and I turned over in our bed, as I always did when seeing such strange dreams which made me jump up panting; when on fire with passion he embraced me and woke up almost breathless, lithe thought and nightmare; but now it was to be expected - how did I know? He got up and nearly choked me when he embraced me so tight. I was perspiring and dog tired. He was already dead; I thought of all the way I had to go in order to find snow in summer, and Sophia kept on changing her mobile phone number. Today something very odd happened to me. I enjoyed my death behind a door when, of a sudden, entered sex and bubbled as I was on top of you who leaned on the void. I was alight, my entire self was a burning matchstick… snap! Thus I burnt out, rolling on my sheets and in the superb feeling her look left me. So be it… good for them… My skin stretched and Yannis was delighted, relaxed and refreshingly lustful. I felt him laughing, and the child I was came into the world and was recreated like olive oil in salad. I made a mess of things, I admit… Look at me, I’m mystery itself; and my mistake in such circumstances is that destiny is reborn in my whole body and his body, and that light and truth end up as horror films. Never mind, good for them! 3 I burst into tears, because I was still trying my best. Unwitting unmoving uncertainties and the body feels pleasure. Terror, because I felt I was begging her for my heart, and this had never happened before with anyone. I took it badly. The fire was now burning; I knew it; it was a fit of temper and my heart was tidying up its feelings. My heart was alone and the body propped magic powers. Relatives regarded me with awe. But why? The rest of the people became martyrs to the existing world’s small screens. If only it would rain allowing me to breathe. Tuesday was the entire world. But Thursday was necessary. I was obliged to accept love like a kite; I was obliged to verify myself; on a Thursday I was born in the year two thousand. From that time tears welled up in my eyes, even in the Garden well… The flowing woman flowed and still flows on! But pardon me, she’s thick-skinned, devoid of curves, and this can be seen on her right hand and in her voice how she made notes and how she spoke on the telephone. She wasn’t prepared for very much. This was to my advantage, when I decided to talk to her and she was obliged to talk to me, but once again without avail. Like hell if she ever thinks of me. Here am I making a hole in my head, probably for nothing! A wild goose chase… That’s not it, but why should it be? Trying day and I felt her breath smack on my face, hot and protective, loving for just once and my heartbeats quickened. It’s not that I was running water; that is, eyes misted with tears well-nigh every morning; and what about strength? I left. Sophia was repulsive, and I made a virtue of necessity by enjoying seeing her on the beach, in a winter morning setting, wearing a thick jumper, blue jeans and a hippie scarf… Her crying beauty was in her blood! I want to tell you something. It’s a secret and I don’t want anyone else to know except the two of us and the forest… I’m his daughter and you hate me and fear me and I’m desperate. I feel death approaching and wonder why? You know I’m suffering and you do nothing… You leave me sailing in the open seas and among the celestial butterflies which welcome me in French bistros. Please love me; that’s what I want; you can’t rate this feeling, alas! You, too, are desperate! 4 It’s applied theorem, the three triangles and the sea at the sight of three dead bodies lying on the floor. Dead after passionate unto despair love-making, like gulls of a bottom opening in the surgery of dreams, on the wave of receivers and the dormitory of divine inspiration after pleasant dreams… To see for yourself, in the words of a poet! You need children’s sugary fingers, and I add a couple of glances from lovers who forget themselves night after night in their lap-top computers in order to carry with them each time their moments of love and the vowels they whisper to their nightmares when they have a chat, as if absolutely nothing was happening in their common referential setting. Granted, Sophia lost heart. So did Angelo. And Elena together with Yannis created their own secret version of the fairy tale about which I’d like to give a blow by blow account another time. I, writing this book, am the character of an exorcised and deadly fury stemming from my love, which is not bound to measure up to these words and punctuation marks, but wants its body lacerated on the paper and the fixed points of a circle that falls for it. I mean to say, I write because I’m out of patience when it comes to looking beyond the ebony eyes to see what’s hidden in the few words the flowing woman wants to say, when she parks right next to me in order to arrange, so naively and so gauchely, an appointment for the black-clad woman in the basement of a building. I don’t want to! 5 Otherwise neither this nor something else would sicken me, and that’s the truth. The woman who cost me my life was raised in a middle class family and racked her emotions in her impenetrable psychic world. She gazed at my movements and the distance between us grew dramatically. This isn’t of any importance, only she may have been swamped in the margin of the page reserved for her. I knew this was the future, and nothing but nothing could change matters… The woman with the long raven hair came to the house yesterday and handed me a neatly-packed little parcel of white stationery. I left it on the desk and got up next morning to go on a trip. I felt the top to see how wet it was from the rain and how much exposed to the sky, but she was determined to bring it to me. I wasn’t aware what her future had in store for me, and that she’d now dream of me from a different angle. But I was destined to assume responsibility for our parting. Did the photograph of Manos Hadjidakis on my desk stare at me? Her diseased character wouldn’t accept human faults, and as such I aspired to make the same dyslexic mistakes. Whenever for whatever reason I resorted to my girlhood, my skin came off and remained on the bed, and high fever made the day unbearable as now, at an unholy hour in the night, I’m sleepless and keep on thinking of you, the interrogations tormenting my innocent pain. But this again is inevitable. I mean to say, even in childhood illnesses are unavoidable, and so with me I couldn’t do otherwise. You were just a step down before you put me through it. But true enough you didn’t want me to suffer. One day I held you by your hand and felt like crying. You were so frail and slim that you magnitized me as though I were full of negative ions and you the moon’s other pole. No one is to blame. MANIFESTO OF LOVE or HOW ONE BECOMES A POET If you want to take your own life, here’s a good suicidal way: hang yourself on words. If for a moment a poetic vision came true, this responds to emotion and not to touching things. A body speaks! And speech is recorded in texts in detail, owning poetry being no more than the sense of a deep-blue ah… on the verge of boredom - though it is so. The issue here is the reenactment of poetry and how it is interpreted in the so-called existing universal world, seeing that love is the motive power. Be it the one and only in need of his infirmity and the dream fastened to the eyes, the way you teach a child how to read, the poet of “chaos”. If, for example, we suppose that a dream fastened to a lime wharf is fulfilled, it darkens and always, at all times, the hand moves slowly, betrayed before a telephone. Love is eroticism and eroticism is an autumnal embrace in a man’s or a woman’s just uninhabited fingers, the look level with the waves. I want to say that eventually you reach what matters coming from afar, but oh what happiness when next to you on the sheets wakes your second life. And you realize how precious is the breath of a poet in love, in the summers of his life. When I read poems, I feel I’m rinsing my face with pure heavenly water, as if I’m visiting an ailing body. And yes, to recuperate you must first fall ill. Love sickness is a chapel in a storm; it is the seven a.m. stormy rendezvous on the shredded sailcloth; it’s what your intuition or else your instinct tells you under the sea. Honestly, I never felt such a sharp pain in my heart, in my insides, and indeed in the aortic arch, except when I fell in love with that smile. And I spent days and nights of my life trying to capture it, if possible in an image, a poem, a word in love’s vowel. Never mind. I did run the risk, but what if it were true? The minefield of darkness is commensurate with an existence, which if we want to name it that would be pride. Yes, pride, and aurora borealis! Moving the body’s traces on the beach and in midnight’s cells, we encounter other aspects speaking another language, the language of the blues… On the other hand, the bow’s outer shoots and the breaths that enact the atmosphere are the only thematic part that falls to our share. And on high the phoenix birds appear different. Paramedics are music on a permissible level. And imagine they do nothing more than what their heart tells them. I mean to say, when we move along the minefield, we discover our passions and our love that explode in the depths of the horizon… So be it! The cinema is my life, and if there was yet another islet on which Saint Simon had landed, with the outer world I would have no azure thought. However, everything is that immense Wisdom the moment you live in a flower pit, although it’s a dream. You see it and awake from your job’s seven-day lethargy. Time goes round in circles and loses clusters of check rocks. Round your neck hangs nostalgia for all to see, and love as a bayonet. I mean, the entire magic of love at first sight lies in its noons and, indeed, in the most secret phosphorescent consumables. That time when you hugged me, the little birds on the pavement were eating my memory and died instantly… Besides, idiotic consequences came into operation… That’s why I fell in love with you! Then again, as they say, the natural phenomena of his painting is the profoundest “soothing sorrow”. And it’s not only this. It’s also love that never and nowhere abandons itself. If it is to be born, it leads you tenderly to sheets and hypodermic feelings. How can you circulate in the landscape if now and again you suffocate in the most archaic construction, even if it protects you in time of war. I mean, if you are to fight a duel with everything in the sea’s powers, you write on the bodies that offer themselves to you - write about that invisible aspect of you. If only those angry people understood you, regardless of the problem in question… But usually the problem isn’t this; it’s in the words of Elytis: “I have no relations, of my life I tried to create a stony youth. I filled love with crosses.” And still no hope. Odour of perfection… Juvenile cuddling takes the place of poetry, and the otherwise enchanting words are lost in a gaze, and you follow me if possible to love’s sanctum. Everything talks to me, even the obedient rectangular, horizontal and vertical body that weaves a story, a memory, a past, thus delaying charm! I mean to say, love is one thing and lovemaking is another. Lovemaking lasts as long as a solstice in the middle of the Nile, flirtatiously touching the female body on its lunar module, and love always girdles significance without the fall in the deep-blue waters of Niagara Falls being feasible. Provided it is said and said forthright in breath’s blueness, irrespective of how slow-burning it may be. I’m dying for a truth, truth hovering over a book’s crimson cover. The river flows and whispers are heard; the bodies darken and cries are heard; it’s the hour I must see you in my dream; I need to understand Mésagros site and the radius of precision. I’m overwhelmed by emotion and can’t sleep; the hours are struggling with the tempest-tossed sheets. Spring has finally arrived, words will blossom again… My anxiety is poetry and the magic verses breathe in my soul. My insides explode and I learn to see my vision: a rocky shadow that deepens for a wave to receive the sea gnawing the body with brine and the moon’s lapping in dreams. Death no longer exists! Poetry and love need a human body to coexist. They need a poet in order to get drunk. Thus, the translucent word mirrored in verse is the truth that’s at stake in the city, mindless and senseless, dark atoms like a sunbeam, albeit under a magnifying glass. And if, seductively, I ask you for the Universe’s visible lips, will you kiss me? I must say that the scale of disaster appears to be wholly rewarded by fit encounters. If I want something, I want it now, and so on. Love’s jugglery never makes you rich. Poetry’s innocence comes forth and fascinates, and so you write. How else? To be or not to be a poet is a state you verify in your innermost dreams. You wake up knowing that to fall in love you must write poems and vice-versa. The most precious thing I ever received was an avalanche of physically attracted souls and bodies. Destined was also the occasion with empty wine glasses, with a circle round the table of our desires. Then came emotion. We fully understand imagination’s and choice’s body if already known or unknown. We must spend ourselves on the back of a phoenix bird and on an erotic spree when a girl falls in love with a man and vice-versa, without the totally indifferent different being incriminated. Love should drown and resurrect bodies from a flame as that of the yellow Roman candles at the back. The room is shining and silence hovers and I want to touch you, to smell you, and poetry is taking long, but it comes with a girl’s gaze on the floor, because that’s where the heart is, submerged in mist, and from where I’m speaking to you! It seems fingers resemble serenades by an orchestra in the middle of the stage, playing the piano or preferably the violin, on the track of a fibrous heart some ten years ago, and so be it. One finds truth inside one, and it’s important that writing queries be solved introspectively, the way love is also analyzed… Even though it’s not in vain! Love’s misspelling… ------------------------------------------------------- Copyright: Asimína Hasándra 2006 Translation Copyright: Yannis Goumas 2006 “Manifesto of Love, Or How One Becomes a Poet”, was read at the Hellenic Centre in London on March 21, 2006, on the occasion of World Poetry Day. GEORGE NIKOLOPOULOS Great Poems Of a Great Poet Ο ΞΕΝΟΣ (Θυμήσου Τα Κρίνα) Μια παλιά γέφυρα το ποτήρι ραγίζει ψάχνοντας μια διέξοδο αλλά κοίτα τα κρίνα, κοίτα τα κρίνα το φεγγάρι μόνο μας βλέπει - χλωμό, ψυχρό φεγγάρι - να κόβουμε τις φλέβες μας ΜΑΖΙ Σκίζαμε τα κύματα με φτερωτές, γυάλινες βάρκες πάνω από την πικρή, πράσινη θάλασσα πάνω από τα σύνορα της έρημης χώρας Κι’ ήτανε τέτοια η γαλήνη του πρωινού που νιώθαμε σαν αυτό να ήταν το τελευταίο ταξίδι το πιο όμορφο ταξίδι που κάναμε – ή θα κάναμε – στη ζωή μας Και ακούμπησα το χέρι μου στο μάγουλό σου και ένιωσα την ανάσα σου στα μαλλιά μου και ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος και ήταν σαν να μη φύγαμε ποτέ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ Πλήρωσες όλα σου τα λεφτά για να φύγεις Στριμωγμένος μέσα στο αμπάρι, εικοσιπέντε νομάτοι, σαν τα ζώα χωρίς ένα κομμάτι ψωμί, μια γουλιά νερό Τυχερός μέσα στην ατυχία σου Δεν πρόλαβες να γνωρίσεις την ξενιτειά Βυθίστηκες έξη μίλια από τη Σάμο ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ Το τραίνο πάλι σφυρίζει ίσως αύριο το πάρω αυτό το τραίνο ίσως αύριο έχω μαζέψει αρκετά τα παιδιά περιμένουν στην πατρίδα η μητέρα περιμένει, η γριά μητέρα Ίσως πάλι, όχι Ίσως δεν πάρω ποτέ το τραίνο Ίσως περιμένω για πάντα στο σταθμό ΚΑΜΑΡΑΝΤ Ένα μουντό πρωινό κάποιου Δεκέμβρη όπως όλα τα μουντά πρωινά στον ξένο τόπο που ζήσαμε σέρναμε τα βαρειά μας βήματα περνώντας την πύλη κι’ εσύ καμαράντ, καμαράντ δεν ήξερες να λες γκούτεν μόργκεν γκούτεν ναχτ ούτε και γκούτεν άμπεντ αλλά ξέρεις πώς το γρανάζι γυρίζει το γρανάζι γυρίζει γυρίζει για πάντα Η ΠΙΚΡΑ ΤΟΥ ΓΥΡΙΣΜΟΥ Ξένος στη χώρα που έζησες Κι’ όταν κάποτε γύρισες στη χώρα που γεννήθηκες, πάλι ξένος Τίποτα δεν ήταν όπως το θυμόσουν Όλα ψεύτικα, χάρτινα, αδειανά Εκεί, και πάλι πίσω Σκέφτηκα: καμιά φορά δεν ταξίδεψες πέρα πό τα σύννεφα Μα ποιο το όφελος; Κι’ εκεί ξένος θάσουν Ίσως η πίκρα Ίσως να ήταν η πίκρα Ίσως, πάλι, μόνο, η πίκρα ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΣΚΑΛΑΣ Στάθηκε στην άκρη της σκάλας κοίταξε πίσω δίστασε επέστρεψε έκλεισε την πόρτα κλείδωσε καλά την πόρτα και πάλι Στάθηκε στην άκρη της σκάλας κοίταξε πίσω δίστασε επέστρεψε έκλεισε την πόρτα κλείδωσε καλά την πόρτα ένα βήμα, δύο βήματα και πάλι ένα βήμα, δύο βήματα Ίσως κάποτε τολμήσω ίσως τολμήσω ίσως κάποτε τολμήσω Στάθηκε στην άκρη της σκάλας κοίταξε πίσω δίστασε επέστρεψε έκλεισε την πόρτα κλείδωσε καλά την πόρτα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ Είμαι ένα μαύρο άλογο αόρατο στο σκοτάδι της νύχτας καλπάζοντας στην έρημη στέππα ο παγωμένος άνεμος καλπάζει στις φτέρνες μου Είμαι ένα νυσταγμένο λιοντάρι κυλιέμαι πάνω στα ξερά χόρτα της σαβάννας μυρίζοντας το φρέσκο αίμα που τρέχει από τις φλέβες σου Είμαι μια γυναίκα που κοιμάται στα λινά σεντόνια τσαλακωμένα σεντόνια νιώθω το χτύπο της καρδιάς σου κάτω από την κοιλιά μου Έχω χίλια πρόσωπα είμαι αυτό που φοβάσαι είμαι αυτό που περιμένεις είμαι αυτό που ψάχνεις (θυμάσαι) και ο άνεμος ο άνεμος έμεινε στο τέλος τα παράθυρα που τρίζουν το σκοτάδι της μέρας / Είμαι η σκιά σου πάνω στον τοίχο γλυστράω πίσω σου αθόρυβα λησμονημένος στο φως που τυφλώνει Είμαι το μάτι που τα βλέπει όλα βλέπω μέσα στο μυαλό σου βλέπω τη μέρα και τη νύχτα σου τη μοναξιά σου Είμαι ο μαύρος καβαλλάρης έρχομαι για σένα έρχομαι στο τέλος μόνο για σένα Έχω χίλια πρόσωπα έρχομαι για σένα έρχομαι στο τέλος μόνο για σένα και ο άνεμος μένει πάντα τελευταίος τα παράθυρα τρίζουν τρίζουν για πάντα ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ Στων Ψαρών τους ολόμαυρους βράχους περπατώντας η φώκια Μονάχους μονάχους ΕΙΣ ΤΟ ΟΡΟΣ ΑΡΑΡΑΤ ΕΚΑΘΗΣΑ... Κάτω απ’ την πέτρα δε μπορούσα να σε θυμηθώ πάνω απ’ την πέτρα μαγεμένος σε αντίκρυσα μέσα στην πέτρα ήταν το βλέμμα μου θολό έξω απ’ την πέτρα ήπια και ξεδίψασα. Η πέτρα σ’ έφαγε, η πέτρα σε τυλίγει μικρέ, καημένε, κοντοπίθαρε Γεδεών. Το ποίημα αυτό γράφτηκε για την παράσταση του Εργαστηρίου Έκφρασης και Εποκοινωνίας του Δήμου Χολαργού «Θυμήσου, σώμα...», αφιερωμένη στον Κωνσταντίνο Καβάφη ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1933 Κλεισμένος μες στην άδεια κάμαρή του στο σπίτι το έρημο που περνά τα χρόνια του τα τελευταία τώρα πια γέρος - άρρωστος - κάθεται και αναπολεί (η παρηγορία του η μοναδική αυτή πια είναι). Η τωρινή ζωή καθόλου πια για σένα δεν υπάρχει. Οι θύμησες της ηδονής έρχονται και σε τυλίγουν, όχι τη νύχτα μόνο, αλλά και την ημέρα - όλη την ημέρα. Τώρα που όλα τελειώνουν, κι ο θίασος ο αόρατος έχει πια φύγει, θα άλλαζες άραγε την τέχνη σου με το νεανικό σου σώμα - το σώμα που τόσο λάτρεψες, τα μέλη τα σφιχτοδεμένα, τα κόκκινα χείλη, την ηδονή της σάρκας, τα άνομα τα πάθη; Θυμάσαι πως έτρεμες κάποτε τα γηρατειά, πόσο γελοίοι και θλιβεροί σου φαίνονταν οι γέροντες; Τώρα η άθλια η μορφή τους από τον καθρέφτη σου προβάλλει Κάθε πρωί και σε κοιτάζει. Έψαξες την αιώνια νεότητα μέσα στην τέχνη (ήξερες πάντοτε πως κι αυτή η ελπίδα ήταν ένα ψέμα για να παρηγοριέσαι κάπως καθώς πέρναγε η ζωή σου). Τώρα που όλα πια τελειώνουν, μη δειλιάσεις. Η νιότη έχει πια περάσει, κι η ηδονή σου ανάμνηση μια μακρινή μονάχα είναι. Λόγο δεν έχεις πια να συνεχίσεις, και το ξέρεις. Τίποτε πια δεν έχεις να σου λείψει. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, για τίποτα μη μετανιώσεις – όσα έζησες είναι μια ανάμνηση ωραία, μια ανάμνηση στιγμών ηδονικών – κλείσε τα μάτια και θυμήσου όσα είχες, κι ύστερα χωρίς πικρία, χωρίς λύπη και χωρίς ντροπή, αποχαιρέτα την ζωή που τώρα χάνεις. Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΛΟ Ο βασιλιάς Γκρισάρ ο Β’ φοράει τον πορφυρό του το μανδύα, το χρυσοκέντητο με τα χίλια πλουμίδια τη χρυσαφένια του κορώνα στο κεφάλι, κρατάει το σκήπτρο του στο χέρι Ο βασιλιάς Κλο μ’ ένα τριμμένο, ξεθωριασμένο πανωφόρι κι’ ένα βρώμικο σκούφο στα γκρίζα του μαλλιά Βασιλιά Κλο, η φήμη απαιτεί θυσίες μέσα στα μάτια σου, βασιλιά Κλο, δυο δάκρυα λάμπουν σα διαμάντια Ο βασιλιάς Γκρισάρ ο Β’ τριγυρισμένος από δεκάδες αυλικούς του: οι ευγενείς παραταγμένοι, κορδωμένοι και οι κυρίες των τιμών στις προσταγές του Ο βασιλιάς Κλο μονάχος, στα χωράφια, οργώνει και τραγουδάει για τη γη του Βασιλιά Κλο, η φήμη απαιτεί θυσίες τα μάτια σου, βασιλιά Κλο, δεν έχουν πια κανένα να κοιτάξουν Ο βασιλιάς Γκρισάρ ο Β’ λάμπει μεσ’ στη χρυσή του πανοπλία στέλνει στη μάχη τους σιδερόφραχτους ιππότες, καβάλλα στ’ άλογα που χλιμιντρίζουν αγριεμένα, κι’ οι λεγεώνες από πίσω ακολουθάνε Μάχες κερδισμένες, μάχες χαμένες: η ιστορία γράφεται με αίμα Ο βασιλιάς Κλο κρατάει στο χέρι το ξύλινο στυλιάρι μόνος του μάχεται να εμποδίσει τα κοράκια να καταστρέψουν τη σοδειά του Μάχες κερδισμένες, μάχες χαμένες: για να θερίσεις δεν αρκεί να σπείρεις Βασιλιά Κλο, η φήμη απαιτεί θυσίες τα μάτια σου, βασιλιά Κλο, δεν κλείνουν πριν ο ήλιος βασιλέψει Ο βασιλιάς Γκρισάρ ο Β’ κοιμάται μεσ’ στο κρύο μαυσωλείο: γύρω του είναι θαμμένα όλα τα πλούτη που αξίζουν στην αυτοκρατορική γενιά του χρυσάφι, ασήμι και πολύτιμα πετράδια, για να μπορεί να κοιμηθεί γαληνεμένος Ο βασιλιάς Κλο γερμένος είναι δίπλα σε μια λεύκα, σ’ ένα λάκκο ρηχό παραχωμένος Βασιλιά Κλο, η φήμη απαιτεί θυσίες τα μάτια σου, βασιλιά Κλο, έχουν για πάντα βασιλέψει Η ιστορία, βασιλιά Κλο, δεν πρόκειται να γράψει τ’ όνομά σου Κανένας, βασιλιά Κλο, κανένας δε θα μάθει τ’ όνομά σου γιατί, βασιλιά Κλο, η φήμη απαιτεί θυσίες... Όμως τα στάχια, βασιλιά Κλο, τ’ όνομά σου τραγουδούν όταν θροϊζουν η γη που όργωνες, βασιλιά Κλο, ποτέ δε θα ξεχάσει το άγγιγμά σου μέσα στης λεύκας σου, βασιλιά Κλο, τον κορμό το αίμα σου κυλάει γιατί, βασιλιά Κλο, η μνήμη απαιτεί θυσίες... B U R N I N G F L O W E R S ( V I E N N A ) Night train to Vienna riding through the foggy countryside; outside the darkness and the rain, inside the shadow and the pain you've forgotten the fire but the flames still burn in the night so bright it has happened before so it can happen again. Burning flowers in the empty streets at midnight whatever happens it has happened before, long ago we were just burning flowers while the shadows gathered among us we were just burning flowers right before the storm. Another night on the road from Berlin to Vienna all the way to Vienna we were dreaming of the past. The past lies ahead the future's left behind us; no room for the present in this glorious scheme of things. Well, these flames still burn in the night so bright; has it happened before? or will it happen again? IRA LIGHTMAN ////AS////SAIL///// Aloft yes-terday's tent buoys at knot sssss. Planar gulp, the moebius selfholepunch wholly corkscrews slant vertical that ups implored abandonment, sluices fingers. Clenched debriefed knuckles scorch & shiver round a deflating pear; too, air the calm-calm-calm bashed grapple. Then scroll, minimised to plughole. And roll. KATERINA VALAORITIS [ Penetrating Eyes ] There was a wave of sound, That came from a lion’s roar, It shook the air and then was gone, I thought of it, And trembled a little, As I wondered what thoughts lurked in that dark mysterious lions mind, I didn’t know how I would discover them, I was so bent on finding out how he saw the world. The columns of a huge temple, Unfolded their long bright skirts of sunlight, To reveal their white faces, and surfaces, So smooth and immortal, So straight and tall, I walked barefoot around the vast temple, Whose bright words spoke to me softly and in whispers, I laughed because they were tickling my cheeks, And making me blush, Then, the lion appeared, Pursuing me slowly around those tall pillars, It menaced me and made me afraid, I started running for my life, Then, I realized that the lion was long since dead, Because as it attacked me and fell on my body, It disappeared. I was so relieved that I cried a little, And wrapped my silk scarf around my neck, And started walking on the long road home, Through the nearby forest. The sky seemed slowly to be melting, It melted all around, As its colors became lost in my long hair. That was trailing behind me knotted, I pulled a few stars out of the sky, And more and more, Until there were none left. There were none left at all, Only a black blanket of deep blue, It fell all around me and covered me lovingly, Now I was very warm, I began to wonder if I had the strength to walk all the way home, In the meantime, The stars sprayed light on all the trees, They began to spit fire, And chatter like a hundred children, Screaming and talking, Making a terrible noise. It was then that I heard that lions roar again. And saw the yellow eyes, Piercing and terrible, I ran up one of the trees to hide in the branches, I shook it, And a few of the stars that were lodged there fell out, And landed on the ground, Screaming and crying in confusion, The eyes of the lion became blended with the light of the stars, They fell in a luminous river of light, Blending with a river nearby, Where the phantom of Cleopatras barge was floating, I followed the music coming from it, Like someone who did not know where they were going, Like someone following what they wanted most in the world, Behind the next tree and then the next, Further down the river and then a little further, Anticipating a wonderful feeling of joy, If I could only reach a little further, And further still, Behind another set of branches and tree trunks, The black forest was getting more and more frightening, I slowly closed the buttons on my coat, And walked trying to escape a terrible fate, Making hardly any noise and afraid, By this time the stars had fallen asleep, Their glowing eyes slowly opening and closing, I was caught by their soft gaze like a prisoner, I became slowly shaken by their spell, The eyes of the lion had not stopped watching me, By this time the moon was laughing and crying a little, Laughing like a baby who cannot understand why it laughs, Only that it feels happy for a moment and then sad, I tried to look into the moons eyes, But I could not find them on that round plump face, I then woke up with a start on the bed, Realising that this was only a dream, Wanting to re-enter the dream, I got up, And went to the kitchen to drink some water, And then I went back to bed, The moon out of the window was looking at me, With such love and pity, I could not stand it, And again, I could not find the eyes, Possibly they had fallen on the ground, Or were somewhere lost in the bed, Like those stars eyes, Like those frightening lions eyes, Rolling back and forth, Opening and closing, Laughing and crying, Shedding their luminous light all around the room, Their gaze now on the table and the chair, Then the painting on the wall, Then they close, And I also go back to sleep. STEVIE SMITH [1902-1971] Poems in Greek, translated by Markos Dragoumis, in Athens [2004-2007] Νύχτα στο Κοιμητήρι Στα πένθιμα τα χιονισμένα μονοπάτια, Γύρω απ’ τα μνήματα, οι θρηνούντες περιφέρονται Στοχαζόμενοι τους νεκρούς τους Οι φράχτες του αυλόγυρου μαυρίζουν μέσ’ στη νύχτα Και το χιόνι γύρω πιο έντονα ασπρίζει. Στο μέρος αυτό ανατριχιάζω Όπως και με κάθε φεγγαρόλουστο πενθούντα Απ' αυτούς κανέναν δεν γνωρίζω Μα παράξενοι, πολύ παράξενοι, αλλόκοτοι μου φαίνονται Μοιάζουν μ’ αυτό το τυρί το γλυκόξινο, αν το ξέρετε Τα πόδια τους μυρίζουν. Κι όμως να βηματίζω πρέπει Τριγύρω απ' τους νεκρούς μου, Και να μαντεύω τη μορφή τους μέσ' τον τάφο Ν' ακούω της κάθε μασέλας το κροτάλισμα Καμμιά αγάπη δεν μπορεί να αναστήσει Κι' όμως στέκομαι δίπλα στο νεκρό μου όπως κι εκείνοι στους δικούς τους Ω! Χάρε πικρέ που τις αγάπες μας έκλεισες σ’ ένα στενό κιβούρι. Λουίζα Γιατί ’ναι τόσο το παιδί χλωμό Γιατί κάθεται μονάχο σα χαζό Σε μιαν ανάποδη βαλίτσα Εδώ σ' αυτό το θλιβερό σαλόνι; Λουίζα πού πήγε το χαμόγελο σου; Χαιρέτησε με «πώς είσθε» και «τι κάνετε» Τον κύριο Τιζανίου. Γιατί ’ναι τόσο το παιδί χλωμό; Μα με το τρένο ταξίδευαν ολονυχτίς Από τη Βουδαπέστη. Ω ! το καημένο το παιδί. Κι έμειναν από λεφτά Και γι’ άλλα τηλεγράφησαν στο σπίτι Και τώρα, φευ, μένουν εδώ Σε μίζερο ξενώνα Με το ζεύγος Τιζανίου (Ξέρετε από την Αστόρια) Αντί στου Ritz να ξαπλαρώνουν Την άκρα πολυτέλεια. Το πρόωρα ώριμο παιδί είναι ωχρό Της Ευρώπης όλες τις πρωτεύουσες γνωρίζει. Ξέρει για τα Wagon-Lits τα πάντα Και για της πρώτης θέσης τις φροντίδες Αλλά στο ίδιο μέρος ποτέ δεν έμεινε αρκετά Να προλάβει τις βαλίτσες της ν’ αδειάσει Στον πλησιέστερο σταθμό του τρένου Η σκέψη της πάντα τριγυρνά Η μαμά, η νταντά και η Λουίζα Η καπελιέρα, το μπαούλο και οι βαλίτσες Και μια που χάθηκε στη Μασσαλία Κι εύχεται θλιμμένο το παιδί «Να μπορούσα, αχ, να μένω Για δυο βδομάδες, έστω, σ’ ένα μέρος» Μ' ένα φλυτζάνι τσάι Της μαμάς της έφτιαξαν τα κέφια «Μη κορούλα μου μουτρώνεις Γράμμα πήρα απ' το μπαμπάκα Δήθεν του σώθηκαν τα ντόλαρς, ψάχνει να βρει... Τρίχες, παιδί μου, τρίχες, Βοήθα τώρα τη νταντά Τις βαλίτσες μας ν’ αδειάσει Θα μείνουμε εδώ αρκετά Πριν ξεκινήσουμε γι’ Αθήνα – Μέση Ανατολή» Στο θλιβερό αυτό σαλόνι Λίγο χαμένα τα ’χει η παιδούλα Πώς της εισακούστηκε αμέσως η ευχή Της φέρνει κάποια ταραχή. Ο σύζυγος της ζούγκλας Έβελιν αγάπη μου συχνά σε σκέπτομαι Με του κυνηγιού τα όπλα εδώ στη ζούγκλα. Ιπποπόταμο χθες βάρεσα Και για σε του πήρα μέτρα Μα τα ’χασα μεσ’ στο κομφούζιο. Ελάχιστα πια πίνω, πίστεψε με Το κλίμα εδώ δεν το σηκώνει. Μονάχος αύριο θα χωθώ στη ζούγκλα Βαθιά μεσ’ τη καρδιά της το γκρίζο βασιλεύει Και πρασινάδα μόνο στα ύψη της διακρίνεις Και κορμό κάποιο αν βρεις πεσμένο Ο ήλιος (ω τι φρίκη) σε ζεματίζει. Κι όταν καίει θα ήταν λάθος Σε λίμνη να βουτήξεις ιδρωμένος. Έβελιν τριγύρω σέρνονται ανακόντες Που λίαν χορτάτες μοιάζουν. Αυτά ειν’ τα νέα απ' τον άντρα σου χρυσή μου Τον Γουίλφρεντ τον αφοσιωμένο. Ο Φάφνερ κι οι ιππότες Στη γαλήνια Του δάσους λιμνούλα Ο δράκος Φάφνερ Τη γλώσσα θα δροσίσει Θα τη δροσίσει Και τη μουσούδα του θα βρέξει Ως να ξεπλυθεί γλυκά Του ρύγχους του η άκρη Πλάσμα μακάριο, απλοϊκό Θωρακοφόρο, ο δράκος Με βλέμμα πράο, λαμπερό Κι ουρά που κυματίζει Μακάριος ήσουν δράκε Το πάλαι ποτέ Πριν δίσεκτοι οι χρόνοι Για τους δράκους γίνουν Σύντομα της Αλλαγής οι Ιππότες Ιδίοις χερσί τους δράκους Μεσ’ στη καρδιά θα σαϊτέψουν Ξεκληρίζοντας τους Όχι ακόμα, αλλά θα ’ρθεί Η μέρα εκείνη η ζοφερή Όμως εν τω μεταξύ Γλυκά η σιέστα να σ' ευφραίνει Ξεκουράσου Φάφνερ Όσο σ’ αφήνουν Στα ψηλά χορτάρια Να ξαποσταίνεις Εσύ πλάσμα απονήρευτο Καημένε πού να ξέρεις Ότι οι Ιππότες έρχονται Να σε ξεκάνουν Το σώμα Και την περήφανη ψυχή σου Θα κατακερματίσουν Θάρρους παράσημα να πάρουν Όταν το αίμα σου χυθεί Και το πράο Είναι σου Με φόβο και οδύνη Απατηλά στο θάνατο οδηγηθεί Φάφνερ τότε θα σου πω Καλλίτερα νεκρός που είσαι Γιατί πυρπόλησαν οι Ιππότες την τροφή σου Χορτάρι πια δεν έχεις. Ο άμυαλος πατέρας Μικρέ μου Λόρδε Επιστρέφοντα-απ’ το- Κολλέγιο Να το τσιφλίκι που θα διαφεντέψεις, Πώς νιώθεις με τον άμυαλο πατέρα που έχεις; Με υποθήκες και τα τοιαύτα Με τη μοίρα του τα ’βαλε, χρεοκοπώντας, Και το κεφάλι του τρύπησε με σφαίρα. Καλός άμυαλος ήταν, Μικρέ μου Λόρδε Επιστρέφοντα -απ’ το- Κολλέγιο. Η θείτσα γιατί φοράει τέτοια καπέλα Και τα λόγια της μπερδεύει; Σαν παλαβή μου φαίνεται. Τόσα άλογα ο μπάτλερ τι μου τα φέρνει; Η μάνα σου το τέθριππο γιατί αποφεύγει; Μάλλον κάποια έκπληξη, για το τσάι μας μαγειρεύει. Μικρέ μου Λόρδε Επιστρέφοντα-απ’ το- Κολλέγιο Η μάνα σου κείται νεκρή και παγωμένη, Την ανόητη ! Δεν άντεξε η καρδιά της. Καλπάζοντας τα άλογα προς τον σταθμό οδεύουν, Κι ο μπάτλερ γυρεύει να μαντέψει αν κάτι ξέρω. Και φθάνει (τουτ-τουτ) ο Μάστερ ο Επιστρέφων-απ’ το-Κολλέγιο Που είχε έναν πέρα για πέρα άμυαλο πατέρα. Κούτσα – κούτσα Τα όμορφα λουλούδια σου δεν τα ξεχνώ Ούτε και το θαυμαστό κιμονό Που στον καναπέ φορούσες, όταν Σαν κουλουριασμένος τίγρης κάθισες Και «δεν σε αγαπώ» μου είπες. Πώς τότε ένιωσα ρωτάς, μα δε θυμάμαι Να με πονέσεις τώρα δεν θα μπορούσες Πιο ήρεμα τη λύπη, το θυμό, ο χρόνος μέσα μου Που πέρασε καταλαγιάζει. Κούτσα-κούτσα πλέον βαδίζω. Ο πενθών κύκνος Μελανός Κύκνος Στη λίμνη Σαν πλάκα σαπουνιού. Κύκνος Μελανός Γιατί στη λίμνη; Ελπίδα πλέον δεν έχει. Μελανός Κύκνος Εν πλω Την κεφαλήν κλίνει. Ω ! ας είχα αποθάνει λέγει Για εκείνη την κειμένη Κι από το βλέμμα μου κρυμμένη Στο σάβανο της Σύντροφο μου. Το πήδημα του Χάρολντ Πού είσαι Χάρολντ, μήπως κοιμάσαι; Ποτέ δεν ξεχνώ το πήδημα σου Για τη ζωή σου μεγάλο ήταν το ρίσκο Κι όμως τόλμησες με θάρρος. Κάθετα στον ουρανό σκαρφάλωναν δυο βράχοι Απ’ τον έναν πήδηξες στον άλλον Και βούτηξες στης θάλασσας την ταραχή. Φοβόταν ο Χάρολντ τα ιλιγγιώδη ύψη Το φόβο του γύρευε να υπερνικήσει Κι ήρθε η ώρα του να δοκιμάσει Δεν είχε άδικο νομίζω Μα μόνο θάνατο κατάφερε να κερδίσει Εσείς κύριοι τι λέτε; Να λοιπόν τούτα τα βάραθρα Γιατί «Πήδημα του Χάρολντ» τα ονομάζουν Κι όμως τόλμησες με θάρρος. Περιπλανώμενο στοιχειό Την άκουσα, καθώς τριγύριζε, να κλαψουρίζει «Πάλι να βυζάξω θέλω, μωρό δε βύζαξα αρκετά» Τα τζάμια χτυπά καθώς περνά Μα πως είναι μάταιο δεν καταλαβαίνει Στα φτερά του ανέμου μεσάνυχτα πλανιέται η φωνή της Μέσα πιο καλά θα ήταν μήπως; Έξω καλλίτερα μακριά στου ανέμου το λυσσομάνι Όπου καμμιά δεν έχει πόρτα ή παραθύρι Τούτο το αξιολύπητο στοιχειό κανείς δεν είδε Ίσως μόνο να τ’ άκουσαν τα τζάμια με σκούντημα ελαφρό ν’ αγγίζει Ή ξανά όπως και πριν να κλαψουρίζει «Πάλι να βυζάξω θέλω, μωρό δε βύζαξα αρκετά». Οι γάτοι μου (Μιλάει μια μάγισσα) Μ’ αρέσει σαν τη μπάλα να τον παίζω Δεν είναι δα τόσο βαρύς Ταμταρίκι-ταμταρέλος, ο γάτος μου ο Θαλής. Μ’ αρέσει στα κρυφά να τον τσιμπάω Όταν κανένας απ’ τον δρόμο δεν περνά Ταμταρίκι-ταμταρέλος, ο γάτος μου ο Μενελά. Μ’ αρέσει να τον πειράζω, να θυμώνει Να τον βλέπω στην κουζίνα να τρυπώνει Ταμταρίκι-ταμτάρελος, ο γάτος μου ο Ρόνι. Γεια σας Θαλή, Μενελά και Ρόνι Και ποιος στο μνήμα που καθόσαστε εσάς δεν καμαρώνει! Πνιγόμουνα, δε χαιρετούσα Τον πεθαμένο κανένας δεν τον άκουσε Κι όμως ακόμα στέναζε: «Από εκεί που νομίζατε, πιο μακριά βρισκόμουν και πνιγόμουνα, δε χαιρετούσα» Τον καημένο, τόσο του άρεζαν οι πλάκες Και τώρα κείτεται νεκρός Θα ’ταν το κρύο πολύ για τη καρδιά του Έτσι είπαν. Μα το νερό παγωμένο ολοένα ήταν (Του νεκρού οι φωνές ακόμα αντηχούσαν) «Πιο μακριά στη ζωή μου πάντα βρισκόμουν Και σας λέω πνιγόμουνα, δε χαιρετούσα». Βιογραφικό σημείωμα Stevie Smith (1902 to 1971) Stevie Smith was born in Hull in September 1902, the second daughter of Ethel and Charles Smith. She was christened Florence Margaret, but always called Peggy by the family. She acquired the name Stevie as a young woman when she was riding in the park with a friend who said that she reminded him of the jockey, Steve Donaghue. Stevie's father runs away to sea When she was three years old her father left home. His business as a shipping agent, which he inherited from his father, was failing and so was his marriage and he ran away to sea, becoming a ship's purser. Stevie saw very little of her father, he appeared seldom and sent very brief postcards, e.g. Off to Valparaiso Love Daddy'. She resented the fact that he had abandoned his family. She found him boring and always disliked him. The extended female family moves to London's suburbs Her aunt, Madge, Ethel's sister, came to live with them after Charles left. One of their widowed aunts also attached herself and pooling all their resources the three women and two little girls moved to Palmers Green, then on the edge of London. Stevie's family were regular churchgoers and Stevie enjoyed the hymns and psalms. Later her relationship with religion became ambiguous. Although agnostic and often antagonistic to Christianity she said there was always a danger that she would lapse into belief. Stevie is sent to a TB sanatorium When Stevie was five she developed tuberculous peritonitis and was sent to a sanatorium near Broadstairs, where she remained off and on for several years. She related that her preoccupation with death began when she was seven, at a time when she was very distressed at being sent away from her mother. She thought that if she kept on crying and refusing to eat she would die, and her misery would end. When she found she did not die immediately, she began to think that she need not die today, death could be put off to another day. However she always kept in her mind the thought that death could be summoned at any time if she decided that her suffering was more than she could bear. She continued to find this thought helpful when she became depressed. Death fascinated her and is the subject of many of her poems. Schooldays and the death of her mother Stevie went to a local girls school, but did not go to university, she says her teachers did not feel she was suited for university. Perhaps also she did not want to become a teacher, which was about the only career open to a female graduate at that time. Her mother died of heart disease when she was sixteen, a harrowing experience for Stevie. However her aunt Madge, a stalwart and sensible no nonsense Yorkshire woman continued to mother Stevie for the rest of her life, or at least until she became so infirm that Stevie had to look after her. Stevie called her aunt 'the lion of Hull' or 'the lion Aunt'. Aunt was not a literary person, regarding Stevie's early poems as 'unnecessary1. Stevie becomes a secretary and gets engaged Stevie wanted to be an explorer when she left school but she ended up in a secretarial college and then worked in a publishing firm, Newnes. She was the private secretary to Sir Neville Pearson, who was at one time married to the actress Gladys Cooper. This occupation was much beneath her talents but gave her time to write. Her first novel was called 'Novel on Yellow Paper' as it had been typed on the firm's yellow paper. During her twenties Stevie read extensively, and used the notes she made then throughout her writing career. She also attended art exhibitions regularly and in 1928 met a student from Germany, Kail Eckinger, who was also interested in art. She visited Germany in 1929 with KaTl7luid"agaiii in 1931, by which time the relationship with Karl was over, although she met him by chance on her visit. In 1932 she became involved with a young man from Palmers Green, Eric Armitage, who apparently became very upset when Stevie decided she did noTwant to many him. The poem Freddy, tells the reader how she does not "fit into his 'meelyou', and he is regarded as dull by her literary friends. Stevie never married, and said that she would not have been much good as a housewife and mother, (probably true). Certainly remaining with aunt had advantages for her as a writer, she had a room of her own and someone dependable and undemanding to look after her. Stevie's first novel and collection of poems is published Although she had been writing regularly for about ten years it was not until 1934 that Stevie submitted some of her poems to a literary agency. Apparently she was given the rather strange advice to write a novel and she did. Novel on Yellow Paper appeared in 1936. It's an unusual stream of consciousness novel closely based on Stevie's own life, and was immediately popular. She acquired a wide circle of literary friends, with whom she often stayed for weekends or longer. However she continued to live with Aunt in Palmers Green, a fact which friends found inconvenient when they were asked to drive her home after parties in London. Her first book of poems, A Good Time Was Had By All, appeared in 1937. In 1938 her second novel Over the Frontier, and her second book of poems, "Tender only to One' were published, and in 1942 more poems, 'Mother, What is Man?' During the war she did fire-watching duty in London. Stevie develops her writing and friendships In 1949, her father, who had remarried and then been widowed for the second time, died. Stevie declined to attend the funeral, she was reading a poem for the BBC that day. The same year Stevie's third and last novel, the Holiday, was published. All her novels are lightly fictionalised accounts of her own life, which got her into trouble at times as people recognised themselves. Stevie said that two of the male characters in her last book are different aspects of George Orwell, who was close to Stevie; there were even rumours that they were lovers; he was married to his first wife at the time. Stevie once said that she found it difficult to get the 'a deux 'fix and her relationship to her aunt was possibly the strongest affection of her life. Frances Spalding in her Critical Autobiography writes that one of Stevie's lesbian friends told her that Stevie had a short lived affair with her not long after the war. Stevie has been claimed by lesbians as one of them but it's impossible to know whether this lesbian affair, if true, was an experiment or an intrinsic expression of her personality. The fifties are difficult for Stevie In 1950 another book of Poems, Harold's Leap was published, but Stevie found it difficult to find magazines that wanted her poetry and her secretarial job at the publishing house became less congenial. In 1953 she had some sort of crisis at work. What happened is not known exactly butjhecuther wrists. This does not seem to have been a serious attempt at suicide, she was taken to hospital and then to a friends house and was reported to be angry rather than depressed, and later very remorseful because she had upset her aunt. She recovered after a holiday in Pembrokeshire but was retired from the publishing firm on health grounds and given a small pension of £5.10 shillings a week. She supplemented her income with book reviews on a variety of subjects including theology. These books often sparked off poems. In 1957 the collection, Not Waving But Drowning came out. In 1958 a collection of her sketches, Some Are More Human Than Others. In 1959 she wrote the text for the Batsford Book of Cats in Colour, ( she probably needed the money) and edited the Batsford book of Children's Verse. Fame again and the death of aunt in the sixties In the 1960's she became popular again, appearing frequently at poetry readings with younger poets, among them Michael Horovitz. She read her poems for the BBC and made a long playing record. She was pleased to be popular with young audiences and took a great deal of care with the performance of her poems, often half singing them. In 1962 the first edition of her Selected Poems appeared. In 1966 The Collection 'The Frog Prince' was published. Her elderly aunt became increasingly disabled, and for the first time in her life Stevie learnt to peel vegetables and run the house. She cared for her aunt as she had been cared for until the old lady had a stroke and died in 1968 at the age of ninety six. Stevie's death from a brain tumour In 1969 another collection of poems, the Best Beast, was published. Her sister, who had been a teacher and was also unmarried, had a heart attack in 1963, and although they were not very compatible Stevie spent quite a lot of time with her following Aunt's death. In 1970 Stevie became ill, noticing that she was often unable to find words, a terrible thing to happen to a poet, and was found to be suffering from a brain tumour. Stevie died in Devon, where her sister lived, in March 197land was cremated in Torquay crematorium. Her last collection, Scorpion and other Poems was published posthumously in 1972 and the Collected Poems in 1975. This is unfortunately out of print at present in the UK although it is still available in the USA where is is published by New Directions and can be bought from www.amazon.com. Visit http://www.steviesmith.org/ to sign a petition to promote the republication of Stevie's Collected Poems in the UK. Sources To write this short biography I read Stevie Smith, a Critical Biography, by Frances Spalding, published by Faber in 1988 and republished in 2002, Stevie, a Biography of Stevie Smith by Jack Barbera and William McBrien, published by William Heinmann Ltd in 1985 and now out of print, Me Again, Uncollected Writings of Stevie Smith, published by Virago Press in 1981 and also out of print and In Search of Stevie Smith edited by Stanford Sternlicht and published in 1991 by Syracuse University Press, New York. I also read Stevie's autobiographical novels, Novel on Yellow Paper, Over the Frontier and The Holiday. If you would like to order any of these books on line click on the Amazon UK Books Home WILLY MALEY 4 POEMS SCRAP METTLE When we were at sixes and sevens Round came the ragman (We knew him by his horn) Swapping balloons for woolens Whatnot and various We gave the shirts off our back for a bauble Next came Daddy, heavy metal in his bag His homecoming gifts Brass fittings, lead pipes Copper wire we'd strip till it sparkled Him with the Stanley knife Us with razor blades Small fingers quick and sure Scraping away till what was underneath shone through. THE REMAINS OF THE DOOR 'You wouldn't dare' You dared me Too late to keep the gate now Dare is a door I kicked in long ago Took it off its hinges Broke it up for kindling Smoked the ashes I'm high as a kite on door right now So dare me no dares. TIGRIS TIGER On 18 September 2003 a US soldier shot dead a rare 14-year-old Bengal Tiger at Baghdad Zoo during a 'keg party'. Tiger, tiger, burning bright Caught in a mantrap late one night The GIs had their fill of drink Then shot you dead - it makes you think Tiger, tiger, burning bright Someone set the zoo alight What infernal hand or eye Could flame your fearful cemetery? The monkey's singed; the bear's a fright The penguin can't believe its plight What the powder, what the keg There a wing, and there a leg Tiger, tiger, burning bright, Your thick fur is flying tonight Though you fought them tooth and claw You have no pistol in your paw Tigris, Tigris, burning bright In the darkness there's a light Tongues of scarlet flicker higher Your black gold's the funeral pyre Tiger, tiger, burning bright In the asphalt jungle of the night What inhuman hand or eye Could torch this fierce menagerie? Turning left, turning right, How many beers have you had tonight? Sabre-rattling cage of steel How sharp do those talons feel? Trigger, trigger, burning bright, How I want to squeeze you tight, Down the barrel, through the sight Try to catch the bullet's flight. When the stars threw down their stripes They dealt in spades and stereotypes All who know it, know it's true He who slew the lamb slew you. THE THIRD THAT NEVER FELL "His count'nance, as the Morning Starr that guides The starrie flock, allur'd them, and with lies Drew after him the third part of Heav'ns Host." (Milton, Paradise Lost, 5.708-710) His countenance allured us Lured us to that hallowed horizon Where we paused Knee-deep in shallow cloud Two-thirds of Heaven's host The greatest mass of angels on his side We followed his dark majesty to the ends of the ether Thus far and no Father Half fearful of the fall Half of the future We formed two wings The better to outflank His anger But ourselves outmanoeuvred Were rounded on and up We were the third that never fell That never flew the iron rod of rigid rule Our comrades on the left freefalling We watched those dark wings flutter Black against the sun's last glimmer Flags of furious defiance The moon our shield from His unyielding gaze We witnessed their soft landing on that blue-green ball The apple of our eye Our hearts ached with loss of our braver selves With dying light of truth's up-flying spark All gone, forever gone Hell is at hand Many-layered, multi-coloured Heaven, where we wait On one king's eternal glory A cold and grey one-party state. *Willy Maley Professor of Renaissance Studies/Graduate Convener Department of English Literature School of English and Scottish Language and Literature University of Glasgow Glasgow G12 8QQ Scotland Tel: 0141 330 2559 Email: W.Maley@englit.arts.gla.ac.uk ΑΡΤΕΜΙΣ ΒΑΖΙΡΓΙΑΝΤΖΙΚΗ 6 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΔΗΛΟΣ, ΤΟ ΙΕΡΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ Πως σ’ άδραξε κατακρυφά, ασέληνη μια νύχτα τότε που γεννοβόλαγες και σπάραζες· θυμάσαι; γλιστρώντας στον κρυστάλλινον ορίζοντα, εθέριευες παλεύοντας στο νοτισμένο χώμα, με μιαν αέναη απαντοχή· γλυκοθροϊζαν λεύκες τα νεροπούλια κούρνιασαν από βραδίς στους βράχους κάτω κυλούσε αδίστακτο, αιμάτινο ποτάμι τι όραμα αναπάντεχο και τρομερό συνάμα το πήραν άγριοι άνεμοι και χάθηκε στη λήθη· μα ένας ψίθυρος αχνός, μικρούλικος σαν κλάμα δίνει φωνή στ’ αμίλητα, σε συνεφέρνει ξάφνου και σύφλογη αναδύθηκες, κουρελιασμένα μάτια πως φλετουρίσαν τα πουλιά, ορμή του Μιθριδάτη τότε που τσακιστήκανε οι είκοσι χιλιάδες αναριγώντας σύμπνοα μύριοι κατατρεγμένοι τινάζεις στα ψηλώματα τα καστανά μαλλιά σου πού είναι ‘κείνοι οι στεναγμοί; πού ήταν τα παιδιά σου; μακρύπνοο ξεκίνημα, απόηχος μιας λύρας ένα βελάκι μυτερό καρφώθηκε στ’ αυτί σου. Κάνεις να το τραβήξεις, και ξαφνικά θυμήθηκες. Αναθυμάσαι; Πες μου! Βγες ν’ αγναντέψεις το νησί ολόφωτο, σαν λάβα. ΟΛΥΜΠΟΣ, ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ Την είδα. Καταμεσίς, σ’ ένα λιβάδι. Ασφόδελων. Νύχια τρελλού. Αρπακτικού. Μπηγμένα. Βαθιά μεσ’ στο κορμί της. Ένα κορμί που διάφανο, μύριζε άγρια κρίνα. Τους είδε. Παρ’ όλο που ο τρόμος της την είχε παραλύσει. Ήτανε σαν σε όραμα. Πέπλο πυκνό απ’ ομίχλη. Στο σύθαμπο ο Όλυμπος μοιάζει φωτιά να πήρε. Δώδεκα φωτοστέφανα. Λουσμένα στο χρυσάφι. Ζώνες. Βαθιά αυλακωτές. Σα χαρακιές. Σα νά’ τανε τα όρια. Της σύντομης ζωής της. Ώρες πολλές ανέβηκαν. Ανέβηκαν κι’ οργώναν. Οργώνανε ακάματοι τ’ ουράνιο χωράφι. Η γη γελούσε. Οι ποταμοί. Οι φλέβες τους που ερρέαν. Μέσα σε κοίτες. Βαθερές. Σε πράσινες κοιλάδες. Εύφορη γη. Κιτρινωπή. Γεύση στυφή στο στόμα. Κοπάδια μαύρα άλογα. Μάγισσες. Συνυφάντρες. Την είδα. Με το σκυλίσιο βλέμμα μου. Που όλα τα διατρέχει. Τότε δεν ειδοποίησα τη δόλια Ηριγόνη; Τους βόστρυχους ξερίζωνε, τούφες απ’ τα μαλλιά της. Σε ξεροπήγαδο στεγνό τον βρήκε τον αφέντη. Τον έκλαψε. Τον στόλισε. Τον κούναγε σαν βρέφος. Ως στα στερνά ήταν λιόγερμα. Της τράβηξα τα ρούχα. Απάντηση ποτέ καμμιά. Κρεμόταν σ’ ένα δέντρο. Σαν τώρα που πετά ψηλά μιαν αρπαγμένη κόρη. Εκείνηνα θυμήθηκα την άλλη ρημαγμένη έτσι που πήρε αθέλητα να αιωρείται πάνω. Τους είδε. Κούνιες χρυσές στον ουρανό. Ανάμεσα μια κόρη. Κόρη υφάντρα που παλιά τη φώναζαν Αράχνη. Με χέρια επιδέξια. Ύφαινε το υφαντό της. Λευκό ταυρί που καβαλά μια δροσερή κοπέλλα. Μιαν άλλη μάταια κρύβεται μεσ’ στα φτερά του κύκνου. Μια τρίτη έλουζ’ η βροχή. Βροχή χρυσή. Που έπεφτε. Σαν κύμα θεριεμένο. Γάμοι υγροί. Που στ’ άδυτα η ύπαρξη γεννιέται. Καταμεσής, σ’ ένα λιβάδι ασφόδελων κέντησε τ’ όνομά της. Μέσα στα νύχια τ’ αετού. Μεσ’ στο χορό του τράγου. Αρπάχτηκε. Όπως πολλές. Η αρχή της τραγωδίας. Την είδα. Ήταν αυτή. Η άμοιρη Αστερία. Ήταν τότε που κοίταξε. Κεντίδια τ’ όνομά της. Ήταν οι Μοίρες που απ’ αρχής τό 'χαν αποφασίσει. - Πως νά 'ναι άραγε οι θεοί; είχε ρωτήσει, μικρούλα σαν καθόντανε στο γόνα του πατέρα. Όταν μεταμορφώνονται; Όταν αποφασίζουν; Όταν θνητούς υπηρετούν; Τη νύχτα; Με σιγουριά όταν στέκονται; Μπροστά σ’ έναν αιμάτινο αόρατο καθρέφτη; Τους είδε. Εμφανίστηκαν. Είχαν μορφή ανθρώπου. Δυνάμεις του Αρχέγονου. Εχθροί τ’ αφηρημένου. Μεθύσανε πρωτόγνωρα. Μορφές χαράξανε. Αχνά. Στη γη περνοδιαβαίνουν. Όπως τα φύλλα της ελιάς. Σαν το ψωμί. Σαν το κρασί. Πνοή σαν του ανέμου. Των μελτεμιών. Τη Χάρι και τον Έρωτα. Την Αρετή που εχάθη. Τη Νέμεση που αναζητά τ’ ανύπαρκτου την αύρα. Τις Χόες. Που ευελπιστούν το δώρο μιας θυσίας. Μέχρι τα έγκατα της γης. Μέχρι το φως των άστρων. Την είδα. Εγώ, η Μαίρα της μιλώ με λόγια παρηγόριας. Μια σκύλα ήμουνα φτωχή. Τώρα ο Σείριος τ’ άστρο. Άστρο κι’ αυτή μοναχικό. Τη λένε Αστερία. Τους είδε. Ήταν η μόνη. Ψηλά όπως πετούσανε αυτή κι’ ο αετός της. Είδε τους δώδεκα θεούς σε θρόνο καθισμένους. Τροχούς ουράνιους. Να κινούν. Δίπλα τους ειν’ οι Μοίρες. Οι Μοίρες που ποτέ κανείς δεν ξέρει τι υφαίνουν. Το υφαντό του σύμπαντος που μοιάζει με τη σκόνη. Μια σκόνη που διαλύεται. Όπως γερνούν οι αιώνες. Μία κουκκίδα στ’ άπειρο θα γίνει κάποια μέρα. Μία κουκκίδα στ’ άπειρο. Μία μικρή τελεία. ΔΩΔΩΝΑΙΑ ΔΡΥΣ, ΦΘΕΓΓΟΜΕΝΗ ΦΗΓΟΣ... Κανείς δεν έμαθε ποτέ πως πήραμε φωτιά σφιχτά δεμένες σύγκορμα στο δέντρο του Διός. Στις ρίζες ως εγείραμε χαϊδεύοντας τα φύλλα μας κοίμιζε λικνίζοντας γλυκά ο ποταμός. Κρίμα δε θα ξυπνήσουμε ξανά ποτέ δε θα το πούμε τ’ όνειρο που μας έστειλε εκείνη τη νυχτιά. Σκιές βαριές, σ’ εσάς μιλάω μα μ’ ακούτε; Στεφάνια λέει πλέκαμε γελώντας ώρες πολλές στη χλόη παίζοντας καταμεσής στην πράσινη κοιλάδα ξάφνου αυτά μ’ αγκάθια γεμίσαν και μυτερές γίνηκαν των λόφων οι καμπύλες τ’ αηδόνια σωπάσαν οι πέτρες ματώσαν ψηλά στις ρεματιές κι’ εμείς φωνάζαμε να μάθουμε για ποιους θα’ν η θυσία. Στο ξέφωτο κλάμα μωρού κι’ ένα μονάχα αστέρι το’ λουζε μ’ απαλές αναλαμπές φωτίστηκαν όλα τα γύρω μέρη. Ήταν το ίδιο που οδήγησε όλους εκείνους θεοπρόπους, μάντεις, ιερείς κι’ ιερομάντεις μάγους, δοκιμαστές μετάλλων, αλχημιστές προφήτες, οδοιπόρους, ιεροεξεταστές... Ω Ύδωρ, Χάρμα, Φως Λευκοντυμένη Αυγή μας, Λαμπηδών δώσε το στίγμα Σου, φανέρωσέ μας το Μέγα Μυστικό! Τότε, ξεπήδησε η φλέβα του Χάους τ’ αδυσώπητου ξεχύθηκαν πάνω του να το κατασπαράξουν κι’ εμείς δε βρήκαμε ένα κεφάλι να στολίσουμε του Παιδιού διαμελίστηκε πριν προλάβει να μιλήσει κι’ ο λόγος Του αρπάχτηκε, πριν ακόμα προλάβει η Δρυς, τα φύλλα να θροϊσει. ΕΛΕΝΗ Η καθαρότητα τ’ ουρανού αντιφεγγίζει το πρόσωπό σου, Ελένη. Σιωπηλοί περιμένουμε το μεγάλο κύμα. Ήρθε· μας ρούφηξε με αδηφάγα ορμή· εγώ προσπάθησα να σε κρατήσω· σύρθηκες και τρίφτηκαν τα πετράδια του γιαλού στ’ απαλό σου δέρμα· δε μπόρεσες ν’ αντέξεις· στα χλωμά λιβάδια των ερώτων μας μου έμεινε μια τούφα* μια τούφα από τα φιδίσια σου μαλλιά που την κρατώ με προσμονή με νοσταλγία σ’ ένα συρτάρι κάθε που προβάλλει\μου αναστατώνεται το σύμπαν. Κάθε βράχο που συναντώ, κάθε καινούργια πατρίδα, ρωτώ για σένα. Για σένα Ελένη που δεν άντεξες κλεισμένη σ’ ένα μοναδικό παλάτι, μ’ ένα μοναδικό βασιλιά για εραστή. Ήθελες να σ’ αρπάξουν ήθελες ήθελες ν’ απογειωθείς προς τις ουράνιες σφαίρες, προβάλλοντας τα πολλαπλά σου είδωλα. Το είχα καταλάβει από τον τρόπο που πετούσες την μπάλα μικρή σαν ήσουν· κι’ έκανες δήθεν πως θα τη ρίξεις αλλού μα την έριχνες προς τις πηγές· εκεί, στη σκιερή σιγαλιά των σπηλαίων δεν άφηνα ούτε σταγόνα να πέσει κάτω στη γη υγρά μονοπάτια των δακρύων που χάραξαν με όνειρα τους τοίχους, τις πέτρες, τα βρύα μετά λουζόσουν λύνοντας την κορδέλλα απ’ τα μαλλιά εγώ έπεφτα παραληρώντας γι’ αυτή τη στυγνή αποκάλυψη που μου θάμπωνε τα μάτια. Χρόνια κλωθογυρίζω μέσα στις στάχτες σου Ελένη. Στάχτες που σκόρπισαν τα πετεινά τ’ ουρανού, τα όρνεα με μυτερά τα ράμφη, μη καταφέρνοντας να διασώσουν ούτε ένα από τα είδωλά σου. Ήσουν η αρπαγμένη και η άρπαγας ταυτόχρονα. ‘Ηπιες τόσο αίμα τόσο δάκρυ τόσος ποταμός, δε σού’φτασε να κλείσεις την αυθύπαρκτη πληγή της θεϊκής σποράς; Γυρίζω πάλι στα ίδια λιμάνια ρωτώ σε σταθμούς τους ανυποψίαστους ταξιδιώτες που νά’σαι αν θυμάσαι ένα βλέμμα ερωτικό ένα χνούδι που αμυδρά άγγιξες με την ελαφριά σου πατούσα αν θυμάσαι πόσους περιγέλασες πόσους εξαπάτησες πόσους καγχασμούς εξανέμισες προς τους πόθους όλων μας, όλων όσων σ’ αρπάζουμε νομίζοντας πως θα σε υποτάξουμε. Γελαστήκαμε όλοι, Ελένη. Κάθε φορά, για κάθε προσπάθεια στη θέση σου παρουσιαζόταν το αντίγραφο, η εικόνα, η ψεύτικη μνεία των χαδιών σου, μια Ελένη ολόιδια, μα όχι Εσύ. Κάθε νύχτα, μόλις προβάλλει το σκοτάδι που κρύβει και απαλύνει τις πληγές Σαν το λιοντάρι που βρυχάται από μακριά σε ψάχνω με το βλέμμα. Σ’ αναζητώ Ελένη στα λουλούδια που μάζευες σκυφτή για μένα τάχα και εγώ σου γράπωνα τον κατάλευκο λαιμό και τον γέμιζα γρατζουνιές με ό,τι έβρισκα· βάτα, αγκάθια, κάκτους, μικρές πέτρες. Εσύ καταματωμένη σερνόσουν λυσσασμένα να μου ανταποδώσεις το αίμα, να μου ξεπληρώσεις τη γνώση των κοινών μας μυστικών. Είκοσι χρόνια τώρα σε ρωτώ Ελένη που να πήγες που να χάθηκες στην ερημιά. ΕΛΠΗΝΩΡΑΣ Διαπέρασες Ελπήνωρα, με βέλη τα κορμιά μας τα χείλη η δίψα επλήγιαζε, εκεί στη μαύρη αμμουδιά. Αμμούδι από ασπάραχνους, ξεκοντισμένους κάκτους κι’ οι λάμιες καταβρόχθιζαν τα φίδια στα μαλλιά. Μας ξέβρασε η θάλασσα μακριά από τη φωλιά μας εκεί που ανέμελα μεθάγαμε σε κόρης αγκαλιά. Τώρα γαλάζιο μνήμα σκέπασε οπές στα σωθικά μας μας πότισε μ’ αλμύρα και δάκρυα γοερά. Κυψέλη αγριομέλισσες στην κρύπτη των ορνέων γίναμε αύτανδροι στην πρύμνη μιαν αυγή κολλώντας το σαγόνι μας σε μνήμες στιγμών ερωτικών κι’ ωραίων ξαναοπλιστήκαμε με βροντερή μα μάταιη βουή. Κλαγγή οπλών ακούσαμε· κι’ η πάλη μεσ’ στις λόχμες κράτησε ώρες, ανελέητα, βουβά αγέλη γρύπων φτερωτών έχωνε νύχια· βαθιά μεσ’ στων ματιών τις κόγχες εχάθη ο ήλιος από ένα δείκτη ρολογιού· και λάκισε γοργά. Μόλις ζύγωσε ο Αχέροντας, με τη βαριά φτερούγα δε σ’ είδαμε που γέλαγες απ’ τα άγρια νερά. Την ώρα εκείνη π’ ούρλιαζαν γλαρόπουλα στους βράχους κανένας δεν κατάλαβε πως Χάροντας και Θάνατος αντάλλαξαν ματιά. Μ’ ιδρώτα, μ’ αίμα, ταπεινούς, χαμηλωμένους βάτους κατάπινε μονάχους η έρημη ακρογιαλιά. ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ Στο ακρόπρωρο βγαίνω αργά κάθε βράδυ όταν πάνε για ύπνο κι’ έχουν γίνει ρημάδι η μαυρίλα του νόστου ρυμουλκεί το σκοτάδι που θολό ξεχειλίζει και αφήνει σημάδι στων δαχτύλων την άκρη, παγωμένα στο χάδι ενός σκύλου κοντά μου που στο σάκο μου θάβει μια μπαλίτσα ’πο άστρα να φωτίζει δεν παύει ένα χνάρι της μνήμης να το φτιάξει υφάδι μα η αλμύρα που όλα τα πράγματα σκάβει δεν αφήνει ζιζάνια· μην πνιγεί το καράβι. Ξενιτειά Συχνά τους έβλεπες, σκυφτοί να γέρνουν μπρος στους πάγκους πόσην αλμύρα κουβαλεί στην πλάτη ένας ιδρώτας ποτάμι που παρέσυρε πληθώρα τα παιδιά του σκορπίσανε στο ξάγναντο στου κόσμου χίλια μέρη ο νόστος φωτεινή γραμμή που αδιόρατη φαρδαίνει ορθοστητοί ανακάθονται, μην τους ξεσυνερίζεις με τρέμουλο όπως κρατούν παλιές φωτογραφίες μια αυλή, μια λεύκα, μιαν ελιά, το πεύκο, το πηγάδι γλυκομυρίζουν γιασεμιά, γεράνια και γαζίες πέρα το νυχτολούλουδο το μαρτυράει του γρύλου του τζιτζικιού που απόθεσε τη στάχτη στα μαλλιά τους έκλεισε απ’ ώρα το μικρό, στενούλι καφενείο κι’ απ’ την πλατεία φύγανε – έτσι’ δαν στα όνειρά τους. ΑΣΗΜΙΝΑ ΧΑΣΑΝΔΡΑ Η ΡΑΧΗ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ Η νύχτα ξυπνάει και αναρωτιέται πάντα για το κάθε Τέλος εποχής, μια και η δική σου κλωνοποίηση είναι θέμα χρόνου, διαψεύδεις και αυταπατάσαι ωστόσο —σα να μην υπάρχεις! Μεθάς και μαθαίνεις να μετράς τους φόβους σου ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, αν και το διακρίνεις πια αμυδρά —φεύγεις φευ.. - Που ήσουν αγάπη μου χτες; - Μάθαινα την πατριδογνωσία του χάρτη σου αν και χρόνια τώρα κρατάς φυλαγμένο το παλτό του Αρταξέρξη και το νυφικό της Διοτίμας — εσύ σε μιαν άλλη εποχή καθιστάς ορατό το σημαίνον και αόρατη την πραγματικότητα.. - Τι να πιστέψω; ΜΕΣΟΝΥΧΤΙΟ ΤΟΥ ΚΗΠΟΥ Και εάν κοιτούν οι στρόφιγγες το βλέμμα σου αλήθεια σαν να μην είναι Παντού κρατά η μνήμη μια συστολή μέσα και έξω από αυτό Παραπαίουν τα χέρια σε μια μικρή χειρονομία σαν να μην είναι και αυτό Στο τέλος γιατί τέλος δεν υπάρχει ξυπνάς! Μαθαίνεις να μετράς τους φόβους σου και δεν είναι τίποτε Απλά η νύκτα είναι πιο μεγάλη από πριν και δεν μοιάζει τίποτε μ' αυτό Βρέχει φωνήεντα και λογάριθμους εφηβικά ημερολόγια και μια μικρή ιστορία Σαν να μην φτάνει αυτό το Λονδίνο είναι παροντικό μέλλον Μοιάζεις να πιστεύεις τις Μούσες των παιδικών σου χρόνων και Με την ηλικία των ημερών μπλαβίζει το τοπίο Κρύβεις την ιστορία σου και καταστρέφεις τα δάκρυα Γιατί ανοίγεις ένα θηρίο να σε κατασπαράξει εντός του Τείχους του Βερολίνου Δεν είναι τίποτε, άλλη μία ιστορία του φέγγους σου μες στο ηλιακό φως Και τρως με την ίδια μανία τα δάχτυλα σου όταν γράφεις ένα ποίημα για την νύκτα σου ΤΟ ΕΤΕΡΟΘΑΛΕΣ (εκ του πλησίον) Για τον μικρό Ανδρέα Εμπειρίκο... Για να γινόμαστε ακριβείς με τα ερεθίσματα μιας πραγματικής ζωής στην σύγχρονη ελληνική ποίηση είναι και η τάση της παγκοσμιοποίησης στην έκδοση νέων ελληνικών ποιητικών συνθέσεων που θα έπρεπε να ενδιαφέρουν και τον Ιάπωνα ποιητή όπως και την αγγλοσαξωνική κουλτούρα και δη το μεταποιημένο αμερικάνικο όνειρο της Ιταλίδας συγγραφέας παιδικών παραμυθιών, άκρως ποιητικών και γνωστής πια ως Madonna–εννοώντας καταρχήν την κατανόηση της προσωπικής ταυτότητας του κάθε ποιητικού σώματος- στα νερά των βραδυφλεγών ερώτων ενίοτε και της ρίζας του DNA του καθενός. Η σημερινή κατάσταση στην Ποιητική Τέχνη είναι αρκούντως φιλόξενη στο αναγνωστικό κοινό με μόνη προϋπόθεση αναλύσεων τού μόνο γνωστικού αντικειμένου για τη λεγόμενη «γενιά του υπερκειμένου» ή αλλιώς «…γενιά τους χάους» που διάκειται από τη γένεση της φαινομενολογίας του χωρισμού και της απώλειας. Η ταυτότητα είναι προσωπική υπόθεση διαχείρισης των λέξεων, φθογγικών συνόλων, προτάσεων, συντακτικής δομής και καθόλα εναίσθησης της συγκίνησης που εμπεριέχει ο κυμάτων ρυθμός και ο κάθε στίχος, για να πάμε πάλι ξανά από την αρχή. Στην παιδική ηλικία που ορίζει ένα μεταμοντέρνο μοτίβο έναρξης γνωριμίας με τον Κόσμο και την πρώτη επαφή με αυτό που λέμε «νοούμενον» και «νοητό». Ο άνθρωπος-ποιητής που γεννιέται αδιάκοπα μέσα στις λέξεις, αναγνωρίζει ότι η ονομαζόμενη γνωριμία με την εσωτερική του φωνή είναι πολύ σημαντική όπως ένα παιδί απέναντί σου όπου δεν ομιλεί παρά έχει ένα τεράστιο ερωτηματικό στο βλέμμα. Αυτό είναι, ο ποιητής και το ερωτηματικό που πρέπει να έχει με την ζωή που τον περιβάλλει όντας ένα άκρως πολιτικό όν. Η γνώση της γραφής και της ανάγνωσης είναι προσωπική υπόθεση και της Τέχνης και της Επιστήμης, οσονούπω. Θα μπορούσε να σταματήσει η εξέλιξη της ποιητικής γραφής; Μετά την δεκαετία του ’90 άρχισε ουσιαστικά ο καταιγισμός ποιητικών βιβλίων από όλους τους εκδοτικούς οίκους σύγχρονων ποιητών και δη τη δεκαετία 2000-10 αρκούντως διαμορφώνεται η σύγχρονη ποίηση της Ελλάδας. Πώς αλλιώς; Μια χώρα με την ποιητική εμβρίθεια σε κάθε βλέμμα και τον τρόπο να συγκινεί με τις νέες δομές του διαδικτύου. Εύκολο να κατανοηθεί! Το λεγόμενο «υπερκείμενο» φαίνεται να δίνει και να παίρνει σε σημασιολογική ενότητα στην στίξη και στο πώς κινείται ο ανθρώπινος οργανισμός στο Σύμπαν, έτσι και οι λέξεις. Διαχέονται όπως τα αιμοσφαίρια, αυτόματα, στο κυκλοφορικό σύστημα του Ανθρώπου. [παραλλαγή] 2. Μοιάζει να ερχόμαστε ολοένα αντίθετοι με τις απώλειες μας και τα φαινόμενα μας κακοποιούν. Θέλω να πω ότι η αισθητική της ωραιότητας γίνεται σπάνιο πλάσμα που περιφέρεται επαρκώς στο Σύμπαν ενός δωματίου και μιας εν γένει ποιητικής μονάδας στη σκέψη. Ξέρω, όσα θυμάμαι να γίνονται ακριβώς φλεγόμενα ύδατα και όχι, πια. Κάπου χάνονται και τα γράμματα χειρόγραφα με μπλε βαθυκύανο μελάνη, ανάγλυφες λέξεις και δάκρυα η «ομολογία» και η μονόπετρη γραμματοσειρά –χειρόγραφη απαίτηση. Αλλά, δεν μπορεί να είναι μόνον, έτσι. Τα <πάντα ομολογούν> και τα γονίδια εξασκούν την μαγεία στην Ποιητική Τέχνη, λες και γεννήθηκε ένα μέλλον. Ας το σκεφτούμε, <φανταστούμε> λιγάκι όπως τα πάντα κυοφορούνται χρονικά με την δια ζώσης επικοινωνίας μελέτη. Ναι, ομιλούμε και φτάνει απλώς να κοιταχτούμε στον Καθρέπτη. Το «Μονόγραμμα» και η μεταλλαγή της φωνής, της ίδιας φωνής, ένρινη οσονούπω. Το θαύμα μας κυνηγάει ερήμην και στο σκοτάδι ενός θαλάμου νοσοκομείου, μ’ έναν άνδρα γυρισμένο προς το Παράθυρο και ποτέ προς την πόρτα, τα σεντόνια και το καλοκαίρι που μόλις μπαίνει Άνοιξη του ’93, ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, που μόλις έχει ανέβει από την μονάδα Εντατικής θεραπείας του Ευαγγελισμού στο 1007. Είναι η Ποίηση που μας καταδιώκει ερήμην. Με το βιβλίο «Εκ του πλησίον» καταλήγω «είναι διγαμία να αγαπάς και να ονειρεύεσαι». Ακόμη, και αν το Παν είναι η πρώτη γνωριμία με την Αλήθεια και τον πατέρα Ποιητή! […] [Γράφτηκε πριν 2 χρόνια εις μνήμη του Οδυσσέα Ελύτη, και δόθηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ εις άλλη μορφή.Η τελική αυτή μορφή, αφιερώνεται στον πατέρα μου...] ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΖΑΜΠΑΣΗΣ [Ένα πελώριο κύμα εσωτερικεύεται] Ένα πελώριο κύμα εσωτερικεύεται από την πόρτα του ανακτόρου Καθώς παλεύει με το ξύλο αποκτά νύχια Ασυνείδητα και χωρίς καμιά πράξη κλέβει το σκοπό του άνακτα Η μυστηριώδης ακτή που κατακτήθηκε έχει ξεμακρύνει και μέσα στο αιματοκύλισμα της υπαγορεύεται αποκλείστηκα και μόνο από τη θύμηση μια θεϊκή τριάδα αλλιώτικη που χασομερά κι όμως δυναστεύει Πολλές φορές τα πλοία είναι η αιτία της θάλασσας και ο αφρός της πορείας τους προκαλεί το παρελθόν σαν να ‘ταν απλά μια μάσκα Το νερό είναι ο ύπνος των ζωυφίων που πηδούν στα κύματα κι αφήνουν τη σκουριά τους σαν απαρχαιωμένα όνειρα Μα τα υπόκωφα μάτια τους μένουν πάντα ανοιχτά για να προσελκύσουν τον υποθαλάσσιο κόσμο να γεμίσει τα κενά ανάμεσα στα δόντια τους [Μάτια ραμμένα] Μάτια ραμμένα πλανώνται στον αέρα και κλειδωμένα απογεύματα μιλούν αγορεύουν σε υπόγεια όταν πονέσουν αρκετά βρίσκουν τον τρόπο και απαγγέλλουν τα τραύματα των άκρων τους Με μελαγχολική, μελωδική φωνή στέλνουν τις ικεσίες τους στο μέτωπο ενός πολέμου, μιας μύγας Οι γυναίκες που τις παραλαμβάνουν είναι απλοί αγγελιοφόροι και δεν υπήρξαν ποτέ παιδιά Σε μια υποδιαίρεση της σιωπής μάθανε μονάχα να τραυλίζουν τα χρώματα ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ: Η ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟΡΙΑ Τι θέλει άραγε τόση ώρα να μας πει η μπουκαμβίλια; Μήπως ότι απ’ τον πόθο μας λείπει η σοφή μουσική; Κανείς δεν την προσέχει· μήπως θέλει να μας πει ότι ο καιρός θ’ αλλάξει απότομα θα’ ρθει βροχή πολλή, χαλάζι να μας τελειώσει από τη μια στιγμή στην άλλη μέσα στις λέξεις της νοθείας, της ατιμίας, του κακού θεάτρου; ΑΣ ΠΟΥΜΕ, ΘΑΛΕΡΟ Σιωπηλές, καθησυχαστικές αυτές οι θημωνιές μέσα στο πρωινό φως δεξιά, στο βάθος το μισοκαμμένο δάσος- έτσι ένα θάμπωμα, κάποτε ένα χρεμέτισμα να θυμίζει κάτι σαν είδηση, ισχυρίζονται οι ντόπιοι, από τον κάτω κόσμο. Πέντ’ έξι γυναίκες φτάνουν ως εδώ, κάθε μέρα σχεδόν, την ίδια ώρα, άτυχες κι ολομόναχες πάνω σ’ αυτό τ’ αστέρι κάνουν πως δεν το ξέρουν και δεν πενθούν μόνο μιλάνε πέτρες. ΜΑΤΙΑ ΔΟΚΑΝΟ Με το υπέροχο κεφάλι της, καύχημα της ημέρας πάνω μας το βλέμμα της καρφώνει η τσίχλα στο κέντρο του κήπου ψάχνει να μάθει εχθρούς, σφαίρες να προσέχει ανεπίδεκτη φθοράς θα γεννάει πάντα τ΄ αυγά της ως το τέλος του κόσμου με τη γνώση και το πείσμα της πρώιμης άνοιξης. ΟΡΝΙΘΕΣ Δώσε στα πετεινά κάτι να φάνε το χιόνι έχει σκεπάσει για τα καλά αποβραδίς όλη τη Βοιωτία ό, τι σού βρίσκεται δώσε, τα λίγα που περίσσεψαν από το μεσημεριάτικο τραπέζι, ψίχουλα, ιστορίες από την παιδική ηλικία, δώσε κυρίως ζωγραφική να τα κρατήσεις έστω για λίγο εδώ, στο πλάι σου μέσα σ’ αυτόν τον πίνακα μήπως και ζωντανέψεις και ξυπνήσεις κι εσύ μέσα στο όνειρο του Ενός. ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ Ανήκει βέβαια περισσότερο στο σύμπαν παρά σ’ αυτό το φύλλο του τυπωμένου χαρτιού, του ήδη μισοξεχασμένου· κι όμως το έχουμε θελήσει τόσο πολύ το έχουμε ονειρευτεί καταδικό μας, αλλά εκείνο ξέρει πώς να κρατάει το κεφάλι του ψηλά πώς να παραμένει απλησίαστο, παντοτινά ξένο το αηδόνι. ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ Είναι το επιστέγασμα: πού αλλού θα βρεις τέτοια καλή ερημιά; Τέτοια ποιότητα φωτός; Ακόμα και οι εξόριστοι νομίζουν ότι ζουν τελικά σε χώρα υπέροχη, στη φαντασία των πουλιών ή ακόμα και στην ίδια τους την πατρίδα, όταν ήταν παιδιά κι έτρεχαν από το πρωί ως το βράδυ στους δρόμους και στις πλατείες- τόση ερημιά που λες «ελευθερία» τόσο φως, που δεν φοβάσαι τα δηλητήρια ή ακόμα και τον ίδιο τον θάνατο, λένε οι παλαιότεροι εδώ. Χωρίς κανένα απολύτως παρελθόν, πάντα μέλλων ο ήλιος του μοναχικού, γι’ αυτό κι η δύναμή του να μην σκέφτεται πια τους άλλους του φτάνει να βλέπει στα μάτια των λίγων ζώων που τον πλησιάζουν τον εαυτό του, δηλαδή τον ίδιο τον Θεό σαν χάρισμα. ΑΙΘΗΡ Κάθε φύλλο που τρέμει, που πέφτει στο δάσος του Πηλίου είναι άραγε μια υπόμνηση; Μια πρόοδος, μια αναφορά; Πώς μπορεί να μείνει κανείς σιωπηλός εδώ; Κι εσύ μόνο να μη θέλεις να μου απαντήσεις που ξέρεις, που ζεις κάθε μέρα την αλήθεια των δέντρων· σε ποιον άλλον να εμπιστευτώ παρά σε σένα λοιπόν, άνεμε, αυτές τις αράδες; ΣΥΝΕΠΕΙΑ Τα περιμένει, τ’ αγαπά όλα τα κύματα ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά όλα τα τεχνάσματά τους πάντα έτοιμος να διαβάσει τον κόσμο γύρω του ακόμα και στο μάτι της φουρτούνας έχει πετάξει δεν παίζει, δεν κρύβεται στους θάμνους της κουφοξυλιάς προτιμά να ελέγχει το πέλαγος· δεν έχει ανάγκη από κανέναν ύμνο, από επιτύμβιες υποκρισίες ή δόξα πρόσκαιρη δεν έχει φίλους, αλλά γνωρίζει τιμή και μάχη μπορεί μάλιστα να πείσει όλους ανεξαιρέτως τους φιλοσόφους ότι είναι η μορφή της απόλυτης θέλησης· γράφω για έναν ώριμο ψαραετό της Λήμνου κι έχω ακόμα πολλά να πω γι’ αυτόν. ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ ΚΙΣΣΟΥ Ο λιθοξόος έμεινε άναυδος, η πολύτιμη πέτρα του πρασίνισε μέσα σε μια νύχτα έβγαλε κλαδιά και ρίζες άπλωσε παντού το στούντιο έγινε λόχμη, γέμισε μυστικά τα τρία τέταρτα του ανδριάντα που σκάλιζε εδώ και μήνες χάθηκαν μέσα στα πυκνά φυλλώματα, ό, τι απέμεινε έγινε κισσός, που ανεβαίνει τώρα και πλέκεται γύρω από τον ίδιο όχι για να τον πνίξει, αλλά για να τον κάνει αθάνατο. ΛΥΚΟΦΩΣ «Άσε με να τον δω, να μάθω καλά την κάθε στιγμή να απομνημονεύσω τώρα που μπορώ και διαβάζω ακόμη την κάθε λεπτομέρεια· είναι η τελευταία φορά που δύει μέσα στο βλέμμα σου, ένας ήλιος τόσος δα πνίγεται στην κόρη των ματιών σου- αυτή η νύχτα που έρχεται, το ξέρουμε ήδη πολύ καλά, είναι το πεπρωμένο, δεν θα έχει τέλος πια το σκοτάδι η πορφύρα που απλώνεται τώρα στον ουρανό, δες, είναι ένα κομμάτι της ψυχής μας, τα σύννεφα, το πλούσιο ανάκλιντρο, το περιβόλι της σοφίας, όλα τα άλλα που περισσεύουν ωρίμασαν κιόλας σε αρχαιότητα.» Η φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Έκλεισε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή της· Είχε αργήσει, έπρεπε οπωσδήποτε να κατέβει για λίγο έστω στην προσωπική της κόλαση. ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΝ Κράτησε λίγο ακόμη την ανάσα το κάθε δευτερόλεπτο μετράει περιπέτειες μην πεις για την ώρα τίποτε άλλο ανεβαίνω από τα σπλάχνα σου, τα σπλάχνα του παντός, τυφλός, σοφός κι αγράμματος υπόσχομαι όμως να γίνω ο πιστότερος φύλακας του στήθους σου. ΟΙΚΟΣΙΤΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΑ Θέλει να την σπάσει, την τσιμπάει ασταμάτητα με μανία όλη μέρα τη λεπτή αλυσίδα, κρατάει δεμένο το αριστερό της πόδι στο κάγκελο του μπαλκονιού ματώνει, κλαίει με το παράπονο του μωρού ενός πρόσφυγα όλοι σαν κουφοί γύρω της· ενάμιση μέτρο η ελευθερία που αρμόζει στη μάϊνα του γείτονα, όσο δηλαδή το μήκος του κελιού ενός ερημίτη στο Θιβέτ, που πιστεύει ακράδαντα ότι πλησιάζει επιτέλους η σειρά του να γίνει κι αυτός Βούδας. ΜΑΡΤΥΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ 1. Α, ναι τους θυμάται, θα τους συλλαβίσει πάλι τους παλαιούς, τους έξοχους στίχους: «Δεν είναι χόρτο ταπεινό, χαμόδεντρο δεν είναι ∙ Βρύσες απλώνει τα κλαδιά το δέντρο στον αέρα» κι ύστερα θα συνεχίσει προσπαθεί να συρθεί έστω λίγα μέτρα ακόμη κι ας του πονούν τα γόνατα κι ας τον βαραίνει ο κόσμος χωρίς καμιά πηγή καθαρή ο άθλιος τόπος η πορεία πεπρωμένη στο σκοτεινό του θέρος. 2. Τι θέμα κι αυτό στη μανιασμένη άκρη του τετραδίου με τις ζωγραφιές, τους θαμώνες του ασύλου τα σπασμένα απογεύματα, τις ματαιωμένες Κυριακές των υακίνθων ο παππούς με την άνοια έκατσε πρωί πρωί και τραγούδησε κάτω από τη νεραντζιά: «Βόηθα, Θεά, το τρυφερό κλωνάρι μόνο να΄ χω ∙ Σε γκρεμό κρέμουμαι βαθύ, κι αυτό βαστώ μονάχο» νομίζει ότι έχει κοιμηθεί πολύ, αλλά τρεις μέρες και τρεις νύχτες περπατάει στο θάνατο και σφυρίζει κλέφτικα. 3. Λουλούδια στο βάζο, ανάμεικτα, πάντα όμως φρέσκα και πολυφωνικά, τ΄ αλλάζει σχεδόν μέρα παρά μέρα τον βλέπουν από το μισάνοιχτο παράθυρο, την πόρτα που ξεχνάει να κλείσει κι αυτός ούτε που νοιάζεται για ειρωνείες και κρύο πού τα βρίσκει τόσα λεφτά μια σύνταξη κι αυτή δεν φτάνει «Τριαντάφυλλά ΄ναι θεϊκά στην κόλαση πεσμένα» μουρμουρίζει πότε πότε και μετά σα να τρυπάει λίγο λίγο τον τοίχο να βρει ένα πέρασμα, μιαν άκρη στα νοήματα κάποιοι λένε ότι είναι φάντασμα ο αρχαίος ένοικος γι΄ αυτό δεν θέλουν να τον ξέρουν ούτε να τον θυμούνται καθώς του λένε «καλημέρα»-«καληνύχτα». 4. Ήταν ήδη πολύ αργά, άφησε τη μικρή πόρνη από την Μπουρκίνα Φάσο να κοιμηθεί και βγήκε στον καθαρό αέρα της διάρκειας που είναι η μεγάλη φυτεία του καφέ. Είχε μάθει καλά το μάθημά του: «Αρκετά: προς το παρόν, η πίστη στο σώμα παραμένει ισχυρότερη από την πίστη στο πνεύμα ∙ και όποιος θελήσει να την υπονομεύσει θα υπονομεύσει ολοκληρωτικά μαζί με αυτήν- και την πίστη στην αυθεντία του πνεύματος!» Είχαν ξεκαθαρίσει μέσα του οι έννοιες επιτέλους ένοιωθε ακμαίος ούτε η σύφιλη ούτε το AIDS θα τολμούσαν να τον αγγίξουν τα έβλεπε πια όλα αυτά από το ύψος των περιστάσεων. ΔΙΑΙΡΕΣΗ Μόλις που χωράνε, το ένα δίπλα στο άλλο, δύο γράμματα απλά, κεφαλαία, δώρο φίλου που τώρα πια έχει χαθεί μέσα στους ίσκιους «Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, ένα φυλαχτό, κάτι που να σε προστατεύει από την τρέλα της ανωνυμίας», είπε, δίνοντάς μου το σφραγιδάκι από νεφρίτη. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω σήμερα τα δύο αρχικά: G V και δεν ξέρω τι σημαίνουν ποιο πρόσωπο, άντρα ή γυναίκα, ν’ ανακαλούν ίσως να είμαι ήδη κι εγώ ο ίδιος ένας ίσκιος που μπαινοβγαίνει στις πόρτες αυτής της αβέβαιης αυγής μπορεί να με λέγανε κι εμένα κάπως δεν ξέρω πώς και τι. ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ «Η αίσθηση του παντός, η επινόηση της αίσθησης του παντός· καλά είναι κι έτσι αυτή τη νύχτα κάτω από τ΄ αστέρια χωρίς φεγγάρι ν’ αρχίζουμε να πιστεύουμε κι εμείς ότι είμαστε ή ότι μπορούμε να γίνουμε άνθρωποι» αναλογίστηκαν ξαφνικά την ίδια ακριβώς στιγμή δύο εντελώς ανόμοια όντα. ΑΦΑΙΡΕΣΗ Ζούμε μέσα στο κουκούλι που μας επιφυλάσσει κάθε φορά η τύχη πότε αυτάρκεις πότε όχι πάντως ριψοκίνδυνοι και αμελείς· ως πότε όμως θα μας κρατάει με ασφάλεια πάνω από το χάος, η βασκανία των εποχών; Έρχονται ζώα να φάνε ό, τι βρουν εδώ, μικρά και μεγάλα ζώα· δεν υπάρχει δυστυχώς κανένα δίχτυ θεών να μας πιάσει από κάτω, όταν θα έρθει η ώρα μας περιμένει μονάχα το ξερό χορτάρι και μαύρα βράχια μυτερά, οι συμπληγάδες· κι έρχονται συνέχεια τα ζώα όλο και περισσότερα κάθε φορά όλο και πιο πεινασμένα, ζώα περίεργα κάτω από το δέντρο του κόσμου, το ένα και μοναδικό μέσα στην τρέλα των αλλαγών. Ζούμε μέσα σ’ ένα υγρό παγωμένο ποίημα, με σπασμένο κέλυφος, είχα προλάβει να δω κάποτε. ΠΡΟΣΘΕΣΗ Πληγωμένο, διαβρωμένο από το κρύο σχεδόν ετοιμόρροπο, στέκεται ακόμη στα πόδια του· ζούμε μέσα του, μαζί με όσα μας συνέχουν, πότε επηρμένοι κι αφελείς πάντως ματαιόδοξοι, είμαστε όλοι εμείς το μισοτελειωμένο ποίημα ενός αγνώστου. Μας ονειρεύτηκε στην άκρη μιας λίμνης κι όταν μπόρεσε το πρωί να ξυπνήσει, είπε «Ήταν η νύχτα Ευρασία.» Σημείωση: απ’ τον πόθο μας λείπει η σοφή μουσική: απηχεί το «La musique savante manque à notre désir» (Ιδέτε Arthur Rimbaud, Εκλάμψεις, μετάφραση: Στρατής Πασχάλης, εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2008.). Οι δεκαπεντασύλλαβοι με τα πλάγια στοιχεία στο «Μαρτυρολόγιο της διπλανής πόρτας» ανήκουν βεβαίως στη σολωμική παρακαταθήκη. Στο ίδιο ποίημα, τμήμα 4, το κείμενο με τα πλάγια στοιχεία προέρχεται από Τα τελευταία σημειωματάρια του Φρίντριχ Νίτσε (επιμέλεια: Rüdiger Bittner, μετάφραση: Γιώργος Καράμπελας, εκδόσεις «Κέδρος», 2007). ΕΜΠΕΙΡΙΑ Δεν τις πήρε κανείς στα σοβαρά Όσο κι αν τις πιέζει ο χρόνος Εκείνες ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν Η μια μετά την άλλη πολλαπλασιάζουν Tο μήνυμα με συνέπεια και σπάνια χάρη Διορθώνουν αποστάσεις και εικόνες Στοιβάζουν συνεχώς υγρή σοφία Εφήμερες αιωνόβιες εφήμερες Έλα κοντά μου, κοίτα ξανά Οι νιφάδες του πρώιμου χιονιού Βιάζονται να αφήσουν πάνω Στα μαύρα κλαδιά το επισκεπτήριό τους Λίγο προτού λιώσουν είναι αποφασισμένες Να γράψουν τη μόνη λέξη Που έμαθαν σωστά στον ουρανό: πλή-ρω-μα πλήρωμα Ούτε που τις υποψιάζονται οι πολλοί Είναι όλες τους όμως σταθερά εκεί Όσο κι αν τις πιέζει ο χρόνος επιμένουν Έχουν βαλθεί να μάς ορθογραφήσουν. ΕΥΑ ΜΥΛΩΝΑ ΕΝΑ ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ Πήρα χθες ένα υπεραστικό τηλεφώνημα από μιαν άγνωστη μου Ήπειρο. Οι φράσεις που ανταλλάξαμε με τον συνομιλητή μου ήταν κομμένες, αν και ακούγονταν καθαρά. Η φωνή ήταν ζεστή και πλούσια, πολύ οικεία αν και άγνωστη, ξεχυνόταν από το ακουστικό σαν καφτός καφές που σου δίνουν να πιεις όταν χιονίζει και έχεις ξεχάσει το παλτό σου. Θάταν ένας παλιός φίλος που μούλεγε γνωστά αστεία από την εποχή του σχολείου. Ένας φίλος που είχαμε κάποτε συναντηθεί σε μια πλατεία που γινόταν κάποιο πανηγύρι, κι εκεί στριφογύρισαν τόσοι άνεμοι, αναβόσβησαν τόσα φώτα, έσκασαν τόσα βεγγαλικά, που μέσα στο χάος χαθήκαμε, και με ξέχασε και τον ξέχασα. Όμως, σαν τσαλακωμένο χαρτάκι χαμένο από αιώνες, ξεχασμένο στην τσέπη κάποιου παλτού που δεν φοράμε πια, και που δίχως λόγο κρέμεται σε μια γωνιά της ντουλάπας, έμεινε και η εικόνα του ή κάτι άλλο σαν αντανάκλαση, σφηνωμένη γερά σε μια γωνιά του μυαλού μου. Ένα χιλιοτσαλακωμένο χαρτάκι. Αυτό το πανηγύρι, αυτή η πλατεία, μου είχε ρουφήξει όλο μου το αίμα. Κάθε στιγμή σ’ εκείνο το παρελθόν, ήταν τόσο φονικά έντονη, τέτοιος καταλύτης, που μετά την μοναδική γιορτή, έπεσα αναίσθητη για χρόνια, και μέχρι χθες ήμουνα ήσυχη μέχρι που με τράνταξε το υπεραστικό τηλεφώνημα. Οι εικόνες και τα γέλια από το παρελθόν, πετούσαν γύρω στο δωμάτιο, αλαφιασμένα έντομα. Ο πετροπόλεμος, τα μαθήματα και ένα άρωμα σκίνου, ξεχύνονταν από τη συσκευή του τηλεφώνου. Αλλά μόλις κατέβασα το ακουστικό, ο αέρας σιγά-σιγά ελαττώθηκε και η αναπνοή μου έγινε δύσκολη. Το τηλέφωνο τελικά ήταν μια συσκευή οξυγόνου. Θ. Π. ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ [Τρία Ποιήματα] Προπατορικό αμάρτημα Άλλη μια μέρα Παραπάνω Απ’ το μερίδιο μου. Γιατί διαμαρτύρομαι. Τριάντα τρία έτη συναπτά Καπνίζοντας χωρίς καρκίνο Ούτε καμία κύρωση. Κίρρωση φερ’ ειπείν Που καθ’ υποτροπήν Κι αμετανόητα πίνω. Γιατί διαμαρτύρομαι. Ή μήπως δεν τρώω σαν έλληνας Δεν τρώγομαι σαν ελλαδίτης (Που ομοιοκαταληκτεί μ’ αλήτης) Με κάθε ελληναρά. Με διαβεβαιώνουν άλλωστε Ότι ανήκω μεν στη Δύση... Αλλά...Γιατί διαμαρτύρομαι. Μήπως και πριν να δύσει Ο ερωτικός μου βίος Όλως αιφνιδίως Δεν ήλθαν εξ ανατολών τα βέλη Πολύ θέλει Να γίνει τόνειρο, απτή πραγματικότης Γάμπες λευκές. Στο άγγιγμα τους Στη σκοτεινή συνέχεια τους Κι ο Αδάμ θα γινότανε προδότης. Θ’ αναπαρθενευότανε κι η Εύα. Κι εγώ που σάπιο μύρισα ήδη Μήλο και ψόφιο φίδι Δαγκώνομαι και χύνω Το δηλητήριο μου σαν μυρωδικό. Παραμιλώντας κυριολεκτώ. Μεταστάσεις Πάνε ανάποδα οι καρκίνοι Να οργώσουν τους ανθρώπους. Γιατί πάνε πρώτοι εκείνοι Και τους σπέρνουν όπου κι όπου. Σάμπως δεν θα τους θερίσουν. Τρων και πίνουν Τον πλανήτη φοβερίζουν. Λένε πως θα πολεμήσουν Να τον σώσουνε απ’ ό,τι Θα σωθεί, αν εξοντωθούνε πρώτοι. Επαναντιπαροχή Φύγαν από το σπίτι τους, παραμονή Της κατεδάφισης του, αφού φυγάδευσαν Πρώτα τα πράγματα τους Μαζί με τις φωτογραφίες τους κι αυτές Των πεθαμένων τους, ανάμεσά τους. Μετά αδειάσαν το οικόπεδο (για λίγο) Ώσπου (για πάντα) και τα χώματα να φύγουν. Επτά φορές το ξαναγέμισαν, με ξένα. Από τη γέμιση πήραν τα περισσότερα Αλλά και τίποτα συγκεκριμένα. Καθώς οι νέοι ένοικοι, σαν εξωγήινοι Και οι παλιοί οικοπεδούχοι φωτογραφήθηκαν Στην επταόροφη οικοδομή Πριν κληρονομηθούνε επί επαναντιπαροχή. ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΟΥΡΑΚΗΣ 7 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΤΟ ΑΙΜΑ Όσα μέσα μου κοιμήθηκαν τώρα πονούν ξυπνούν με την ανάγκη στο αίμα να φωνάξουν πιο κάτω, σπίτια αραχνιασμένα με ξεντύνουν αφήνουν ένα νανούρισμα πάνω στα στρωμένα κρεβάτια κι όλα τριγύρω βουβά όλα τριγύρω ντυμένα ένα κόκκινο χρώμα σα χώμα π’ αφήνουν πίσω τους δυο σύννεφα ματωμένα 09. IX. 2008 ΖΗΣΑΜΕ ΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ ΜΙΣΘΙΟΥΣ Ζήσαμε σε χρόνους μίσθιους γυρεύουμε τώρα να μικρύνουμε τις αποστάσεις μα έχουν ερημώσει οι διάδρομοι του σπιτιού θρυμματίζει η σκόνη τα έπιπλα των δωματίων δεν κάνει αντίλαλο η φωνή για τούτο μη με ρωτήσεις γιατί απομένει πάντα ένα παράπονο πάνω στα χείλη. 23. IX. 2008 ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Στο πεδίο ασκήσεων όλα ταγμένα ορθά. Τα όπλα, οι χειροβομβίδες, οι σφαίρες. Στρατιώτες παραταγμένοι αφ’ ενός ζυγού. Αφ’ ενός ονείρου. Πολυβολούν εκ του γονυπετώς, εκ του ορθίως. Όνειρα, υποσχέσεις. Αγάπες. Δύο ηλιόσποροι στην τσέπη από την βραδινή σκοπιά βαθύτερα η ερημιά. Πόδι δεκαεννιάχρονου παιδιού που γέρασε σε μια νύχτα. Κουτσαίνει με τον καιρό. Σκοντάφτει στο «μάλιστα» και το «διατάξτε». Σκοντάφτει. Αγάπες. Σα νυχτωμένες όσες δεν τόλμησαν ν’ ακολουθήσουν. Στοιχειώνουν βήματα. Απέμειναν χαρακιές στο κοντάκιο του όπλου. Από χέρι σε χέρι τα όπλα. Από χέρι σε χέρι οι αγάπες. Ένα μετάλλιο κι έπειτα άλλο ένα. Όλη η σιωπή μαζεμένη σ’ ένα φύλλο τιμητικής αδείας απουσίας σ’ ένα δεκαήμερο φύλλο πορείας. Παραμεθόριος. Ανάχωμα κι ο Μουεζίνης να προσεύχεται στον Αλλάχ. Ανακωχή. Κ’ οι αγάπες ένα ταξίδι που ξεχάσθηκε σ’ ένα δωμάτιο κλειδωμένο σε μιαν υπόσχεση επιστροφής. 22. Χ. 2008 ΦΟΒΑΜΑΙ, ΛΕΣ Φοβάμαι κι έχω κρύψει σ’ ένα βιβλίο παλιό το γαλήνιο πρόσωπο μου να το θυμάμαι. Ποια βήματα μοιάζουν οικεία όταν έχεις γεννηθεί στο διπλανό κρεβάτι με τη μοναξιά; Ενώνω τα γόνατά μου με το πρόσωπο κάθε που ξαπλώνω. Εκείνο το παράξενο που κυοφορώ με πονάει. Το κάνουν να με πονάει. Το χέρι το ξένο που μπαίνει μέσα στην ψυχή, που απλώνεται πάνω στο σώμα μα το κυριότερο που δεν καταλαβαίνει. Αφήνει μια γραμμή αίματος πάνω στα σεντόνια κάθε φορά. Πάει καιρός που δεν αφήνω την ψυχή μου να κοιμηθεί. Παραμονεύει ένας εφιάλτης. Ένα μαχαίρι που θα κόψει τον ομφάλιο λώρο με την ψυχή, άρα με τη ζωή μου. Τη ζωή μου… Ξαπλώνω σ’ έναν κρεβάτι μεταλλικό. Κάποτε αντικρίζω χεράκια μικρά να περνούν μέσα από τα κάγκελά του. Χαράσσω πάνω τους τις μέρες, όχι στα χέρια για τα κάγκελα λέω, μέρες μιας απόφασης καταδικαστικής. Νηστεύω τη ζωή μου. Κλείνω σε μικρά αποστειρωμένα κουτάκια νοσοκομείου τα όνειρά μου. Πνίγω στα χτυπήματα των δεικτών του ρολογιού τις κραυγές μου. Οι σιωπές μου με γεννούν ξανά και ξανά και ξανά. Κι εσύ ρωτάς τ’ όνομα μου, ρωτάς ηλικία και διεύθυνση. Πώς να μιλήσω δίχως φωνή. Πώς να σου γράψω τ’ όνομά μου, δίχως στοιχεία, ύπαρξη χαμένη με χαμένη ταυτότητα και διαβατήριο σχισμένο απ’ την αστυνομία; Μονάχα εκεί που μένω σε πάω. Σπίτι ξύλινο παλιό με περιστέρια στη σκεπή του. Έχω παρέα μου τα περιστέρια. Ότι μου έχει μείνει. Και μια σακατεμένη περηφάνια για να σου δείξω πως μένω εκεί. Το σπίτι μου ρημαγμένο, περισσότερο απ’ τους άνεμους της ψυχής μου παρά απ’ τα χρόνια. Άδειο σχεδόν. Μονάχα εκείνο το κρεβάτι το μεταλλικό με τα πόδια τα ριζωμένα στο πάτωμα έχει μείνει. Δεν αλλάζει θέση πια. Ριζώνουν οι κινήσεις μέσα στους τοίχους, ριζώνουν οι επιθυμίες, ριζώνουν τα λόγια κυρίως εκείνα που δεν ειπώνονται. Άντε να ξεκολλήσεις τη ζωή σου… Φοβάμαι εκείνον που φωνάζει ακόμα το όνομα μου τις νύχτες. Φοβάμαι μη ξυπνήσει όσα υπνώτισα εντός μου και χαθώ αναζητώντας. Φοβάμαι την ερημιά που σαν το σαράκι κατασπάραξε τα πάντα στο σπίτι εκτός ίσως από εμένα. Φοβάμαι μην απ’ τις χαραμάδες μπει ο αέρας και χρειαστεί πάλι ν’ ανασάνω. Κι αν ακόμα ζω είναι που φοβάμαι να πεθάνω… 15. VI. 2008 ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ Βράδυ Απρίλη. Ξεχειμωνιάζω σ’ ένα καφέ περνώντας μια εποχή σε δύο ώρες. Μολύβι και χαρτί απειλούν την ύπαρξη μου, θα τεμαχίσουν με λέξεις την ψυχή θα την αποθέσουν σε μαξιλάρι κόκκινο. Φοβάμαι. Ξεχειμωνιάζω. Βουτώ ένα φακελάκι μαύρο τσάι στις λίμνες του δρόμου. Στην υγειά μου, στην υγειά σου, στην … …στην αδιαφορία του χρόνου μας. Πες μου, τι θυμάσαι από τα μεγάλα ταξίδια στους ωκεανούς της ψυχής; Πες μου, τι χρώμα είχε ο ουρανός στις λίμνες που χάσαμε τα ίχνη της επιστροφής; Μην πεις χρυσό… Με χρυσό σφραγίζουν τις ζωές σαν πεθάνουν. Ξεχειμωνιάζω. Κρατώ ένα ποτήρι βροχή για τις νύχτες. Κάποτε νιώθω να με καίνε. Πρέπει να σβήνω με κάτι τον πόνο στις πληγές. Ταξιδεύω. Πρέπει να βρω την πηγή των ονείρων. Θυμάσαι πόση σιωπή κρύβει αυτό; Έχω γράψει το όνομα μου στον καθρέφτη, με τις συχνές επαναλήψεις ίσως δεν πάψω να θυμάμαι. Τι μου έχω άραγε συγχωρέσει; Τίποτε δεν μου έχω συγχωρέσει. Πετούν γύρω μου επαναληπτικά μικροί κύκνοι. Το λευκό τους τρομάζει το μαύρο μου. Κάτω απ’ τη λάσπη του δρόμου τα βήματά μου. Θα χαθώ. Εξάλλου χάνομαι επαναληπτικά κάθε που βρέχει. Έχει βρέξει πολύ. Θα έχω στις τσέπες τα χέρια. Αδιάφορα. Αμήχανα. Παιδιάστικα. Βιάστηκα πολύ με τις βροχές, έτρεξα μέσα τους και γλίστρησα, τώρα πονάω. Βιάστηκα και με τα όνειρα, τα εξήγησα όλα έτσι δεν έχω τίποτε να περιμένω από αυτά. Με τις υποσχέσεις. Με του αποχαιρετισμούς. Ξεχειμωνιάζω λοιπόν. Με όλα εκείνα που έλεγα δεν θυμάμαι να επιστρέφουν. Με όλα εκείνα που έλεγα θα σιωπήσουν ακόμα να ηχούν. Ξεχειμωνιάζω κι όλα εδώ. Παραβάτες ενός χρόνου που ολοένα λιγοστεύει. Θυμάμαι μόνο τα απόνερα των πλοίων καθώς δένουν στα λιμάνια. Είναι που θυμώνουν για τα καλά τα νερά και θέλουν να πνίξουν τα πάντα μέσα τους… 06. IV. 2008 ΠΟΛΥΒΟΛΕΙΣ ΤΙΣ ΣΤΟΕΣ ΜΟΥ Πολυβολείς τις στοές μου. Θέατρα νεκρά προσμένουν τους πρωταγωνιστές τους για την επόμενη παράσταση. Ακούγεται μόνο το σύρσιμο των φύλλων στο πάτωμα. Η σκουριά που τραγανίζει τα μέταλλα. Πολυβολείς τις σιωπές μου. Κάτω στην προκυμαία λιμνάζουν οι επαίτες, απλώνουν την κουρελού τους και παίρνουν θέση. Κανείς δεν θα τους καταλάβει κι απόψε. Κανείς δε θα διώξει την σκόνη απ’ τον καθρέφτη πριν να κοιτάξει το μέσα του είδωλο. Πολυβολείς τις ζωές μου. Τα τραγούδια που έλεγα έχασαν τα λόγια τους, γίνηκαν βράχια, κόβω τα χέρια μου σαν κάνω να τ’ αγγίξω. Σε κοιτάζω στα μάτια. Στα μάτια σε κοιτάζω κι εσύ ανταποκρίνεσαι. Τελικά οι δολοφόνοι έχουν μιαν αγριότητα απάθειας που μ’ οδηγεί στα άκρα. Δεν θα σε χτυπήσω. Πάνω στο τραπέζι υπάρχει ένα κατοστάρικο ξεχασμένο. Κάτω σπ’ τη σκόνη η ζωή. Πολυβολείς τις στοές μου. Δραπέτες κρύβονται στις γωνιές τους ψάχνοντας μιαν έξοδο. Δε βρίσκουν καμία. Ανασαίνουν βαριά κι αφήνουν σημάδια από αίμα στους χωμάτινους δρόμους. Ίσως η σωτηρία τους είναι πως άλλο χώμα θα σκεπάσει το αίμα. Πολυβολείς τις σιωπές μου. Τρέμουν, φως κεριού στο απαλό αεράκι τα χέρια μου. Αδυνατούν να γράψουν λέξεις που δεν μπορώ να πω. Δακρύζω. Ολοένα δακρύζω. Πολυβολείς τις ζωές μου. Πίσω δέκα μέτρα και μου ρίχνεις. Μετράω τις ριπές σου. Σύμβολο θα είναι κάποτε αντίστασης. Μα τώρα πονώ. Αιμορραγώ. Κι αν το θέλεις ποτέ δεν υπήρξαν ήρωας κι ας πολέμησα. Μετάλλια δύο έχω στο στήθος απ’ τους δικούς μου πολέμους. Κι όσο πολυβολείς, τριαντάφυλλα φουντώνουν στον κήπο μου παρέα μοναδική σ’ εκείνους που φύγαν δίχως να ελπίζουν σε μιαν επιστροφή… 27. II. 2008 ΒΥΘΟΣ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ Τόσα χρόνια χαμένα σ’ έναν χειμώνα που λησμονήθηκε το πέρασμα του. Κυκλάμινο θυμωμένο εσύ. - Όχι, φώναξες. Κι ο άνεμος των φύλλων σου γίνηκε θάλασσα κι ο κόσμος χάθηκε σ’ ένα βυθό δίχως τέλος. 22. II. 2008 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ 9 ΠΟΙΗΜΑΤΑ Το σαπουνάκι To ταπεινό σαπούνι της γιαγιάς αφρό δεν έβγαζε πολύ μα, κι ο αφρός που έβγαζε λίγος και ταπεινός: καμία ξιπασιά καμία έπαρση κανένας κομπασμός! Τα σημερινά απορρυπαντικά έχουν άλλο στυλάκι: «γαμώ» τους αφρούς βγάζουνε σ’ εμάς -θαρρείς- ταιριάζουνε! Στην ουρά είμαστ’ όλοι και κανείς δε βιάζεται κανείς δεν κουράζεται κανείς δεν το ξέρει. Κανείς δε σπρώχνει! Και για την πλήξη, η άνοιξη τα γλέντια, οι χαρές οι γάμοι, τα βαφτίσια... Κι ένας-ένας φεύγει και πάει στο καλό! Νοσηρή περιπέτεια η ζωή κι εσύ τη ζεις απαραλλάξ κι αμετακλήτ και καρυκεύματα πολλά... Δυσαναλόγ, ανυποφόρ κακοτραχάλ και ταλαιπώρ απανθρωπίλ και ανημπόρ και ερπ και σουρν και σισυφίλ και μέσα σου βουίζει σιγό-πικρό εξόδιο σε γλυκονανουρίζει... Γιαγιά Μερικές φορές θέλω να πάρω τη γιαγιά μου τηλέφωνο Μα η γιαγιά μου έχει πεθάνει Κι όμως: σε όνειρο μου ψες αργά αθόρυβα πλησίασε, απείρως ζωντανή, λαμπρή και σκεπτική -ομολογώ- μου εφάνη κι ενώ μονάχη έστεκε αγγέλων, λες, τον ίσκιο της στρατιές είχαν υφάνει! (Εγώ είχα παγώσει απ’ τη ζωή) Γυρίζει και μου λέει: «Το ρημαδοσπιρτόκουτο -ρημαδοκοριτσάκι μου- για πόσο ακόμα, λες εσύ, μπορεί να σε ζεστάνει; » Συνταγή Υπάρχει μία σάλτσα χταποδιού: με ξύδι μπόλικο καυτό σα βιτριόλι και λάδι αφύσικο, βαρύ με άρωμα πανώλη κι ελαχιστάκια γοερά τριμμένα πάνω-πάνω Τις πέτρες παραμάσχαλα περνάς και ξύνεις τα πλοκάμια και τα γουλιά βι-άζονται και πρήζονται κι αφρίζουν - στο λάδι το ολέθριο σιγανοτσιτσιρίζουν - και η κουκούλα ακολουθεί αμέτοχη, θλιμμένη Το τέλος της πομπής αυτής να μάθει περιμένει... Βράδυ Πρωτοχρονιάς Ο κόσμος ανιχνεύουν τις κουζίνες και τα μαγειρικά λίπη Για μας τι έχει; Για μας, λέω, τι έμεινε; Χαρμόσυνη, γιορταστική πασπαλισμένη, ολόφωτη απαστράπτουσα η αιώνια λύπη... Ο τρίφτης Σ’ ευχαριστώ για τον τρίφτη θεέ Σ’ ευχαριστώ που η μούρη μού ’γίνε κρέας και τα σωθικά κιμάς επί πίνακι κι εσύ τσιμπολογάς! Σ’ ευχαριστώ που μου ξύνεται το συκώτι και πρήζεται και οι σάρκες μου σούρνονται στο τσιμέντο και χάσκουν σαν ξεσκισμένες κουρελούδες Σ’ ευχαριστώ για το ψήσιμο -σίγουρα δε με προτιμάς saignant- Σ’ ευχαριστώ θεέ, ειλικρινά! και για τον τρίφτη και για τη μούρη και για το κρέας και για τον κιμά και για τα σωθικά και για τη σκωταριά! Και δος ημίν Κύριε να μην παραπονιόμαστε... Της κάσας Άλλαξε η μούρη μου, βαθούλωσε! Και μάγουλα όξω πετάχτηκαν και σάρκινα, ξερά τα χείλη μου γίνηκαν το χρώμα κέρωσε και μύδια ολόιδια τα μάτια μου κλείστηκαν Έτσι ’ναι ο θάνατος, παγώνεις! Και δόντια σουβλερά και μύτες τεθλασμένες και ακαμψία νεκρική και κόγχες όξω πεταμένες και δάχτυλα κριτσανιστά και μυρωδιές μισοθαμένες... Έτσι ’ναι ο θάνατος, παγώνεις! Σε δρόμους δύσβατους, ξερούς τις έρμες σάρκες σου μασάς, ξεσκίζεις και ματώνεις... Όνειρο Εισχωρώ εντός τυχαίου νάνι Το νάνι αυτό με συντελεί Προκουνελάκια δεξιά κι αριστερά μου κι αυτό με συγκινεί! Ορθώνεται σαν τύχη ανάμεσα μου γλοιώδες, αργοκίνητο, βαρύ φίδι συρόμενο, ερπετό απ’ τα πρώτα όνειρα μου που μέρα - νύχτα, λες, καραδοκεί Εκ δεξιών, τ’ αριστερά του κήπου που μαντρόσκυλα έχουν εξορμήσει και τον κρατούν σε ύπνο αχόρταγο, βαθύ και φύλλα, φύλλα σαν καρδιές έχουν ραγίσει χλιαράκια και νερά θολά έχουν βαπτισθεί Μετά σκοτάδι Πράσινο φως αχνό με οδηγεί θαρρώ με ετοιμάζει για τον Άδη μα ’κείνο με ξεβράζει στη ζωή... Ο τόπος μου Ο τόπος μου μυρίζει θειάφι και πρασινόλ απλώνεται και κιτρινόλ όλα τα γύρω βάφει Ο τόπος μου έχει σιγή Διακριτικότατη πηγή νερό απλώνει γαλήνιο, πιισφουλότατο αγγίζει την καρδιά μου και ματώνει Ο κόσμος μου δεν έχει τράφικ: Ούλοι, θαρρείς, λακίσασι και μόνον μου με άφηκ... Ο ζουρλομανδύας Ό,τι απεκόμισα απ’ τη ζωή κρέμεται στην κρεμάστρα δεξιά στο μπάνιο ΜΑΡΙΑ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ 11 ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1. Δευτέρα -Περνούν ημέρες Τρίτη, Τετάρτη -Απαρατήρητες λευκοντυμένες, στη σειρά Πέμπτη -Σαν τρόφιμες φρενοκομείου, ναρκωμένες, περπατούν σε κύκλο Παρασκευή -Καμιά σημασία Σάββατο -Κανείς δεν τους δίνει Και κάθε που βραδιάζει Κυριακή, σου ’ρχεται λίγη μυρωδιά από θάνατο. 3 . 1999 2. Κάθε λεπτό που περνά απαρατήρητο κι εξήντα χαμένες ευκαιρίες να ζήσεις. 10. 1999 PAGE BLANCHE ‘Ainsi écrire qu’on voudrait écrire, c’est déjà écrire . Ecrire qu’on ne peut écrire, c’est encore écrire.’[*] Έκλειψη εαυτού. Στερέψαμε. Και πίσω αργά οδηγούν οι αγγέλοι. Ξαφνική αντάρα στη μέση ένα ξέφωτο της ψυχής. Τι γυρεύω να βρω και τι λαχταρώ περισσότερο ακόμη; Λόγοι ποιητικοί λόγοι χίλιοι κρίκοι ζωής που δίψασα. Είναι αργά για Τσαρούχη κι Ελύτη. 7. 2000 [*] «Έτσι όταν γράφεις ότι θα ήθελες να γράψεις, ήδη γράφεις. Όταν γράφεις ότι δε μπορείς να γράψεις, και τότε ακόμη γράφεις .» cit. Marcel Bénabou , Magazine Littéraire , no 422 , dossier ‘L’angoisse’ , L’angoisse d’écrire , p.25 3. Να ντυθείς καλά σήμερα αγάπη μου: έξω απ’ τα δόντια κάνει κρύο τσουχτερό μη μου πληγιάσεις! 10. 2002 Η ΣΥΝΤΑΓΗ Κοίταξε να φτιάξεις κόρη μου τη ζωή σου, είπαν. Να τη φτιάξω; Όπως λέμε γλυκό κουταλιού ή τυρόπιτα φούρνου; Σπούδασε μιας και το θες μα να παντρευτείς να κάνεις ένα-δυο παιδιά (δύο, δύο, ιδιαίτερη έμφαση σ’ αυτό) να μπεις σε μια σειρά. Στη σειρά; Περιμένοντας τι; Ποιον; Περιμένοντας… Κι η ευτυχία; Πόσες μεζούρες έρωτας; Πόσες δόσεις πόνος; Και πάθος; Να βάλω ή θα χαλάσει η συνταγή; 9.11.2002 Simultanéité ...στον Paul Éluard Το ωραίο με τη βροχή είναι οι πολύχρωμες ασπίδες της το ξαφνικό χειροκρότημα πάνω στο τζάμι το ξέσπασμα των αόρατων κρουστών η δαντελωτή ροζ μαχαιριά στο γκρίζο ορίζοντα Είναι που μου λείπεις σα θάνατος Είναι που βρέχει ταυτόχρονα και στην ψυχή μου και τα νερά θα σπάσουν πάλι τα φράγματα πάλι θα τρέχω στους δρόμους να βρω καταφύγιο απ’ τον πόθο Το ωραίο με τη βροχή είναι το μελαχρινό σου βλέμμα το θρόισμα μιας τούφας στα δάκτυλά μου η αρρενωπή κίνηση του στέρνου η δαντελωτή ροζ δαγκωνιά στον αριστερό μου ώμο 11 .2002 ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΚΑΒΑΦΗ I. Αναζητώντας την Ομορφιά στην κάθε της έκφανση σου πρέπει κάποτε-κάποτε να πολεμάς για το Απραγματοποίητο εκείνο το ακόμη Αγέννητο που –μ’ όλες τις δυσκολίες τις ορατές κι άλλοτε αόρατες πιθανά– βαθμηδόν οδηγεί τη ζωή σου στο μοιραίο του απολογισμού εκτελεστικό της απόσπασμα . Συν Άδην και χείρα κίνει. II. Στα σκοτεινά της ωφελείας και τα όργανα επιμακάριστος ο όρθρος ο πρωινός τι ’ν’ του μυαλού η λήξις πονηρά κι ακατέργαστος . Και ποιος κατέχει τον πόθο την μιαν εκ του πελάγου την άλλην εκ του ποταμού με τη μεθυστική ζάλη μιας ημέρας του Μαγιού να εκπορθήσει πυρετώ και δόξη τα ακέλευστα τα Τείχη της Σιωπής; 1. 2004 4. Σχετικά με μας: ( * ) * Τα κενά συμπληρώνονται από τους ενδιαφερόμενους με κεφαλαία βλέμματα. 12.2004 5. κι έπειτα κάθε σχέση αληθινή τέσσερις όλο κι όλο λεξούλες: Σ’ αγαπώ Σ’ ευχαριστώ Σε καταλαβαίνω Συγχώρεσέ με αρκεί να τις προφέρεις με χρώμα βαθυκόκκινο. 12.2004 6. Δε διαβάζω πια. Μόνο τους ποιητές. Και την αχνή σου ανάσα. 7.2005 ΑΦΙΞΗ ΣΕ ΑΛΛΟ ΤΟΠΙΟ [*] Πεδίο στιλπνό οραμάτων γεννήθηκες Η πρώτη σου αγάπη ευχήθηκες να μη γεράσει αγνή Σε κεράσανε φθόνο αρνήθηκες πριν να φέξει της μέρας το πρώτο κενό Τα νεκρά βήματά σου ανιχνεύεις πόνος χρόνος σε φθείρει δε ρωτάς πόσο πήγε η άνοιξη και τι θα φέρει μαζί του ο καιρός Τις πύλες ν’ ανοίξεις κατάφερες τ’ ουρανού της φωτιάς Σε πένθιμο δώμα σώμα αναστήθηκες χωρίς λυχνοστάτες και χειροκρότημα βουβό σε φανέρωσε ήρωας γυμνός μιας άλλης απόφασης ή απόστασης γιος πριν σ’ ορίσουν τους χώρισες κι ανατέλλει απ’ το χώμα ο γενναίος λυγμός 6.2007 [*] Τίτλος πίνακα του Giorgio de Chirico ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ 8 ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1. ΣΚΗΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΡΟΥΣ Από το τζάμι του πύργου στο λιβάδι βλέπω – όχι και πολύ καθαρά – ένα βόδι. Με το κρέας του ίσως φτιάξουν λουκάνικα ή κιμά για τους θαμώνες του γειτονικού καπηλειού. Πιο πέρα, μια χήνα τσαλαβουτάει ανέμελα στα κρύα νερά της λίμνης μας. Εδώ πλένουν τα ρούχα τους οι χωριατοπούλες με τις τριχωτές μασχάλες και κολυμπούν τα καλοκαίρια ολόγυμνες κάτω απ’ το φως του φεγγαριού και το αδιάκριτο βλέμμα του κατά τα άλλα ανεπίληπτου «στρατηγού». Λένε πως κάποτε μιας χήρας γιος – ψηλός, μελαχρινός, με μύτη πλακουτσή και φωνή αγγελική – τού αποπλάνησε τη μάνα. Και με το πες – πες, αφού τού κανόνισε την αδελφή έγινε καπνός. Έκτοτε κυκλοφορεί η φήμη ότι ο άνθρωπος αυτός ντυμένος καλόγερος αρέσκεται να τριγυρνά στα τρίστρατα πουλώντας κομποσκοίνια. 2. Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Την αφορμή γι’ αυτό το ξαφνικό κυνηγητό την έδωσε ένα αυγό. Το παρολίγον θύμα όρμησε προς τον εκσφενδονιστή, που ξέφυγε μπαίνοντας φουλαριστός στο πάρκο. Το μωρό ξυπνώντας από το ποδοβολητό έμπηξε τα κλάματα. Έντρομη η μάνα το μπούκωσε με το βυζί της. Η σύλληψη έγινε κοντά στη στέρνα με τα χρυσόψαρα. Ο «στόχος» αναγνώρισε στο πρόσωπο του «φυγά» τον άσωτό του γιο. Τι απίστευτη συνάντηση! Τι δάκρυα και ρετσίνα που χύθηκαν εκείνο το βράδυ! 3. ΤΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΑ ΤΟ ΑΛΟΓΟ Η ίλη των αγοριών που κόλλησε στο βούρκο Ο κόκκος του σταριού που φύτρωσε στη ζαρντινιέρα Η φλόγα του πάθους που έκαιγε στα μάτια της Ο καπνός της φωτιάς που έκρυβε τον ήλιο Η πτήση των αετών στου βουνού τις ερημιές Η πομπή των αξίων που βάδιζαν ευθυτενείς Η μέθη των λαών που δεν είχε όρια Η κάμα του φονιά η αιματοβαμμένη Το πακέτο των αλιπάστων που πετάχτηκε στα σκουπίδια Η τιμή των ηττημένων, η δόξα των νικητών Το κλάμα των νηπίων στις βρεφοκοιτίδες Τα οστά των μηρών τα απογυμνωμένα Το αγκάθι του μεσημεριού που κακοφόρμισε Η στροφή του δρόμου, της νύχτας τα καμώματα Του σπανού τα γένια και του Αλή-Πασά το άλογο 4. ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΗ «Σε λίγο θα είναι δικός μου» μουρμούρισε τρίβοντας τα χέρια του ο αδηφάγος γέρος καθώς πάλευα με τα νερά που κόντευαν να με σκεπάσουν. Τον πρόλαβε ο κολυμβητής. Είχε προηγηθεί η ως εκ θαύματος ματαιωθείσα πτώσις μου απ’ τον φωταγωγό. Στα βουλεβάρτα μια σφαίρα σφηνώθηκε στον τοίχο της οικοδομής δυο ίντσες απ’ τον κρόταφό μου. Η ζωή κυλούσε ευχάριστα όπως και πριν. «Σύμπτωσις θα είναι» έλεγα πλήρης αμεριμνησίας. Δεν ήταν η τελευταία. Ακολούθησαν κι άλλες με σφαίρες ή και χωρίς. Το ντεραπάρισμα στον Αχλαδόκαμπο. Τότε που το δίτροχο με ξάπλωσε στην άσφαλτο. Ατελείωτα ταξίδια στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Κι η ώρα εκείνη η αποφράδα με το κώνειο. Τώρα στέκομαι σε μιαν απόμερη γωνιά έξω απ’ την πορεία της κατολίσθησης και περιμένω... 5. ΤΡΙΣΤΙΧΑ Κάνω ζουμ στον ουρανό Τα μάτια μου έχουν κέφια Ψάρια που βλέπω στο γιαλό Ειμ’ ένας γκαντέμης άλτης Τρίτος έρχομαι συνέχεια θύμα είμαι της Αστάρτης Βουνά μη χαμηλώνετε Οι πορδές δεν έχουν λέπια Ποιος ζει και δεν οσφραίνεται «Μη μου άπτου» θα φωνάξω Όλα της ψυχής τα ντέρτια Μεσ’ στον κάδο θα πετάξω 6. ΛΥΔΙΑ Για σένα πνοή δροσερή του αέρα Οι λύπες ανάβουν και γίνονται φως Σκιρτούνε οι φάροι, της καρδιάς οι πλεξίδες Στην άμμο φυτρώνουν αμέτρητοι κρίνοι Τ’ όνομά σου σκαλίζει στο κύμα ο αφρός Χορεύουν οι νύμφες για σε στα δασύλλια Λαλούνε οι κούκοι, ξυπνούν τη σιωπή Κι αν βαδίζω στη στέπα να βρω διεξόδους Ή αν βαριά με σκεπάζει της νύχτας το πέπλο Οι σημύδες στην όχθη που στέκω είσαι συ 7. ΑΣΧΗΜΟΣ ΚΑΙΡΟΣ Δεν θυμάμαι πως βρέθηκα κάτω απ’ το χώμα. Φορούσα μια χλαίνη χρώματος χακί, ραμμένη στην τρίχα. Με το δίκοπο μαχαίρι έκοβα φέτες-φέτες τη λάσπη. Δεν είχε προλάβει να φέξει. Κι αν έφεγγε τι θα έβλεπα; Κάποιος φώναζε, κάποιος βογκούσε. Μήπως ο Αντρέας; Αυτόν τον συνέλαβαν στο διάδρομο με τις πόρνες. Έπαιζε ζάρια με το νομικό σύμβουλο του Κράτους. Τρικ-τρακ έκαναν τα ζάρια και τον προδώσαν. Έξω η νύχτα έμοιαζε τρομακτική. Βυθιζόμουν. 8. ΡΑΠΕΝΤΟΣΑ Τον απόμερο βωμό με τα σπασμένα μάρμαρα δύσκολα θα τον διακρίνεις. Κι όμως συνεχίζει τη ζωή του ήσυχα κάτω απ’ τα φυλλώματα των δέντρων. Πυκνή είναι η βλάστηση τριγύρω. Μεσ’ στους θάμνους τα τριζόνια αναπέμπουν τις ευχαριστήριες τρίλιες τους στον ουρανό. Σήμερα, Λέοντος του οσιομάρτυρος και νύμφης Ραπεντόσας, έχουν σύναξη εδώ, όπως κάθε χρόνο, οι πιστοί. Και να, καθώς προσεύχονται, που βγαίνει απ’ τη γη μια πλουμισμένη κόρη. Έχει τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι αστήθι. Στη θέα της όλα τα μελλούμενα κακά σκορπίζουν και οι ψυχές των δεομένων χαίρουν κι αγαλλιάζουν. ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ ΑΠ΄ ΤΑ ΕΡΩΤΙΚΩΣ ΔΙΑΦΗΜΙΖΟΜΕΝΑ Αυτά συμβαίνουν μόνον όταν η επιρροή των αγοριών υπερισχύοντας το αδιάφορο ύφος των κοριτσιών στην τυχαία συνάντηση δίνει, μιαν έμμεση απάντηση σε ερωτήσεις με μια χειρονομία που λέει πολλά κι ας μη λέει τίποτα το συγκεκριμένο όταν απόψε η απορία πλημμυρίζει όλα τα μυαλά που χάσκουν χαίνοντας μπροστά στα δυο τηλεοπτικά επεισόδια παρόλο λοιπόν που δεν έχουμε πια τι να πούμε που να βαραίνει στην πλάστιγγα της ανοιχτής πληγής της ιλαρής αυτής τραγωδίας κι είναι θα το παραδεχτείς μια επιστροφή στα ερωτικά των ανωτέρω από έναν αχάρακτο άξονα που εκτείνεται μακριά από το κέντρο το ζητούμενο έως το τραγούδι που εξαφανίζεται κάτω απ’ το βάρος των ανόητων παραισθήσεων όταν αλλάζει με χυδαίο ρυθμό η αρίθμηση και ρέει καθημερινά η ρευστή επικαιρότητα που αρπάζει καθοδόν κάθε διάσπαρτη απρονοησία της φήμης - μια θεά που ταξιδεύει πιο γρήγορα και από τον κυρτωμένο ήχο μπαίνοντας στα πρόθυμα αυτιά των ωτακουστών του πλήθους Γενάρης-Μάιος Αθήνα 2004 ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΧΑΣΣΑΝΔΡΑΣ [1,2] ποιήματα 1. σαν πέσει και σφαλίσει η μεγάλη πόρτα του ώριου Κάστρου, του σκοτεινού, σαν έρθουν μεσάνυχτα και λάμψει τ' ολόγιομο φεγγάρι, θα 'ρθεις και συ φίλε μου, στα ονείρατά μου. Τραγούδια παλιά, για μάχες κι αγάπες θα πούμε, που 'χουν από καιρό ξεχαστεί και μόνο ο πόνος θα ξυπνάει. σεργιάνι θε να βγούμε, πάλι, στις κοιμισμένες πολιτείες λίγο κρασί και μπύρα για να πιούμε νά 'βρουμε έτσι το θλιμμένο τροβαδούρο με την άρπα, συνθέτη όμορφου στην απλότητα. να κινήσουμε, να φτάσουμε σαν αερικά, στην κορφή του παλιού βράχου, εκεί όπου άλλοτε μιλάγαμε για δίψα. από κει, θυμάσαι; το σκοτάδι της χώρας φαίνεται καλύτερα. και σαν αντηχήσει η μελωδία της θλίψης, γρήγορα θά 'ρθει κοντά μας κείνο το φως στην πρότερη καταχνιά σου. λίγο μετά, με κάμποσα ξωτικά, θα φτάσει τρέχοντας κι ο τρελλός, με τα κουδούνια και τα μεγάλα πόδια. μα η ώρα γοργά θα 'χει περάσει. όπως πάντα το τραγούδι μας δε θα προλάβει ν' αρχίσει. ο ήλιος βγαίνοντας, θα διαλύσει τα πνεύματα κι ο τρελλός θα φύγει, το φως θα πετάξει κι εγώ θα συντροφεύσω το βουβό τραγουδιστή για πίσω, για το Κάστρο το ώριο, το φωτεινό. εσύ αγαπημένε, παλιέ συνοδοιπόρε, με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο σαν άλλοτε, θα στραφείς αργά για τη χώρα σου παίρνοντας φωτιά, ανεξήγητα γιατί και λιώνοντας ώσπου να χαθείς. μα ξέρω... πάλι θα βρεθούμε και θα τραγουδήσουμε μαζί,όπως κάποτε. 2. κάθε βράδυ ανέβαινε τον ίδιο δρόμο. πέρναγε το ίδιο, παλιό σπιτάκι, το φαγωμένο, το ετοιμόρροπο. κάθε βράδυ ένας γέρος, σκυφτό απομεινάρι πλάι στ' άλλα, καθόταν πέτρινα στην πόρτα, σ' ένα σκαμνί ν' ακολουθά τη σκιά του φεγγαριού πάνω στο ρυτιδωμένο, σαν το πρόσωπό του, πλακωτό. κάθε φορά τον προσπερνούσε με σφιχτό το στόμα, με την καρδιά του κρύα, σαν τ' ασήμι και τ' ατσάλι. μα απόψε δεν ανέβηκε τον ίδιο δρόμο. δεν πέρασε το ίδιο, παλιό σπιτάκι, με τον φαγωμένο, ετοιμόρροπο γέρο. κίνησε για την άκρη της Γης, έτσι είπε. κι έφυγε για να βρει την Προφητεία του. γύρισε χώρες πολλές, γνώρισε, είδε κι έμαθε. και τα χρόνια πέρασαν, σαν να 'ταν χτες. του βάρυναν τις πλάτες. κι ο ρασοφορεμένος θάνατος έφτασε, τον έσφαξε. τώρα φάντασμα πια, γύρισε πίσω. μα δεν ανεβαίνει κείνο τον παλιό δρομάκο. μήτε διακρίνει κάποιον γέροντα στο παλιό αχούρι. μόνο στοιχειώνει τα έρημα ντουβάρια, κάθεται πλάι στην πόρτα ανέκφραστος, σκυμμένος πάνω στο πλακωτό, θέλει να θυμηθεί στην πανσέληνο, τότε που πέρναγε απ' το ίδιο μέρος προσπερνώντας ένα άλλο φάντασμα. και προσπαθεί να καταλάβει την Προφητεία του: "ο χρόνος τρέχει.πότε μπρος, πότε πίσω. Εσύ θα γίνεις ένα μ' αυτόν". Αταλάντη, Γενάρης 1990 ΝΙΚΟΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΛΛΗΝΗ «νέα σου δεν έχω λάβει τα παλιά τα ξέχασα νιώθω όπως και εσύ αλλά γράψε μου πώς» Γιώργος Χουλιάρας . “the free world belongs in a language museum now, along with free love and free verse” Bob Perelman α. διαφάνεια … ότι περ νους ε! μέσα μεγενθυνόταν ξαφνικά αποκτούσε διαφάνεια . γόνατα καλοκαίρια μισά αντικείμενα μισά γεγονότα βρεγμένα πατ όντας ζεστές πέτρες . απ’ την οδό του charring cross στο kentish town συνεχίζομαι τώρα βρήκα ένα παληό βιβλίο του ρίτσου και ανταμοίφθηκα . το 1980 δεν το πρόσεξε κανείς ο δεκέμβριος έκαιγε καταστήματα οι νύχτες εκείνων των ημερών ξεχάστηκαν και η αιτία τους; . οι ξένες πόλεις κακαρίσανε τα τσόφλια των αυγών τους γυάλιζαν πολύ καθρέφτισαν στην τεμπελιά την τέχνη μου τάφαγα φρέσκα . προς λήθη θάνατο ο ρίτσος και οι προλετάριες ποιήσεις του ήξερα δα πως πήγαινε για μπάνιο στο ξυλόκαστρο μ’ άλλους αστούς και το χειμώνα έβαζε γούνινο παλτό έκανε κρύο ή δεν έκανε . βρέθηκα πια στο noting hill να υπολογίζω την αντίσταση ψυχών που τρέχουν στα όνειρα υπολογιστή. πουλάω την πιθανότητα λάθους μου –τριάντα τοις εκατό. τι ακριβή επιστήμη γυμνάζει πια κατασκευές όχι φαινόμενα. ας είναι. έχει ασυνείδητο ο υπολογιστής; . θυμάμαι κάποτε δε χρειαζόταν να παλεύω τα νοήματα απλή παράθεση εικόνων και ιδεών έφτανε τη διαφάνεια που μου ανήκε έργο δικό μου μισιακό με το φως . η πέτρα που έπιανα από κάτω άφηνε το μισό της σχήμα του σκορπιού αναπαράσταση στο χώμα τ’ άλλο μισό εξατμιζότανε ανέβαινε στο ζεστό αέρα της ιδέας . τα χέρια μου τώρα ξεκουράζονται υπομονετικά πάνω στα γόνατα ή μέσα στις τσέπες περιμένουν . να μη με κόβουν πια οι πράξεις τους κομμάτια χρόνου μάντεις μουγγοί μού δείξανε τι πρέπει να ξεχνάει κανείς και τι είναι του χεριού του . στο ρίτσο εν τω μεταξύ μια γυναίκα μούσκεμα από την βροχή περπατάει άκρη άκρη στην κορνίζα της διαφάνειας. παραμέρισα τη συγκίνηση πολλά παραμέρισα μόνος μου τα πιο πολλά παραμερίζει ο χρόνος. συνεχίζω σώμα με σώμα β. drilling isn’t dancing … στοχασμοί νικολάου του ψευδοερημίτη απόγευμα στην κομητεία του kent . σκουρύνανε τα μάτια μου μακριά από τον ήλιο . ζω στη μέση. παρεμβάλλω συνεχώς εμπόδια μεταξύ της πράξης και της επόμενης επιθυμίας σαν αναβολή θανάτου. ψυχαναγκασμοί ξεπηδάνε από τα δέντρα σκιές παντού . αιφνιδιασμοί της διάθεσης . η γεωμετρία του εσωτερικού χώρου η αναζήτηση της αφηρημένης γραμμής που ευθεία ή τεθλασμένη ενώνει ένα σημείο της εσωτερικής εμπειρίας με άλλο ή πολλά . η μέθη με ρωτάει κοιμήθηκε ποτέ κανείς μαζί μου πίνοντας νερό; . ο άνεμος φυσάει ελεύθερος στη δυσκολία μου. κάποτε μας ενώσανε σώματα στρατού μάθαμε να γυμνάζουμε τα όπλα drilling ο χορός μας ήταν παρέλαση τα βήματα αντηχήσανε νύχτα σε υγρό πλακόστρωτο πολιτισμό κρατούσαμε το χρόνο όλοι μαζί να μη σκορπίσει. τώρα καθένας χορεύει μόνος του κι η μουσική έχει πολλές δυσκολίες . τέλος του αιώνα σχεδόν κοπάσαμε. πώς να πλησιάσω το φαινόμενο ποια η ουσία της αναβολής της αναζήτησης . τα πουλιά τραγουδάνε όταν βρέχει; ψάχνω συνήθως για υπόστεγο και δε μου δόθηκε η ευκαιρία να τ’ ακούσω . ο tocqueville υπόμενε με αμηχανία τη στεναχώρια των φίλων του. η αλληλογραφία του είδους που εξασκώ πληρώνεται ακόμη από τον παραλήπτη με τη μορφή της αγοράς ενός βιβλίου. χρειάζεται πάλι μια επανάσταση να εισαχθεί το γραμματόσημο και να πληρώνει ο ποιητής ότι θα στέλνει στον αναγνώστη του. τότε και τα βιβλία θα μικρύνουνε και από μας πολλοί θα σωπάσουμε αν συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στο φούρνο των παθών και να πουλάμε χρήματα για ανταλλακτικά ψυχής . μα ύστερα ακόμη και η θάλασσα πίσω στην πατρίδα κι οι φυλλωσιές των δέντρων εδώ στην ερημιά του kent μπορεί να ησυχάζουνε για λίγο γιατί όχι κι εγώ . θάλασσα και δέντρα τέλος γ. γέρασε … δεν έχει δίκιο ο στέφανος κατής να λέει πως ξεμωράθηκα . μονόδρομος το σημαινόμενο ανάπηρο μεταξύ αγνώστων . πού να λουφάξω ξένες πόλεις μου απαντήσανε πουθενά κρύψε σε μια κώχη ένα δυό παραισθήσεις πρόσωπα σαν πρόστιμα κομμάτια ύφασμα το δέρμα . μοιάζοντας πιστεύουμε δε νομίζουμε. το μέλλον είναι πιο κοντά μας από το παρόν του υπολογιστή οι λέξεις κολυμπάνε σαν πάπιες στο νερό . το όνειρο κόβω με μαχαίρι σαν καρπούζι . έρημες κερκίδες παράτησα τον αγώνα στους θεατές νίκησα. φεύγοντας ο αντίλαλος έμεινε τίποτα να σημαίνει πουθενά να πάει ο χρόνος. ελεύθερος χρόνος στο μουσείο όπως ο έρωτας ελεύθερος και ο στίχος . ανήκε ο χρόνος κάθε στιγμή υποσχέθηκε αιωνιότητα. παρατηρώ όμως ότι είναι καινούριες οι φωτογραφίες που κάθε μέρα καταπίνουν το παρόν των εφημερίδων κι ό,τι να πεις κλείνω τ’ αυτιά δεν έχω λόγο να μένω στο παιγνίδι που τους κανονισμούς ορίζει ο αντίπαλος δ. αθλοπαιδιές και διασκεδάσεις … κωπηλατώ στα πράσινα νερά του richmond. η emma καθρεφτίζει τα νερά στο μέτωπό της μας προσπερνούν ταχύπλοα κι η βάρκα μας κουνιέται . συνεχίζουμε τον εντατικό μας διάλογο με αποσπάσματα από διάφορες πηγές πειράγματα εμπειρίες άλλων που εκλαϊκευσε η τηλεόραση όλα τα συμπτώματα αχός δεν οδηγούν στη διάγνωση μόνο μας φέρνουν πιο κοντά ανήσυχους ίσως στο γάμο αν και η προίκα είναι αρκετή. παροιμίες πάντα ακολουθούν καλύτερα μουνόδενε παρά νεραϊδογύρευε . στον κήπο οι εξουσίες δρόσισαν σαλίγκαρε τα μάτια σου γιατί είναι ματωμένα . διασκεδάζουμε ακόμη στην όχθη ταξινομούμε. το ακατανόητο βουτάω στα παιγχνίδια. να βουλιάξει στο ποτάμι ή να με περιμένει; . καιρός φέρνει τα βάσανα καιρός τα παραπούλια . ποτέ δεν άκουσα τόσο θορυβώδη βροχή. η μπάντα jazz που ακούγεται στην όχθη πνίγει τον βογγητό της καθώς πέφτει στο νερό . εκεί που πάω να δέσω πάσσαλε μην υποχωρείς φοβάμαι να μην πέσω . η βουτιά της επιβάλλει τη φυγή από την αλήθεια των αριθμών κι επιστροφή στη μνήμη . βγάζω την προσωπίδα του χρόνου οι δρόμοι νευρικοί . προετοιμάστηκα ν’ αντιμετωπίσω την απώλειά της στο νερό σα να μην ήξερε κολύμπι . τα ρεύματα του ποταμού δεν είναι ασπρόμαυρα νερά σαν τις φωτογραφίες. με απασχολεί η αφαίρεση που μεταδίδω. χωρίς κανόνα και ευδιάκριτη μορφή η ομιλία μου ακούγεται μόνο αν βρει κανείς αναλογία μέσα του. η καταγωγή κάθε μορφής είναι η αβεβαιότητα . σε φιλάω άρα υπάρχεις κυλλήνη ιούνιος ’96 – ιούνιος ’98 Εύρεση στο delearpoetry.gr Εγγραφή στο newsletter Subscribe Unsubscribe Κεντρική σελίδα Παλαιότερα τεύχη Εκδότρια Επικοινωνία created by touristorama.com